Barley Cargo

Πήγαμε μια από τις πρώτες μέρες που άνοιξε, πριν 2 εβδομάδες περίπου, και ήταν σχεδόν γεμάτο. Ο χώρος, που βρίσκεται πίσω από τη παλιά Βουλή, είναι τετράγωνος, αρκετά μεγάλος, ανοιχτός, με ξύλινα μοναστηριακά τραπέζια, μεγάλο bar και μια ελάχιστα υπερυψωμένη εξέδρα, που θα φιλοξενεί live (υπάρχει και κρεμασμένη κονσόλα).

Oh the beer!

Ο κατάλογος έχει πραγματικά ΠΑΡΑ πολλές μπύρες! Είναι κατηγοριοποιημένες ανά χώρα προέλευσης, ενώ υπάρχουν και 4-5 επιλογές σε ποτήρι 3 διαφορετικών μεγεθών. Οι τιμές κυμαίνονται από 2,5 έως 5-6 ευρώ περίπου.

Τηγανητές πατάτες

Πέρα από τις μπύρες, προσφέρονται και κάποια πιάτα φαγητού. Υπάρχουν πατάτες τηγανητές ή φούρνου και κεφτέδες (γιαγιάς-κλασσικοί, ντομάτας και νομίζω ρεβυθιών). Εγώ πήρα πατάτες τηγανητές και ήταν πολύ πολύ νόστιμες και γλυκές. Καθόλου λαδερές, ότι πρέπει για συνοδευτικό της δυνατής Lucifer. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω και τους κεφτέδες, τους οποίους δοκίμασε ο αδερφός την επόμενη ημέρα και μου είπε ότι ήταν πολύ καλοί.

Meatballs

Η μουσική, επίσης μου άρεσε πολύ, μιας και ακουγόταν αρκετή brit pop, ότι πρέπει για μπυραρία. Μέχρι και “No You Girls” έπαιξε, από Franz Ferdinand.

Γενικά, το theme beer bar, που θέλει να περάσει το Barley Cargo, μου αρέσει σαν ιδέα. Οι μπυραρίες που υπάρχουν στην Ελλάδα, είναι στην ουσία εστιατόρια, που έχουν αρκετές μπύρες και συνήθως είναι πανάκριβες (βλ. Beer Academy). Ενώ το Barley Cargo είναι καθαρά bar, με ειδίκευση στη μπύρα. Υποψιάζομαι ότι εμείς οι λάτρες του κέντρου και της μπύρας θα περάσουμε εκεί αρκετές ζεστές βραδιές.

Barley Cargo, Κολοκοτρώνη 6, 2103230445

WiFi: -
Smoking: Ναι
Θα ξαναπάς: Ναι

Το Palet βρίσκεται στη λεωφόρο Καλαμακίου, στη διασταύρωση με τη Θουκυδίδου και λειτουργεί από το 1977. Μπαίνοντας από την παραλιακή στην Καλαμακίου θα το εντοπίσετε εύκολα χάρη στην πινακίδα με το καλλιγραφικό του λογότυπο, το οποίο «στεφανώνει» την είσοδό του αλλά και από τα διάφορα εποχιακά διακοσμητικά θέματα που τρέχουν στις βιτρίνες του.

Όπως είναι λογικό έχω δοκιμάσει πάρα πολλά από τα γλυκά του, μεταξύ των οποίων κορυφαίες πάστες, μεγαλειώδεις τούρτες ή λαχταριστά τσουρέκια και τολμώ να πω πως η ποιότητα παραμένει σταθερά υψηλή.

Μεγάλη έμφαση δίνεται στο προφιτερόλ. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, υπάρχει ειδικά σχεδιασμένη βιτρίνα για το προφιτερόλ, το οποίο άλλωστε είναι και το best-seller του Palet και φυσικά ένα από τα καλύτερα της Αθήνας. Προσφέρεται σε ατομικά κυπελάκια ή σε οικογενειακό μέγεθος αλλά μπορείτε και να το παραγγείλετε υπό μορφή τούρτας σε σχήμα βουνού (κάτι σαν “Mont Noir”), η οποία διακοσμείται παλιομοδίτικα με σαντιγύ. Η σοκολάτα του φτιάχνεται από τους ίδιους και βασίζεται σε συνταγή της οικογένειας από την Πόλη όπου και διατηρούσαν σοκολατοποιϊα. Είναι δε εξαιρετικής ποιότητας, μπαίνει αυτούσια ή σε παραλλαγές στα σοκολατένια γλυκά τους και έχει φανατικούς οπαδούς σε όλη την Αθήνα.

Από την πληθώρα σοκολατένιων γλυκών ξεχωρίζω το εκλέρ, το “Βαλκανικό” και τη μιλφέιγ σοκολάτας. Ξεκινώντας από τη μιλφέιγ να τονίσω ότι αυτή είναι σοκολάτας και όχι κρέμας με λίγο κακάο που έχετε φάει ίσως αλλού και ότι το Palet είναι ένα από τα πρώτα ζαχαροπλαστεία στην Ελλάδα που έφτιαξαν μιλφέιγ σοκολάτας. Θυμάμαι να έχω φάει μιλφέιγ σοκολάτας άλλη μια φορά στο Τρίστρατο στην Πλάκα αλλά πουθενά αλλού.

Millefeuille’s scan: τρία τραγανά, ολόφρεσκα μπισκότα μιλφέιγ (όχι τόσο βουτυράτα) με δύο ενδιάμεσα στρώματα από λευκή κρέμα πατισερί το κάτω και κρέμα σοκολάτας το πάνω. Το όλον επικαλύπτεται με σοκολάτα γάλακτος διακοσμημένη με γραμμές λευκής σοκολάτας. Ελαφρύ αποτέλεσμα με νοσταλγική γεύση σοκολάτας. Το μικρό μέγεθος το έχω κεράσει στο γραφείο για τη γιορτή μου με συγκλονιστική επιτυχία. Η λευκή μιλφέιγ είναι επίσης ιδιαίτερη και πιο δροσερή μια που η κρέμα πατισερί εμπλουτίζεται με κομμάτια φράουλας. Αν την παραγγείλεις σε τούρτα, τη στολίζουν γύρω-γύρω με σου και στη μέση βάζουν τεράστια κομμάτια “σταλακτίτες” από καραμέλα. Δεν υπάρχει!

Το “Βαλκανικό” είναι ένα πολίτικο γλυκό, ένα είδος κορμού, που από μέσα προς τα έξω περιέχει: κρέμα πατισερί και κρέμα σαντιγύ μέσα σε ζύμη εκλέρ, κρέμα σοκολάτας και ρολό παντεσπάνι σοκολάτας εις διπλούν ενώ απ’έξω έχει ελάχιστη κρέμα σοκολάτας, τόση που να βαστάει την φρέσκια τρούφα. Α, ρίξτου και λίγη ζάχαρη άχνη και… έτοιμο! Πεντανόστιμο και απόλυτα ισορροπημένο. Μην το φοβηθείτε.

Με το εκλέρ κλαίω. Η επιτομή του σωστού, κλασικού εκλέρ, δεν γράφω κάτι παραπάνω.

Στα must και η Pavlova. Πάνω και κάτω φρέσκια, σωστά ψημένη μαρέγκα, ιδανική από άποψη γλυκύτητας και στη μέση κρέμα πατισερί, φράουλες και λίγη σαντιγύ. Μια φράουλα και λίγη ζάχαρη άχνη on top ολοκληρώνουν αυτό το αριστούργημα που όταν δοκιμάσεις να κόψεις, θα ακούσεις τον θεϊκό ήχο που προμηνύει τη γευστική έκρηξη που θα ακολουθήσει. Με πιάνει σιελόρροια μόνο που το σκέφτομαι!

Τέλος ειδική μνεία στα εξαιρετικά, λαστιχωτά τσουρέκια αλλά και στην μεγάλη ποικιλία σε αλμυρά κουλουράκια ειδικά στα εύθρυπτα πολίτικα «τσατάλια».

Να πας.

Palet Patisserie-Confiserie, Λεωφ.Καλαμακίου 16 & Θουκυδίδου 50, Καλαμάκι, 2109828154, 2109834077
Θα ξαναπάς: Ναι

Μπαίνοντας στο γρήγορο ασανσέρ του υπερμοντέρνου κτιρίου, φτάνεις στον έκτο όροφο του κτιρίου όπου τον έντονο φωτισμό των χώρων υποδοχής διαδέχεται μια άλλη ατμόσφαιρα: dark, arty & minimal. Ο χώρος είναι μοιρασμένος στα δύο με ένα γυάλινο διαχωριστικό. Το πρώτο που συναντάς είναι το μπιστρό ενώ στο βάθος, με σαφώς λιγότερα τραπέζια είναι το κανονικό εστιατόριο. Η διακόσμηση είναι κοινή: τραπέζια με πόδια από ακατέργαστο ξύλο και μεταλλική επιφάνεια με εφέ σκουριάς, καρέκλες διαφόρων τύπων, φωτιστικά φτιαγμένα από χάλκινα στοιχεία και πολλά λευκά κεριά. Ξεχωρίζει το μπαρ, του οποίου η καμπυλότητα σέβεται τη γεωμετρία της αίθουσας συναυλιών της Στέγης αλλά και ο φανταστικός μπλε καναπές με τα τραπεζάκια από κομμένους κορμούς δέντρων. Δυστυχώς, αν και θα περίμενε κανείς να έχει θέα προς την Ακρόπολη ή γενικά το skyline της Αθήνας, οι διακοσμητές έχουν τοποθετήσει περιμετρικά μια σειρά ημιδιάφανων ριντώ σε ένα φριχτό (animal να το πω;) print που θυμίζει τα τραγικά φορέματα του Roberto Cavalli.

Επιλέξαμε να καθίσουμε στο μπιστρό, γιατί είχαμε πληροφορηθεί ότι προσφέρεται μια οικονομικότερη πρόταση του μενού της Χύτρας. Πράγματι, ο βραβευμένος σεφ Νίκος Καραθάνος επιμελήθηκε για το σκοπό αυτό ένα μικρό μενού βασιζόμενο σε πιάτα ελληνικής κατά βάση κουζίνας βάζοντας φυσικά το γνωστό δημιουργικό του touch.

Μέχρι να μελετήσουμε τον κατάλογο, τσιμπολογήσαμε τις νοστιμότατες ελιές μαζί με ψωμί και κριτσίνια (τα τελευταία τα σέρβιραν σε ατύπωτη χαρτοσακούλα μανάβη). Το ψωμί είχε έντονη γεύση μαγιάς και δεν μας ενθουσίασε, πράγμα περίεργο γιατί η Χύτρα φημίζεται για το ψωμί της. Επιλέξαμε 4 πιάτα, ορεκτικά και κυρίως, τα οποία και ζητήσαμε να σερβιριστούν όλα μαζί. Γαύρο μαρινάτο, σκουμπρί με μπριαμ λαχανικών, ταρτάρ σολωμού και κοκκοράκι.

Δυστυχώς λόγω μεγάλου χρόνου παρασκευής του τελευταίου πιάτου, ήρθαν τα άλλα 3 πρώτα.

Ο γαύρος σερβιρίστηκε «μεσογειακά» με φρεσκοκομμένο κρεμμύδι και κουλί ντομάτας, και αν και γενικά είναι ένα απλό πιάτο, εδώ έχει ανέβει σχεδόν σε αποθεωτικό επίπεδο.

Το εντυπωσιακό σε εμφάνιση σκουμπρί σερβιρίστηκε σε πέτρινη μαύρη πλάκα πάνω σε μια πινελιά κρέμας από γιαούρτι ενώ το μπριαμ ήταν ένα σωταρισμένο μίγμα από κυβάκια λαχανικών, άψογα φορμαρισμένο σε παραλληλόγραμμο σχήμα. Ιδιαίτερα μαλακό το σκουμπρί (είχε μαριναριστεί για μέρες όπως μας πληροφόρησε ο σεφ), ξαφνιάζει γιατί η γεύση του δεν είναι όπως την ξέρεις.

Το ταρτάρ σολωμού ήρθε σε ένα κυματοειδές πιάτο και ήταν πραγματικά τρυφερό, αν και λίγο «άχρωμο» γευστικά.

Το κοκκοράκι μας το έφεραν όταν ψήθηκε να το δούμε (γιατί άραγε;) και μετά ήρθε απλά τεμαχισμένο λουσμένο με τη σως του και παρέα με μαλακές πατάτες. Πολύ χορταστικό και νόστιμο πιάτο. Τρυφερό και με δυνατή γλυκειά επίγευση, ψηφίστηκε από όλους ως το πιο νόστιμο πιάτο της βραδιάς.

Με το τέλος του κρασιού που πίναμε, κάναμε στροφή στα cocktails και εκεί ανακαλύψαμε ένα μεγάλο ατού της Χύτρας. O ταλαντούχος μπάρμαν μας έφτιαξε σειρά από cocktails και mocktails (χωρίς αλκοόλ) απλά ρωτώντας μας για κάποια βασικά συστατικά. Μας έφερε δε το πιο απίθανο σνακ: μαλλί της γριάς με αλάτι και ξύσμα πορτοκαλιού.

Τα γλυκά δυστυχώς δεν ήταν του επιπέδου που περίμενα. Δοκιμάσαμε δύο: μια καλοφτιαγμένη αλλά όχι αξέχαστη crème brulée, η οποία ήθελε καλύτερη και παχύτερη κρούστα και μια «απλά ΟΚ» τάρτα σοκολάτας με πορτοκάλι. Το συνοδευτικό παγωτό με την ασυνήθιστη γεύση λεβάντας απογοήτευσε όλους όσοι έχουν συνδέσει τη λεβάντα με τη βαπόνα. Γεύση καθαριότητας που διαρκεί.

Το service, αν και ευγενικό, θέλει κούρδισμα ακόμη ενώ πρέπει να ολοκληρωθεί και το fine tuning του εστιατορίου στο νέο του χώρο. Πιστεύω ότι θα στρώσει σε λίγο καιρό.

Οι τιμές των πιάτων κυμαίνονται. Αν κινηθείτε συντηρητικά υπολογίστε γύρω στα 30-35 € το άτομο με κρασί.

ΥΓ Μόλις καλυτερεύσει ο καιρός θα σερβίρουν στο roof garden του κτιρίου, όπου εκεί φαντάζομαι η θέα θα είναι 360° ανεμπόδιστη.

Χύτρα, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 6ος όροφος, Συγγρού 107-109, 2103316767, 2177071118
WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Σημείο αναφοράς για την περιοχή, η Molly λειτουργεί στην οδό Γιαννιτσοπούλου από το 2003 προσελκύοντας ευρύ κοινό όλων των ηλικιών και των προελεύσεων. Το μυστικό της μακροβιότητάς της είναι τόσο απλό όσο και η ίδια η έννοια της παμπ. Ανεπιτήδευτο και φιλικό μέρος, μπύρα(ες), αθλητικά νέα/αγώνες non-stop, και αξιοπρεπές φαγητό, τύπου pub. Ένας παράδεισος για άντρες αλλά και για γυναίκες.

Ο χώρος χωρίζεται αυστηρά σε καπνιζόντων (με το που μπαίνεις) και μη (οι δύο όροφοι στο εσωτερικό) και η διακόσμηση ακολουθεί το πρότυπο «ξύλο-δέρμα-κλασικό» που έχουν συνήθως οι pub στο εξωτερικό αλλά εδώ διανθίζεται από καθρέπτες, καδράκια, φωτιστικά, πινακιδούλες κλπ μια που στην Ελλάδα τα διακοσμητικά standard είναι λίγο υψηλότερα. Οθόνες παντού επιτρέπουν την απρόσκοπτη παρακολούθηση της αθλητικής επικαιρότητας μέσω ξένων τηλεοπτικών καναλιών.

Γενικά η ατμόσφαιρα δεν είναι φασαριόζικη όπως θα φανταζόταν κανείς αλλά μπορεί να γίνει αν πετύχεις κάποιο κρίσιμο αγώνα ποδοσφαίρου. Κι όταν συμβεί υπάρχει περίπτωση να ακούσεις περισσότερα αγγλικά παρά ελληνικά μια που αρκετά μεγάλο ποσοστό της πελατείας είναι αγγλόφωνοι που μένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Αγγλόφωνοι είναι και οι σερβιτόροι, συνήθως Ιρλανδοί οι οποίοι εναλλάσσονται τακτικά, φαντάζομαι από επιλογή να εργαστούν στην Ελλάδα για μερικούς μήνες.

Τι πίνουμε σε μια pub; Μπύρες και ουϊσκι. Στη Molly Malone’s σερβίρουν draught Guinness (φυσικά), Kilkenny, Foster’s, Carlsberg & Heineken ενώ σε μπουκάλι υπάρχουν και άλλες επιλογές. Αν κινηθείς σε whiskey εδώ θα βρεις διάφορα ιρλανδέζικα όπως το αγαπημένο Bushmills αλλά και Jameson, Paddy, Tullamore Dew και άλλα. εννοείται ότι υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε σκοτσέζικα, malt, bourbon & special.

Τι τρώμε σε μια pub; Στην Αγγλία ανθούν πλέον οι gastro-pub οι οποίες κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να προσφέρουν νόστιμο, αγγλικό ή μη φαγητό με γκουρμέ φιλοδοξίες. Το ίδιο και η Molly Malone’s. Προσφέρει μια ποικιλία ορεκτικών (από καρπάτσιο έως πικάντικες φτερούγες κοτόπουλου) και κυρίως πιάτων (από rib eye steak και fish & chips έως φιλέτο λαυράκι) ενώ δεν λείπουν και τα γλυκά (από cheesecake και crumbled fruits έως Bombay σοκολάτας).

Πηγαίνοντας τακτικά εκεί με άρρενες φίλους, έχω καταλήξει ότι τα τυπικά hard-core πιάτα είναι τα καλύτερα. Συνήθως παραγγέλνουμε κολασμένα νάτσος με λιωμένο τυρί cheddar, πιπεριές χαλαπένιος και δύο σως: sour cream και ψητής πιπεριάς ενώ για να το «ελαφρύνουμε» προσθέτουμε από πάνω κομματάκια ψητού κοτόπουλου με τσίλι. Ακολουθεί νοστιμότατο κλασικό burger με τυρί και μπέικον (από τα πιο ωραία στην Αθήνα), συνοδευόμενο από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες (προτείνω τις κανονικές χωρίς τη φλούδα) ή σαλάτα.

Κατά καιρούς έχω δοκιμάσει διάφορα άλλα πιάτα. Το fish & chips είναι ένα μεγάλο κομμάτι ψαριού από τον Ατλαντικό, τηγανισμένο στεγνά σε κουρκούτι μπύρας το οποίο συνοδεύεται από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες πουρέ αρακά και σως ταρτάρ. Προσέγγιση μπακαλιάρου χωρίς τη σκορδαλιά. Το ρολό κοτόπουλου με σπανάκι, λιαστές ντομάτες, κουκουνάρι και μπέικον σερβίρεται με baby πατάτες αλλά η γεύση του μου φάνηκε «έτοιμη» ή «κατεψυγμένη».

Στα γλυκά, το cheesecake είναι αξιοπρεπές αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το crumble φρούτων με κρέμα είναι μια ιδιαίτερη γεύση αρκετά παιδική και θρεπτική. Μεγάλη μερίδα και μάλλον βαριά για το στομάχι μου, δεν μπόρεσα ποτέ να το τελειώσω. Πως άλλωστε να το τελειώσω με τόσα που προηγήθηκαν;

Οι pub αποτελούν γενικά μια εύκολη λύση για τακτικές εξόδους με bros χωρίς πολύ σκέψη. Η Molly Malone’s ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες pub στην Αθήνα γιατί προσφέρει ένα καλό μίγμα αξιοπρεπούς φαγητού στο είδος της και μοναδικής ατμόσφαιρας pub »όπως στο εξωτερικό»!

Molly Malone’s Irish pub, Γιαννιτσοπούλου 8, Γλυφάδα, 2108944247
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι σε σαφώς καθορισμένο χώρο
Θα ξαναπάς: Ναι

Ο γνωστός από την αλυσίδα Simply Burgers ιδιοκτήτης Άρης Κάρεϊ, ερμηνεύει το παραδοσιακό λουκουμαδοπωλείο με τη δική του επιχειρηματική  λογική ανοίγοντας σε μια από τις πιο ζωντανές πλατείες της Αθήνας την πρώτη του Κυψέλη, με προοπτική φαντάζομαι να αναπτυχθεί με franchise και αλλού.

Ο χώρος συνδυάζει, τολμηρά θα έλεγα, πολλά παραδοσιακά στοιχεία όπως το σκαλιστό ξύλο ή τα λευκά έπιπλα φερ-φορζέ με αρκετά μοντέρνα όπως η κεντρική προθήκη των γλυκών με την κυψελωτή οροφή και τα έντονα χρώματα στους τοίχους και τα υφάσματα. Αν και δεν με τρελαίνει, θεωρώ ότι είναι ελκυστικός σε πολλές ηλικίες. Επιπλέον αν συσχετίσεις το είδος που πουλάει με τη θέση που άνοιξε, τότε καταλαβαίνεις ότι χρειαζόταν κάτι που να βγάζει ελληνικότητα και να απευθύνεται στους πάντες και κυρίως στις οικογένειες.

Στην “Κυψέλη” δοκιμάζουμε χειροποίητους ζεστούς λουκουμάδες ή γιαούρτι (στραγγιστό παραδοσιακό ή παγωτό), στα οποία μπορούμε να προσθέσουμε μέλι, σοκολάτα ή διάφορα σιρόπια και toppings όπως ξηρούς καρπούς, φρέσκα φρούτα, μπισκότα και γλυκά του κουταλιού. Θα το συνοδέψουμε φυσικά είτε με έναν καλοφτιαγμένο καφέ (ελληνικό στο μπρίκι για τους μερακλήδες ή οποιονδήποτε άλλο τύπο) ή με μια φρέσκια λεμονάδα. Σημειώστε πριν αποφασίσετε για το μέγεθος της μερίδας λουκουμάδων που θα παραγγείλετε, πως μαζί με τον καφέ φέρνουν κέρασμα ένα σωστά τηγανισμένο, νοστιμότατο και τραγανό λουκουμά. Αυτόν με την τρύπα στη μέση και τη κρυσταλλική ζαχαρίτσα στην επιφάνεια! Αλήθεια πόσες ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις φέρνουν αυτές οι γεύσεις!

Μην περιοριστείτε όμως στους λουκουμάδες. Και το γιαούρτι είναι ελαφρύ και με ωραία υφή. Η μικρή μερίδα (3€) είναι αρκετή. Το δοκιμάσαμε μαζί με καραμελωμένα καρύδια και γλυκό κουταλιού περγαμόντο με δροσερό και δυναμωτικό αποτέλεσμα.

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην αναφέρω την περίπτωση Έλληνα που είχε παρόμοια ιδέα (και ντόνατ) αλλά ξενιτεύτηκε λόγω κρίσης στη Βαρκελώνη για να ανοίξει επιτυχημένο κατάστημα με λουκουμάδες. Δείτε το εδώ. Να συμπεράνω ότι οι λουκουμάδες είναι σε άνοδο;

Κυψέλη, 25ης Μαρτίου 15, πλατεία Νέας Σμύρνης, 2109312116
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι στον εξωτερικό χώρο
Θα ξαναπάς: Ναι

Το εύηχο αυτό όνομα με τους ευχάριστους συνειρμούς διασκεδαστικών προσωπικών στιγμών, θυμίζει το ομώνυμο τραγούδι του Τρίο Ατενέ από την ελληνική ταινία «το δόλωμα» και αντιστοιχεί σε ένα χώρο εμπνευσμένο κατά βάση από τις δεκαετίες ’60- ’70.

Τοίχοι σε βαθυκόκκινο χρώμα με μεγάλα τμήματα ή/και λεπτομέρειες καλυμμένες με μια «φαντεζί» floral ταπετσαρία, ταβάνια σε σκούρο μπλε χρώμα και ξύλινα πατώματα, αποτελούν το χρωματικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο ακουμπούν παλιά ξύλινα σερβάν, ραδιόφωνα, φοντανιέρες, άλμπουμ με φωτογραφίες, κάδρα με κεντημένες γυμνές καλλονές, χαλιά και οι αντιπροσωπευτικότεροι καναπέδες των 70′s.  Στο μικρό χώρο ξεχωρίζει το μπαρ με τον κεκλιμένο καθρέφτη στο πάνω μέρος του, που επιτρέπει να τσεκάρεις κόσμο που είναι σε άλλα σημεία χωρίς να καρφώνεσαι αν είσαι ντροπαλός/ή.

Βρεθήκαμε στο Τσιν-Τσιν ένα βράδυ Σαββάτου κατά τις 12 κατόπιν προτροπής της φίλης μου Γιασμίν. Αν και γεμάτο, κατορθώσαμε σύντομα να κατοχυρώσουμε το δικό μας ζωτικό χώρο κοντά στο πίσω σαλονάκι. Γύρω μας ο κόσμος πολύ συμπαθητικός, ένα μίγμα διαφόρων ηλικιών από 20+ έως 50+ με χαλαρό ντύσιμο και ανοικτή διάθεση. Ξεχώριζαν μια-δυο κυρίες με swing πινελιές στο ντύσιμό τους και αρκετοί ηθοποιοί.

Η μουσική ήταν κεφάτη ρετρό, ένα mix χορευτικών τραγουδιών από διάφορες δεκαετίες στο οποίο ο κόσμος κι εμείς μαζί, ανταποκριθήκαμε με πολύ χορό, με προτίμηση στα πιο γνωστά (σαν αυτά της ταινίας Safe Sex). Αυτό το είδος μουσικής γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές ίσως γιατί προκαλεί την ίδια ευχάριστη αίσθηση με το να ακούς πχ Sinatra το New York New York τα Χριστούγεννα. Οι εορταζόμενοι άκουσαν αυτό και στη συνέχεια έπαιξε για αρκετή ώρα διασκευές γνωστών τραγουδιών από τους The Lost Fingers (ακούστε εδώ τη διασκευή του Touch me της Samantha Fox) και πιο αργά πρόσφατη αλλά πάντα feel-good μουσική.

Ήπιαμε στρέιτ ποτά (7€) και μπύρες (5,5€) χωρίς hangover την επομένη.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι γιατί περάσαμε απρόσμενα ωραία ένα βράδυ Σαββάτου χωρίς να ταλαιπωρηθούμε από συνωστισμό ή κακογουστιά. Αλλά έτσι είναι στα Εξάρχεια. Θα ξαναπάμε.

*φωτογραφίες από mimozadarling.com

Τσιν-Τσιν, Κιάφας 6 (πεζόδρομος), Εξάρχεια, 2103841460
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι
Θα ξαναπάς: Ναι

Περνώντας τα σύνορα από Ιταλία, αμέσως καταλαβαίνεις ότι πλησιάζεις κάπου πολύ πολύ όμορφα. Η ακτογραμμή είναι καταπληκτική και τα χωριά πανέμορφα. Ωστόσο, πριν από τα παραθαλάσσια μέρη, αξίζει να δείτε και κάποια ορεινά χωριά. Με την παρέα που είχαμε πάει τότε,  περάσαμε ολόκληρο το φαράγγι του Verdon και έτσι πήραμε μια ιδέα για όλη την ορεινή περιοχή της Προβηγκίας. Ένα από τα χωριά που μου άρεσε πολύ ήταν η Gordes, χτισμένη πάνω σε έναν λόφο με πανοραμική θέα στον κάμπο τριγύρω. Στενοί δρόμοι την περικυκλώνουν, ιδανικοί για περπάτημα και … κρυφτό-κυνηγητό.

Les Gorges du Verdon

Το 2^ο χωριό που μου έχει μείνει στη μνήμη σαν παραμύθι, είναι το Bonnieux. Βρίσκεται σε μια πλαγιά, και αυτό που αξίζει πραγματικά σε αυτό το μέρος, είναι το μονοπάτι που καταλήγει στο ψηλότερο σημείο του χωριού και σε μια εκκλησία. Εκεί επάνω η φύση είναι πανέμορφη και περπατώντας βρίσκεις καθολικά θρησκευτικά γλυπτά και τελικά νιώθεις ότι είσαι μέρος ενός μυθιστορήματος του Maurice Leblanc ή τέλος πάντων ένας σωματοφύλακας! Οπωσδήποτε πρέπει να το επισκεφθείτε.

Bonnieux

Για να κατηφορίσουμε και λίγο προς τα κάτω και να περάσουμε σε πιο αστικό τοπίο, μια πολύ όμορφη πόλη είναι το Aix en Provence. Ένας μεγάλος, φαρδύς κεντρικός δρόμος με πλατάνια είναι η ραχοκοκαλιά της πόλης, με τα περισσότερα δρομάκια δεξιά και αριστερά να αξίζουν μια βόλτα. Σε ένα από αυτά, την Rue de la Verrerie στο Νο 13, βρίσκεται το Maison des Fondues, ένα εστιατόριο με αλμυρά και γλυκά fondues. Ήταν αξέχαστο! Ειδικά το fondue με λεπτά και ζουμερά κομμάτια κρέατος, που τα ψήνεις μέσα σε λάδι ή νερό με μυρωδικά, είναι γεύση αξεπέραστη.

Από τα κλασσικά μέρη της ακτογραμμής, μου άρεσε πολύ (με έκπληξη ομολογώ) το Saint Tropez. Δεν ξέρω αν το καλοκαίρι έχει πολύ τουρισμό, αλλά την άνοιξη είναι υπέροχο. Είχαμε μείνει σε ένα πολύ παλιό ξενοδοχείο, το Mediterranee, που μου άρεσε τρομερά, γιατί απέπνεε παλιά χλιδή. Αν και ξεπεσμένο πια, τα δωμάτια σου δίνουν και πάλι την αίσθηση παλιού μυθιστορήματος. (Ωστόσο, διάβασα τραγικές κριτικές στο tripadvisor, οπότε ίσως να το είδα με αυτή τη ματιά επειδή έμεινα μόνο μια μέρα και off season. Μην σας πάρω στο λαιμό μου.) Οπωσδήποτε θα δοκιμάσετε tarte tropezienne, το local γλυκό (που βρίσκεται σε όλη τη Ν. Γαλλία), και είναι ένα από τα ωραιότερα γλυκά που έχω δοκιμάσει ποτέ. Παχιά κίτρινη κρέμα, με λεπτή ζύμη πάνω–κάτω. Όνειρο!

Nice - hotel balcony

Περάστε από τις Κάννες χωρίς στάση, δεν αξίζουν και πολλά, αλλά σταματήστε στην πανέμορφη Antibes! Μια πόλη-οχυρό, πολύ τουριστική μεν, αλλά με μια υπέροχη περατζάδα στον παραλιακό δρόμο, πάνω από τα βράχια και τα άγρια κύματα (έτσι ήταν όταν πήγα, οκ?). Και βέβαια η επόμενη στάση είναι η Νίκαια. Μια πραγματικά εικονική πόλη, με τεράστια promenade και καταπληκτικά ξενοδοχεία. Δείτε την ταινία To Catch A Thief και θα έχετε μια καλή εικόνα της.

Villa Ephrussi

Πριν φτάσετε στο Monaco, προτείνω να κάνετε στάση σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου: το Villefranche-sur-Mer. Είναι ένα μικρό, αμφιθεατρικό, ψαροχώρι, απίστευτης ομορφιάς. Εκεί θα βρείτε και τον παράδεισο που λέγεται Villa Ephrussi. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτούς τους κήπους: http://www.villa-ephrussi.com/. Πραγματικά είναι το πιο ωραίο τοπίο που είδα σε όλη τη Ν. Γαλλία.

Monaco F1 Grand Prix finish line

Και καταλήγουμε στο Monaco βεβαίως, μέσω των γνωστών στροβιλιστών Corniches, 3 παράλληλων παραλιακών δρόμων, που θεωρούνται από τις ομορφότερες διαδρομές στον κόσμο. Το Monte Carlo με το παλιό κάστρο, τα καταπληκτικά αυτοκίνητα, την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τους διάσημους δρόμους του grand prix, είναι τόσο όμορφο όσο ακούγεται.  Νόμιζα ότι ήταν υπερεκτιμημένο, αλλά έκανα  λάθος. Είναι πραγματικά πολύ, πολύ ωραίο μέρος.

Περιττό να πω, ότι όλα αυτά αξίζει να τα κάνετε σε ένα μεγάλο road trip, με ένα καλό αυτοκίνητο και πολύ όρεξη για γευστικές και οδηγικές περιπέτειες. Η άνοιξη είναι σίγουρα η κατάλληλη εποχή, οπότε πάρτε παρέα και ξεκινήστε!

Ο χώρος είναι ανοιχτός, με μεγάλες τζαμαρίες να καλύπτουν τις δυο πλευρές του μαγαζιού.  Οι τοίχοι είναι βαμμένοι γκρι και υπάρχουν 3-4 μεγάλα ξύλινα τραπέζια, για να κάθονται κοινές παρέες. Τα κόκκινα καλώδια, απ’ όπου κρέμονται οι λάμπες πάνω από τη μπάρα, δίνουν μια ένταση στο χώρο. Το μεγάλο πλεονέκτημα θεωρώ ότι είναι ο πεζόδρομος με τα τραπεζάκια, που το καλοκαίρι είμαι σίγουρη ότι θα είναι κατάμεστος.

Λόλα στα Πετράλωνα

Η μουσική το βράδυ που πήγα ήταν σχετικά χαμηλή σε ένταση, με jazz και oldies αποχρώσεις. Είναι σαφής ο προσανατολισμός σε κουβεντούλα και χαλαρή καθιστική διάθεση. Σίγουρα θυμίζει στυλ Βραζιλιάνας και λίγο Booze. Τα ποτά είναι πάμφθηνα (το κρασί πρέπει να κοστίζει 3 ευρώ το ποτήρι και το απλό ποτό 6) και ο κόσμος καλλιτεχνίζων.

Ο barman πολύ συμπαθής και ευγενικός νεαρός, καθώς και η κοπέλα που εξυπηρετούσε τα τραπέζια. Αν και Κυριακή, είχε πολύ κόσμο και μετά τις 11 γέμισε ασφυκτικά. Μόνο εγώ νυστάζω από νωρίς Κυριακή βράδυ και αγχώνομαι να ξυπνήσω την άλλη μέρα πρωί-πρωί για δουλειά;;; Πάει γέρασα…

Γενικά, μου άφησε καλή εντύπωση η Λόλα (btw, δεν νομίζω ότι έχει επιγραφή έξω από το μαγαζί), ειδικά λόγω όμορφου χώρου, αλλά και φιλόξενης ατμόσφαιρας. Νομίζω αξίζει πολύ μια επίσκεψη, ειδικά στα έξω τραπέζια στο πεζόδρομο τώρα που επιτέλους ζέστανε ο καιρός.

* Οι φωτογραφίες είναι από τα: thatslife.gr και ftinapota.gr

Περνώντας απέξω δεν υπάρχει κάτι που να προδίδει την ύπαρξη εστιατορίου και είναι πολύ πιθανό να το προσπεράσετε ή να προβληματιστείτε μια που και οι (αδιαφανείς) κουρτίνες είναι τραβηγμένες και η μουσική είναι ανύπαρκτη. Απλά ανοίξτε την πόρτα και μπείτε. Τόσο απλά.

Ο χώρος είναι διακοσμημένος λιτά: ανοικτόχρωμοι τοίχοι με ελάχιστα διακοσμητικά στοιχεία, τραπέζια στρωμένα με υφασμάτινα μονόχρωμα τραπεζομάντηλα, σκούρες καρέκλες, ένας μεγάλος σκούρος μπουφές-σερβάντα, ορατότητα από το πάσο προς την κουζίνα κι αυτό είναι όλο. Ξεχωρίζει η πινακίδα “Παρακαλώ Ησυχία” η οποία έχει νόημα μια που αν και δεν υπάρχει μουσική ο κόσμος μιλάει δυνατά και ο Στέφανος κάνει τα μικρο-show του, πειράζοντας όλο τον κόσμο. Μην παραξενευτείτε αν σας ζητήσει να σερβίρετε ένα πιάτο στη διπλανή παρέα! 

Στο μενού τώρα: μην σκοτίζεστε για το τι θα παραγγείλετε. Ο Στέφανος και η Ντανιέλα έχουν αποφασίσει για εσάς.  Θα σας ρωτήσουν μόνο τι κρασί (χύμα) προτιμάτε: λευκό ή κόκκινο. Με το που θα προσγειωθούν τα λευκά σερβίτσια τρατορίας, το ψωμί και το κρασί, αρχίζει η παρέλαση των 10+ πιάτων, των 4 γλυκών και των λοιπών συνοδευτικών  του μενού σε ταχύ, fast-forward ρυθμό. Το μενού είναι σταθερό όλα αυτά τα χρόνια με κάποιες μικρές αλλαγές ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των υλικών ανά εποχή και το κέφι της μαγείρισσας . Γενικά μη φάτε καθόλου όλη μέρα αν θέλετε να γευτείτε όλα τα πιάτα. Όχι ότι οι μερίδες είναι τεράστιες. Αντιθέτως είναι μεσαίου μεγέθους και σερβίρονται στη μέση και όχι ατομικά. Επιπλέον η κουζίνα της Ντανιέλας είναι ισορροπημένη μεν, ιταλική χωριάτικη δε. Και το αλατοπιπεράκι της το βάζει και τη σαλτσούλα της τη βάζει, και το ρυζοτάκι το χυλώνει ωραία με παρμεζάνα. Α και ο Στέφανος. Παρεξηγείται αν δεν το φάτε όλο. Νομίζει ότι δεν σας άρεσε κι αυτό μπορεί να έχει περίεργες επιπτώσεις για τη συνέχεια της βραδιάς σας. Αν το φάτε πάλι όλο, φέρνει κι άλλο και άκρη δεν βγάζετε. Απλά ρίξτε την πετσέτα και παραδοθείτε.

Ας τα δούμε όμως αναλυτικά. 

Η βραδιά μας ξεκίνησε με μια απλή σούπα από τορτελίνια με προσούτο μέσα σε ζωμό μοσχαριού. Κατόπιν μας έφεραν ταυτόχρονα πολέντα με πράσο και ρυζότο με μανιτάρια porcini, εξαιρετικά και τα δύο με το σωστά χυλωμένο αρωματικό ρυζότο να υπερισχύει της γλυκιάς πολέντας, ίσως γιατί ήταν λίγο βαριά. Μια κλασική σαλάτα με σπανάκι, μπαλσάμικο και παρμεζάνα με αναμενόμενη γεύση ήρθε λίγο να ελαφρύνει το μενού αλλά μάταια.

Ακολούθησε καταιγισμός ζυμαρικών: βίδες με νοσταλγική χωριάτικη σάλτσα ντομάτας (αχ γιαγιά που είσαι;), σπαγγέτι olio aglio peperoncino (λίγο στεγνό και όχι τόσο καυτερό), ονειρεμένη καρμπονάρα με αυγό και σχετικά αλμυρή αλλά τραγανή παντσέτα, λιγκουϊνι με κοτόπουλο και αμύγδαλα, και τέλος ραβιόλι γεμιστά με γλυκιά κολοκύθα (περιέργως δεν μας ενθουσίασαν).

Ως “δεύτερο” πιάτο – λες και δεν είχαμε χορτάσει ήδη – μας σέρβιραν μοσχάρι tagliata πάνω σε φρυγανισμένο χωριάτικο ψωμί συνοδεία πουρέ. Το κρέας ήταν εξαιρετικής ποιότητας αλλά θα το προτιμούσα λίγο παραπάνω ψημένο παρά τις αντίθετες απόψεις μερικών. Το ποτισμένο από τους χυμούς του ψητού κρέατος φρυγανισμένο ψωμί ήταν μια από τις δύο φορές που έκλεισα τα μάτια απολαμβάνοντας τη στιγμή. Αν είστε παρέα από 4 άτομα και άνω θα σας σερβίρουν και αστακο- ή καραβιδο- μακαρονάδα. Εμείς που ήμασταν δύο ατυχήσαμε εκείνο το βράδυ, ωστόσο μας κέρασαν μια “τζούρα” σε ένα μικρό μπωλάκι ενώ ο Στέφανος που έκρινε ότι δεν χορτάσαμε μας έφερε και δεύτερη μερίδα tagliata οπότε επήλθε ο κορεσμός.

Μικρή η ανάπαυλα ωστόσο γιατί κατέφθασαν τα γλυκά! Αξεπέραστη πανακότα με σως καφέ (από τις καλύτερες που έχω φάει), τιραμισού (ιδιαίτερη γεύση, βαριά σε ποτό αλλά δεν με ενθουσίασε η συγκεκριμένη βερσιόν), πάβλοβα με σαντιγύ και κομμάτια σοκολάτας (άνισο αποτέλεσμα γιατί η μαρέγκα ήταν απρόσμενα καλή για ιταλικό εστιατόριο αλλά το μίγμα σαντιγί και chips σοκολάτας δεν ήταν τόσο επιτυχημένο πράγμα περίεργο γιατί η σκέτη σαντιγί που μας πρόσφεραν είχε τέλεια γεύση και υφή). Ο διαδραστικός Στέφανος έφερε το τελευταίο γλυκό, την δεν-έχω-λόγια crème brulée και με τη βοήθεια υπερμεγέθους φλόγιστρου καψάλισε τη ζάχαρη δίνοντας ακόμη μια παράσταση. Κορυφαίο γλυκό αν και πρώτο θα ψήφιζα την πανακότα στο Tinello.

Ακολουθεί κέρασμα grappa ή sambucca και ένα φλυτζανάκι espresso για να μην σας πάρει ο ύπνος στο τιμόνι μέχρι να φτάσετε στο σπίτι. Όλα αυτά για 35 ευρώ. Καλή τιμή για τόσο φαϊ και θα ήταν εξαιρετική αν το χύμα κρασί ήταν καλύτερο.

Καταλαβαίνω ότι δεν αρέσει σε όλους το φιξ μενού με τον “κεφαλικό” φόρο, ότι κάποια πιάτα ξεχωρίζουν και ότι θα θέλατε ίσως να απολαύσετε μόνο αυτά με την ησυχία σας χωρίς τον Στέφανο να σας ενοχλεί με το ταμπεραμέντο, τα επιτυχημένα ή μη αστεία του και την κουραστική εκμαίευση κομπλιμέντων για την κουζίνα του. Πολλοί γνωστοί που πηγαίνουν συχνά τον αποκαλούν για την κοινωνικότητά του, Μπαϊρακτάρη της ιταλικής κουζίνας! Εδώ που τα λέμε κάποιες παρέες θα μπορούσαν άνετα να συχνάζουν και στα δύο εστιατόρια.

Θεωρώ ότι τώρα που οι δουλειές πέσανε, θα πρέπει να φύγει το άγχος να γεμίζουν τα τραπέζια 2 φορές κάθε βράδυ και να χαλαρώσει συνεπώς ο ρυθμός του σερβιρίσματος για να ευχαριστηθεί κανείς το φαγητό. 

Γιατί τελικά αυτό είναι που έχει σημασία και στο Tinello, το φαγητό είναι αυθεντικό.

ΥΓ Φροντίστε να κλείσετε τραπέζι από την προηγούμενη και να ενημερωθείτε πως θα το βρείτε.

Il Tinello, Κνωσσού 54, Άλιμος, 2109828462
WiFi: Όχι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Η απάντηση στην εύλογη απορία βρίσκεται στην ιστορία της οικογένειας των ιδιοκτητών Σαντσόνι. Με ιταλικές ρίζες από τη Σικελία, βρέθηκαν στην Πόλη όπου και διατηρούσαν μπακάλικο μέχρι που ο Benito Sanzoni, έφερε την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1980. Σύντομα ήρθε και το άνοιγμα του ντελικατέσεν Μπενίτο στο Παλαιό Φάληρο, μια οικογενειακή επιχείρηση, η οποία εκτός από το κατάστημα αυτό καθαυτό ασχολείται και με την εισαγωγή και χοντρική διάθεση αλλαντικών και τυροκομικών από Ιταλία, Γερμανία και Τουρκία.

Η ευγένεια, η εξυπηρέτηση και η γνώση είναι δεδομένη εδώ. Παρόλο που μπαίνοντας στο κατάστημα βλέπεις το ιταλικό στοιχείο να επικρατεί στο χώρο και πράγματι η ποικιλία σε ιταλικά τυριά (πεκορίνο, παρμεζάνα, μοτσαρέλα, μασκαρπόνε) και αλλαντικά (προσούτο, λουκάνικα, σαλάμια με διάφορες επικαλύψεις) είναι εντυπωσιακή ωστόσο αυτό που πρέπει να δοκιμάσεις αν είναι η πρώτη σου επίσκεψη είναι τα πολίτικα εδέσματα. 

Μια ολόκληρη βιτρίνα είναι αφιερωμένη στα φρέσκα εδέσματα που παρασκευάζουν οι ίδιοι με την επίβλεψη της κας Ευδοκίας (Mamma Evdo), συζύγου του κ.Μπενίτο. Υπέροχη καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, ιμαμ μπαϊλντί (το αυθεντικό, χωρίς κιμά, με κρεμμύδι, ντομάτα και πιπεριά), ταμπουλέ, εσμέ (ελαφρά καυτερό ντιπ ντομάτας για τα πιτάκια σας), πεντανόστιμα ντολμαδάκια γιαλαντζί, πιπεριές γεμιστές, ταραμοσαλάτα, λαχανοντολμάδες, κόκκινα πιπεράκια cherry γεμιστά με τυροκαυτερή, χταποδάκι, γαύρο μαρινάτο, πατατοσαλάτα και άλλα.

Επίσης θα βρείτε ωραία καρυκευμένα λαχματζούν, τυροπιτάκια και παστουρμαδοπιτάκια φτιαγμένα με τον εξαιρετικό παστουρμά που διαθέτουν και πολίτικο φύλλο εισαγωγής ενώ αν σας αρέσουν τα παστά, δοκιμάστε οπωσδήποτε την πολίτικη λακέρδα με ψιλοκομμένο κόκκινο κρεμμύδι και τον λυκουρίνο (παστό κεφαλόπουλο). Πάρτε και κανένα τουρσί και πολίτικες μαύρες ελίτσες και είστε έτοιμοι να στρώσετε ένα τραπέζι με θέα στο Βόσπορο!

Πιατάκια με υπέροχους μεζέδες και ρακί. Στην υγειά σας.

Benito delicatessen, Θέτιδος 22, Παλαιό Φάληρο, 210 9837677

Holocaust Memorial

Berliner Mauer

Back in the USSR

Sony Center Dome

Berlin Wall

Checkpoint Charlie

Escape, Closeup

Forms, Reichstag

Gestapo HQ

The Melody Tricycle

Reichstag Sky

Μιας και δεν είμασταν για πλήρες γεύμα, πήραμε 2 κυρίως και ένα μπουκάλι κρασί. Το menu απ’ότι καταλαβαίνω, αλλάζει κάθε μήνα και αυτές τις ημέρες στηρίζεται στην κρητική κουζίνα. Έτσι, εγώ διάλεξα μακαρούνες χειροποίητες με καραβίδα, ντομάτα και ζαφορά και ο φίλος μου, μοσχαρίσιο διάφραγμα στη σχάρα, με σπανάκι και πατάτες τηγανητές. Το κρασί ήταν Sauvignon Blanc, Κτήμα Πετρήεσσα, το οποίο δοκίμαζα πρώτη φορά και για την χαμηλή τιμή του (18 ευρώ) ήταν εξαιρετικό.

Αν και δεν παραγγείλαμε ορεκτικά, ο σεφ ήταν ευγενέστατος και μας κέρασε μια υπέροχη σαλάτα με όσπρια και ιδιαίτερα αρωματικά μυρωδικά, καθώς και μια παραδοσιακότατη χορτόπιτα στα κάρβουνα, που μου άρεσε ιδιαίτερα. Επίσης, ψωμάκι από χουρμά με ταραμά και ντομάτα. Ιδιαίτερη μνεία να κάνω στο ψωμί τους, που ήταν λευκό και μαύρο (από χουρμάδες) με λίγο λάδι και στη μορφή «φόρμας». Ήταν κάτι ανάμεσα σε ψωμί και αλμυρό κέικ.

Ψωμί. Λευκό-Μαύρο

Στα κυρίως τώρα, εγώ καταευχαριστήθηκα τις μακαρούνες με την καραβίδα, που ήταν φρεσκότατες, εντυπωσιακά παρουσιασμένες και πολύ χορταστικές.

Μακαρούνες με καραβίδα

Το κρέας ήταν επίσης, πολύ καλά ψημένο με ωραίες πατάτες τηγανητές σε ροδέλες.

Διάφραγμα με πατάτες τηγανητές ροδέλες

Γενικά, ένα πολύ νόστιμο και ικανοποιητικό γεύμα θα έλεγα. Το κακό φοβάμαι ότι είναι οι θαμώνες, γιατί λίγο πριν φύγουμε – στην ουσία ξεκινούσε η βραδυνή βάρδια – ήρθε μια παρέα, που θα την χαρακτηρίζαμε πολιτικάντικη / κομματική. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ήταν πολιτικοί, αλλά δεν μου άρεσε το στυλ και σίγουρα δεν θα ήθελα καθόλου να τρώω δίπλα τους. Δε ξέρω βέβαια πόσο ενδεικτική ήταν η συγκεκριμένη παρέα για το σύνηθες κοινό του μαγαζιού, αλλά δεδομένου ότι είναι στο Σύνταγμα και αποπνέει και μια αίγλη και μια «σοβαρότητα» (αν με καταλαβαίνετε), δεν αποκλείεται να είναι στέκι δημοσιοράφων/πολιτικών.

Χορτόπιτα

Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι ικασίες. Το γεγονός είναι ότι φάγαμε με 35 ευρώ έκαστος, πολύ καλά, με γρήγορο και φιλικό service και γενικά περάσαμε ένα ωραίο απόβραδο (αχ η άνοιξη!). Υπάρχει σίγουρα μεγάλο ταλέντο στην κουζίνα και αν βρίσκεστε στην περιοχή, δοκιμάστε το.

2Μαζί, Νίκης 48 & Κυδαθηναίων, Μακρυγιάννη, 2103222839

WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι