#cbgrade: 6/10

Πόσα και πόσα γράφτηκαν! Advertorials για pulitzer! Video με το πως στήθηκε το μαγαζί, τσακωμοί για το ποιος θα πάει πρώτος, ποιος θα πάρει τη πρώτη συνέντευξη. Τόσος ντόρος ΠΡΙΝ να ανοίξει εστιατόριο δεν έχει ξαναγίνει. Πιο πολλά άρθρα διάβασα πριν ανοίξει το μαγαζί, παρά αφότου κάποιος πήγε και δοκίμασε τις γεύσεις. Συν τις άλλοις, μένω και δίπλα, και περνούσα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και το έβλεπα κατάφωτο, διαμπερές και ανυπομονούσα να ανοίξει! Πήγαμε λοιπόν και οι 3 choosy bastards τη περασμένη Παρασκευή με προσδοκίες ομολογουμένως πολύ υψηλές.

Ο χώρος είναι τεράστιος (πιάνει από Χατζηγιάννη Μέξη, μέχρι Βεντήρη), με 3 ουσιαστικά υπο-αίθουσες. Η μία βλέπει στη Χατζηγιάννη Μέξη (όπου και καθίσαμε), η άλλη στη Βεντήρη και ο τρίτος χώρος είναι ένας πολύ φαρδύς διάδρομος που ενώνει τις δύο άκρες και βλέπει την ανοιχτή κουζίνα. Μια μετεξέλιξη και εκμοντερνισμό εστιατορίων τύπου «Ιντεάλ», «Μαγικού Αυλού» ή «17», μου θύμισε. Είναι όντως καθαρά αστικός χώρος, με την καλή και την κακή έννοια. Εννοώ, ότι αν και είναι ένας πολύ προσεγμένος και όμορφος χώρος, παράλληλα είναι και ψυχρός. Επίσης, η ξύλινη κατασκευή στη είσοδο της Χατζ. Μέξη μου έβγαλε κάτι εκκλησιαστικό, που δεν μου άρεσε, ειδικά σε συνδυασμό με την βυζαντινού τύπου εικόνα της άμπελου, που είχα απέναντί μου. Τέλος, κάτι που όλοι πρόσεξαν και τους κακοφάνηκε, είναι το ταβάνι στον ενδιάμεσο διάδρομο, που μοιάζει με γυαλιστερό λευκό ημιτελειωμένο γιαπί. Λίγο περίεργη η διακόσμηση λοιπόν.

Η ανοιχτή κουζίνα και το

Η ανοιχτή κουζίνα και το «περίεργο» ταβάνι στη Cookoovaya

Στα του φαγητού τώρα, που είναι και τα πιο σημαντικά. Κατ»αρχάς, αν και είχε απίστευτα πολύ κόσμο, η εξυπηρέτηση ήταν άμεση και πρόθυμη. Μας ξέχασε ένα πιάτο ο σερβιτόρος, αλλά γρήγορα το έφερε όταν το επισημάναμε και είμαι έτοιμη να το συγχωρήσω σε ένα τόσο καινούριο εστιατόριο. Το ψωμί που με περίμενε όταν έφτασα με μικρή καθυστέρηση, ήταν πάρα πολύ νόστιμο! Υπήρχαν τρία διαφορετικά είδη: το ένα ήταν το γνωστό από τη Hytra χαρουπόψωμο, το δεύτερο ένα λευκό ψωμί με σπανάκι και το τρίτο απλό λευκό (ίσως το καλύτερο). Άρα ανέβηκαν κι»άλλο οι προσδοκίες. Ήρθε ο κατάλογος, τον οποίο βρήκα ασύνδετο, χωρίς καμιά συνοχή και συγκεκριμένη κατεύθυνση. Παραγγείλαμε τα εξής (όλα στη μέση): κουνουπίδι σαλάτα με φωλιές τυριού, χειμωνοκολόκυθο με λουκάνικο, χορτόπιτα, σουβλάκια μαύρου χοίρου, μεδούλι και παστιτσάδα. Το κουνουπίδι ήταν ίσως το καλύτερο για εμένα πιάτο. Πολύ δροσερό, τριμμένο σε μικρά μπιλάκια, με 4 καταϊφένιες φωλιές τυριού. Καινούρια ιδέα πιάτου, πολύ νόστιμο και ανανεωτικό. Η χορτόπιτα ήταν απλή και «σπιτική», με μονό λεπτό, κριτσανιστό φύλλο. Μου άφησε επίσης καλές εντυπώσεις. Δυστυχώς, τα υπόλοιπα πιάτα ήταν από μέτρια, έως κακά. Η παστιτσάδα καλή, αλλά όχι κάτι τρομερό. Ωστόσο, υπάρχει προοπτική να γίνει πολύ καλύτερη. Η ιδέα και η παρουσίαση είναι σωστή. Το χειμωνοκολόκυθο με λουκάνικο πέρασε αδιάφορο. Βέβαια, να πω ότι δεν μου αρέσει το λουκάνικο, οπότε περιορίστηκα στο τηγανητό χειμωνοκολόκυθο, που δεν είχε καμία διαφορά από τα γνωστά τηγανητά κολοκυθάκια. Επίσης, το λάδι από το λουκάνικο που χρησιμοποιήθηκε ως γαρνιτούρα, μου φάνηκε λίγο «βαρύ». Μεδούλι δεν τρώω, συνεπώς ούτε καν δοκίμασα και δεν μπορώ να έχω καμία γνώμη. Τα σουβλάκια μαύρου χοίρου όμως, που είχαν πολυδιαφημιστεί, ήταν πολύ κακό πιάτο. Σαν ένα διάφανο, καμμένο, ζελέ λίπους, με τζατζίκι. Μεγάλη απογοήτευση.

Κουνουπίδι

Κουνουπίδι

Διάλεξα επίτηδες ένα φτηνό κόκκινο γαλλικό κρασί (23 ευρώ), για να μην επιβαρύνω τον λογαριασμό. Συνήθως, αυτού του τύπου οι επιλογές είναι ανώδυνες, με την έννοια ότι στα 23 ευρώ πίνεις ένα decent γαλλικό κρασί, ενώ στην ίδια τιμή το ελληνικό είναι casino συνήθως κακό (ή μοσχοφίλερο). Λίγο πριν το γλυκό πήρα και ένα ποτήρι extra, από το δικό τους κρασί, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο (3,5 ευρώ). Παραγγείλαμε δύο γλυκά, που άρεσαν αρκετά. Προφιτερόλ με φυστικοβούτυρο και τάρτα αχλαδιού. Για το προφιτερόλ δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, γιατί τρελαίνομαι για φυστικοβούτυρο, συνεπώς μου άρεσε τρομερά! Μπορώ όμως να μιλήσω για την τάρτα αχλαδιού, που δεν είναι αγαπημένη μου, και εδώ ήταν υπέροχη. Η ζύμη της, ήταν το καλύτρεο πράγμα που δοκίμασα στη Cookoovaya και ανυπομονώ να την ξαναγευτώ.

Τάρτα αχλαδιού

Τάρτα αχλαδιού

Ο λογαριασμός ήταν 37 ευρώ το άτομο, δηλαδή αρκετά τσιμπημένος για τα πιάτα και το κρασί που πήραμε. Εφόσον, το εστιατόριο αυτο-παρουσιάζεται ως αστικό και καθημερινό (σύντομα θα λειτουργεί και μεσημέρι), θα ήθελα να μπορώ να φάω με 25 ευρώ. Αν πάλι πάμε σε τιμές 40 ευρώ/άτομο, θα ήθελα καλύτερη κουζίνα. Βέβαια, επειδή δεν ασχολήθηκα τρομερά με την παραγγελία, πήραμε πολλά πιάτα που περιείχαν υλικά που δεν τρώω, συνεπώς έπαιξε και αυτό ρόλο στη δυσαρέσκειά μου. Θα ξαναπάω σύντομα για εταιρικό Χριστουγεννιάτικο δείπνο και έτσι θα έχω μια δεύτερη ευκαιρία να δοκιμάσω και άλλα πιάτα. Ούτως ή άλλως όμως, η Cookovaya, είναι ένα εστιατόριο που θα ξαναπήγαινα. Η ιδέα και μόνο ενθουσιάζει. Απλά, η τόση μεγάλη «φασαρία» γύρω από το άνοιγμα, δημιούργησε προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν. Είναι ένα μέτριο εστιατόριο. Να δούμε στο μέλλον πως θα εξελιχθεί.

Και κάποιες σκόρπιες παρατηρήσεις:
• Το hype δούλεψε καλά. Παρασκευή βράδυ ήταν γεμάτα όλα τα τραπέζια και στις 00:30 που φύγαμε, ακόμα περίμενε κόσμος να καθίσει να φάει.
• Καλοβαλμένος κόσμος και διαφορετικός. Από κυρίες παλιού τυπου με γούνινες ετόλ, μέχρι κοριτσοπαρέες με ντύσιμο “fashion blogger” (δερμάτινη γεμάτη φούστα/crop top). Και από hipsters με παπιγιόν, μέχρι Κωνσταντίνο Τζούμα.
• Καταπληκτικό το logo.

Cookovaya

Cookovaya, Χατζηγιάννη Μέξη 2Α, Ιλίσια, 2107235005
WiFi: ?
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: