Οι U2 πρέπει να είναι το πιο un-hipster συγκρότημα που υπάρχει. Κάτι σαν τη βότκα λεμόνι στην εποχή των cocktail bars. Τυγχάνει να μου αρέσουν και τα δύο. Χθες λοιπόν, καθόμουν με μια βότκα λεμόνι στο χέρι και απολάμβανα το καλύτερο album που έβγαλαν οι U2, από το εξαιρετικό Pop του 1997.

Μετά από μια τρομερά ενεργητική και δημιουργική δεκαετία του ’90, οι U2 ξεφούσκωσαν σε επίπεδο πρωτοτυπίας στα ’00s και συνέχισαν την επιτυχημένη τους καριέρα δίνοντας μεγάλη βάση στο live κομμάτι της δουλειάς τους, κυκλοφορώντας το ένα αδιάφορο album μετά το άλλο. Στο προτελευταίο τους (No Line On The Horizon), έδειξαν διάθεση για ενδοσκόπηση και αλλαγή, κάτι που τελικά έγινε επιτυχημένα με το πρόσφατο Songs Of Innocence. Ο τρόπος διανομής (δωρεάν σε όλους τους χρήστες του itunes) προκάλεσε τρομερές αντιδράσεις, κάτι που επανέφερε τους U2 στο προσκήνιο. There is no bad publicity. Όπως σχολίασε πάντως και η φίλη Ιωάννα: «σας χαρίζουμε άλογο και το κοιτάτε στα δόντια, αει πάγαινε από κει πέρα χάμω». Να σημειώσω το πολύ σημαντικό πάντως, ότι αν και οι U2 ήταν απεγνωσμένοι να ακουστεί το album από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται (ακόμα και με το ζόρι), οι ίδιοι πληρώθηκαν από την Apple. Όπως δήλωσε από την πρώτη στιγμή ο Bono: «it’s free, but paid for». Πολύ σωστή κίνηση.

The Edge is still rocking it

The Edge is still rocking it

Στα της μουσικής τώρα. Πρόκειται για 11 τραγούδια, από τα οποία, τα 7 είναι καταπληκτικά, τα 3 καλά και το 1 μέτριο. Βέβαια, για άλλη μια φορά, το πρώτο single (The Miracle (Of Joey Ramone)) είναι ένα καλούτσικο τραγούδι, αλλά σίγουρα όχι αυτό που έπρεπε να διαλέξουν για να προωθήσει το album. Κινείται πιο κοντά στα anthem songs των U2, παρά στην ουσία αυτής της νέας προσπάθειας. Καλύτερη επιλογή θα ήταν το Every Breaking Wave, που είναι κλασσική επιτυχημένη μελωδία. Το California και το Song for Someone συμπληρώνουν την 3άδα των καλών τραγουδιών, ενώ το Iris είναι για εμένα ο αδύναμος κρίκος. Κρίμα γιατί αναφέρεται στην μητέρα του Bono και έχει πολύ καλούς στίχους, αλλά η μουσική απογοητεύει.

Larry Mullen Jr

Larry Mullen Jr

Και περνάμε στην 2η πλευρά του δίσκου (γιατί πλέον κυκλοφορεί και σε βινύλιο), που αποτελεί μια έκπληξη. Δικαιώνει τον τίτλο Songs Of Innocence, καθώς θυμίζει τα πρώτα τραγούδια των U2, με έντονες αναφορές στο Boy και το War. Το Volcano θα μπορούσε άνετα να είναι το πρώτο single, αφού συνδυάζει εκρηκτικότητα και αναμνήσεις του ’79. Raised By Wolves και Cedarwood Road είναι βγαλμένα από το War, και ήδη αγαπημένα των περισσότερων fans. Ακολουθεί ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα, το Sleep Like a Baby Tonight, με κάποια φωνητικά falsetto από τον Bono (που πάντα με κερδίζουν) και το πραγματικά αθώο και αφιερωμένο στον Joe Strummer, This is Where You Can Reach Me Now. Τελείωμα, με το ίσως καλύτερο κομμάτι του album, The Troubles. Σοφοί οι στίχοι: «You think it’s easier to put your finger on the trouble when the trouble is you. And you think it’s easier to know your own tricks, well, it’s the hardest thing you’ll ever do». Η μουσική είναι υπέροχη και είναι το καλύτερο τελείωμα που θα μπορούσε να έχει το Songs Of Innocence, καθώς η αναπόληση της εφηβείας καταλήγει σε ώριμα και ρεαλιστικά συμπεράσματα.

Οι  U2 στα αθώα χρόνια

Οι U2 στα «αθώα» χρόνια

Συνολικά, λοιπόν, στέφεται με επιτυχία αυτή η προσπάθεια ανασυγκρότησης των U2. Αποφάσισαν, ορθά, να κάνουν scale down και τα κατάφεραν. Ελπίζω να κινηθεί στην ίδια λογική και η επερχόμενη περιοδεία τους.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: