«Some people say it’s just rock and roll,  but it gets you right down to your soul»

Αυτός είναι ο πιο σημαντικός στίχος που άκουσα τη Κυριακή το βράδυ στο Hammersmith Apollo στην 2η (από 3) συνεχόμενες εμφανίσεις του Nick Cave με τους Bad Seeds στο Λονδίνο.  Λίγες ώρες πριν είχα μάθει ότι πέθανε ο Lou Reed. Δεν υπήρχε κάποιος τρόπος αντιμετώπισης αυτού του νέου, αλλά μια συναυλία του Nick Cave ήταν ότι καλύτερο.

To Hammersmith Apollo είναι ιδανικός χώρος για τον Cave. Αρκετά θεατρικός, παλιός και intimate, με χωρητικότητα λίγο πάνω από 3.500 άτομα. Η πανύψηλη σκηνή ήταν λιτή, με μόνο διάκοσμο μια βαριά, σκούρα κουρτίνα στο φόντο. Στις 9 βγήκαν στη σκηνή ένας-ένας οι Bad Seeds, με τελευταίο τον Nick. Ντυμένος ολόμαυρα, με κοστούμι, πουκάμισο και κλασσικά βαθύ ντεκολτέ.  Κολιέ, δαχτυλίδια, ρολόι και βαμμένο μαύρο μαλλί συμπληρώνουν την μοναδικά αναγνωρίσιμη πλέον φιγούρα του, η οποία ετοιμάζεται να μας απογειώσει.

Nick Cave @ Hammersmith Apollo

Nick Cave @ Hammersmith Apollo

Το set ξεκίνησε ήρεμα με το We No Who U R το πρώτο τραγούδι του τελευταίου album τους. Συνέχεια, με το επίσης -φαινομενικά- ήρεμο, Jubilee Street, το καλύτερο τραγούδι του Push The Sky Away. Είναι ένα από αυτά τα τραγούδια των Bad Seeds, που νιώθεις την δύναμη των μουσικών. Η μουσική από τη μέση και μετά, φουσκώνει, σε καλύπτει και σε ανεβάζει μαζί της, καθώς ο Nick ξελαρυγγιάζεται «LOOK AT ME NOW!» Με χαρά και μικρή έκπληξη ανακάλυψα ότι σε αυτή τη περιοδεία ο Nick παίζει κομμάτια από το πολύ καλό Abbatoir Blues, που είχαμε καιρό να ακούσουμε. Επόμενο λοιπόν ήταν το ομώνυμο Abbatoir Blues, σκοτεινό και στιβαρό.

Ακολούθησαν τα καταιγιστικά Tupelo (ταίριαζε και με την επικείμενη καταιγίδα στο Λονδίνο), Red Right Hand (δυστυχώς το μόνο από το αγαπημένο μου Let Love In) και From Her To Eternity. Έγινε ένας μικρός πανικός σε όλα αυτά, με τον Nick να βρίσκεται την περισσότερη ώρα ανάμεσα στο κοινό, σφαδάζοντας σχεδόν και έχοντας την πιο ειλικρινή ποζεριά που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στην μουσική.

Nick Cave

Ο Nick Cave στο κοινό του

Το μεσαίο τμήμα του set επανήλθε σε χαμηλούς ρυθμούς και τον Nick Cave στο πιάνο, με τα West Country Girl, Mermaids (για το οποίο ο Nick μας διαβεβαίωσε ότι μπορεί να μην το ξέρουμε ακόμα, αλλά είναι future classic), God Is in the House, Into My Arms (κάποιος το φώναξε από το κοινό και το παίξανε…), People Ain’t No Good και Higgs Boson Blues. Αμέσως μετά ακούσαμε το 2ο τραγούδι από το Abbatoir Blues, το Hiding All Away. Άλλο ένα κρυμμένο αριστούργημα, που μας ετοίμασε τέλεια για το ίσως καλύτερο live τραγούδι του Nick Cave: The Mercy Seat. Δεν είναι το αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά νομίζω ότι λειτουργεί καλύτερα από όλα τα υπόλοιπα σε συναυλία. Ο γνωστός τρόπος που χτίζει και χτίζει για πολλά λεπτά, μέχρι να σε πετάξει εξαντλημένο και σχεδόν εξοργισμένο, είναι μοναδικός και στην ουσία ο λόγος που τόσα χρόνια πάμε σε συναυλίες. Αμέσως μετά Stagger Lee σε ιδιαίτερα καλή εκτέλεση, αλλά η συγκλονιστικότερη στιγμή της συναυλίας, ήρθε στο τέλος του βασικού set, όταν ο Nick Cave αφιέρωσε στο Lou Reed το Push The Sky Away. Είναι ένα χαμηλών τόνων «πονεμένο» κατά κάποιο τρόπο τραγούδι, που ρίχνει τη διάθεση και ηρεμεί το πλήθος. Όμως αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η στάση του Nick Cave στη σκηνή. Ποτέ δεν τον έχω ξαναδεί έτσι. Ήταν ένας άλλος Cave. Χωρίς «πόζα», χωρίς προσπάθεια ενέργειας. Νομίζω ότι ήταν απλά πραγματικά στεναχωρημένος. Ο στίχος «Some people say it’s just rock and roll,  but it gets you right down to your soul» ήταν ο απόλυτος φόρος τιμής στον Lou Reed.

Warren Ellis

Warren Ellis

Στο encore ακούσαμε τα We Real Cool, Papa Won’t Leave You, Henry (σε αντικατάσταση του Deanna, που παίχτηκε στις υπόλοιπες 2 συναυλίες) και για τέλος ένα καινούριο τραγούδι, το Give Us a Kiss. Ήταν άλλη μια κορυφαία συναυλία του Nick Cave & The Bad Seeds, που όμοιες της δεν υπάρχουν πλέον. Θέλοντας και μη, αναγκάστικα να αναρωτηθώ τι θα γίνει όταν μεγαλώσει και αποσυρθεί ή πεθάνει και ο Nick Cave. Περνάνε και τελειώνουν οι γενιές των μεγάλων μουσικών. Ας τους ευχαριστηθούμε τώρα όσο μπορούμε.

Σημ.1: Ο σαρδανάπαλος Παν, Warren Ellis, έβγαλε τη μισή συναυλία γονατισμένος, διαλύοντας πολλές χορδές από το δοξάρι του βιολιού του. Τεράστια μορφή!

Σημ.2: Η 1η και 3η photo είναι από το http://thelineofbestfit.com. Ο Nick μας έκανε ξεκάθαρο ότι δεν εκτιμάει πολύ όλους αυτούς που περνάνε τη μισή συναυλία βγάζοντας video και φωτογραφίες από το smartphone τους.

Σημ.3 : Δείτε τι έγινε στο Jubilee Street

Σημ.4 : Δεν του αρέσουν οι κάμερες

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: