Γιατί άραγε αρέσουν τόσο οι Allah-Las; Φαντάζομαι για τον ίδιο λόγο που αρέσουν τα vintage φίλτρα στο Instagram ή άλλες φωτογραφικές εφαρμογές των κινητών.

O νοσταλγικός retro 60’s fun ήχος τους είναι μεν γνώριμος αλλά ακούγεται φρέσκος. Είναι ίσως λίγο μελαγχολικός, ως κάθε τι vintage αλλά ταυτόχρονα κεφάτος σαν τα τραγούδια ενός prom-dance στα 60’s.

Allah-Las desert 604

Το δελτίο τύπου τους θέλει να γνωρίζονται (σαν σε σκηνή από το Ηigh-Fidelity) στο γνωστό δισκάδικο Amoeba Music του LA που δούλευαν τότε (οι 3 από τους 4 αν τα μελέτησα σωστά) και κατόπιν να γίνονται φίλοι και μπάντα.

Allah-Las - lp cover 550

Όπως στη φωτογραφία στο εξώφυλλο του lp τους, ο ήχος τους μοιάζει ξεχασμένος, θαμμένος σε μια παραλία, μέχρι που κάποιος βρίσκει ένα κοχύλι στην αμμουδιά, το σηκώνει και τους ακούει. Εύκολα αναγνωρίζεις τις pop και surf rock ή garage επιρροές και τις αναφορές σε συγκροτήματα της εποχής όπως οι Kinks ή οι Troggs. Μη φανταστείς κάποια ιδιαίτερη επεξεργασία λούστρου. Προτιμούν τις τεχνικές ηχογράφησης σε  tape και αυτό προσδίδει στα τραγούδια τους μια πατίνα ακατέργαστου και αυθεντικού. Αρνήθηκαν να κάνουν remaster του lp ώστε να βγει στο itunes.

Με μόλις ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους (το 2012), οι τέσσερις surf dudes μετά από πέντε χρόνια που προσπαθούν, φαίνεται να τα πηγαίνουν πλέον καλά, η δημοφιλία τους αυξάνει ολοένα και περισσότερο και μάλιστα περιοδεύουν solo ανά τον κόσμο με πολλαπλές εμφανίσεις ανά χώρα, εκ των οποίων 4, ναι 4, στην Ελλάδα.

Allah-Las on stage 604

Σε ένα γεμάτο Fuzz στην Αθήνα, στις 31/5/2013, έπαιξαν απλά και τίμια όλα τα τραγούδια του πρώτου lp τους και έξτρα ένα καινούργιο ξεσηκώνοντας τον -κάθε ηλικίας- κόσμο, ο οποίος χόρευε και τραγουδούσε ακόμη κι αν δεν ήξερε τελείως τους στίχους.

Ο frontman Miles Michaud με την “τσιριχτή” φωνή (εντελώς 60’s) και το τρελό/παιχνιδιάρικο βλέμα μάζεψε πολλές συμπάθειες γιατί ήταν εντελώς ανεπιτήδευτος (όπως και όλη η μπάντα άλλωστε) και ακόμη περισσότερες ο ντράμερ Matthew Correia, ο οποίος πρέπει να ήπιε τα πάντα επί σκηνής εκτός από νερό: κρασί από μπουκάλι, ούζο το οποίο μοιράστηκε με όλα τα μέλη και μπύρα (Άλφα νομίζω) η οποία δεν του άρεσε καθόλου με αποτέλεσμα να μοιράσει το six-pack του στο κοινό ξεσηκώνοντας πολλά γέλια.

Από το setlist ξεχώρισαν τα Tell me (what’s on your mind), Busman’s Holiday, Catamaran, Don’t you forget it, Sandy και φυσικά το Long Journey που ερμήνευσε ο Correia στο φινάλε με ένα μισο-μεθυσμένο/μισο-λάγνο ύφος.

Η βραδιά κύλισε σαν πάρτυ σε αποθήκη, με όχι τόσο καλό ήχο, όπου μια παρέα από απλά παιδιά που τυχαίνει να περιοδεύουν και να απολαμβάνουν μίνι διακοπές, θέλησαν με το gig τους να μας κάνουν να περάσουμε καλά. Και το πέτυχαν.

Allah-las in Acropolis (από το account τους στο Instagram)

ΥΓ 1 Τα λογοπαίγνια με το όνομα της μπάντας έδιναν κι έπαιρναν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη συναυλία. Ποια μας άρεσαν: The Oh-la-Las, Allah-λος, Allah-Lou fan club, Allah-λιασα, Τελευταίοι allah-λαγμοί, χAllahlasμός Κυρίου, Allah-La τα χείλη των ασεβών, Allah της!

ΥΓ 2 Support οι Drunken Haze σε μια μέτρια εμφάνιση και με τελείως διαφορετικό στυλ τραγουδιών μεταξύ τους, από λυρικά, αιθέρια τραγούδια με σπαραξικάρδια φωνητικά από την wanna-be Μόνικα ομορφούλα τραγουδίστριά τους σε πιο garage γρήγορα κομμάτια με φωνητικά από τους άντρες-μέλη της μπάντας που ήταν και τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου. Κάποια προβλήματα ήχου στην εμφάνισή τους, κανένα στις κουπ των μαλλιών τους.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: