Είμαστε τυχεροί που υπάρχουν ακόμα 3-4 μεγάλα συγκροτήματα της κλάσης των Depeche Mode και κάνουν ακόμα περιοδείες. Και μάλιστα έρχονται και στην Αθήνα. Θα έπρεπε λοιπόν να είμαστε πανευτυχείς μετά τη χθεσινή τρομερή τους εμφάνιση στο Terra Vibe. Μόνο που πλέον δεν ξέρω αν αξίζει να σπαταλάς ακριβώς 3 ώρες για να μπεις στο Terra Vibe και άλλες τόσες για να βγεις και να φτάσεις στο σπίτι σου. Ευτυχώς, ο Dave Gahan, ο Martin Gore και ο Andy Fletcher φρόντισαν να μην πάει χαμένη η ταλαιπωρία, αλλά ειλικρινά δηλώνω (και πιστεύω πολύς ακόμη κόσμος μαζί μου) ότι είναι η τελευταία φορά που πηγαίνω στη Μαλακάσα. Θα το σκεφτώ μόνο αν υπάρξει combo Pearl Jam – Queens of the Stone Age – Bruce Springsteen – Rolling Stones. Οπότε καλή τύχη με αυτό, διοργανωτές της συμφοράς.

Επειδή δεν θέλω να υποβιβάσω την αξία των Depeche Mode θα γράψω μια παράγραφο ακόμα για τα χθεσινά αίσχη και μετά θα συνεχίσω με το απόλυτα μουσικό κομμάτι. Φτάσαμε και παρκάραμε στις 19:20. Μπήκαμε στο PL2 (Front of Stage) στις 9 παρά 5! Δηλαδή, οριακά προλάβαμε τους Depeche. Δεν μου έχει ξανατύχει ΠΟΤΕ τέτοια ταλαιπωρία. Είχαμε μείνει κολλημένοι στην είσοδο για 1 περίπου ώρα καταφέρνοντας να διασχίσουμε συνολικά 15μ. Απλά δεν έμπαινε μέσα ο κόσμος. Θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση αν πρόλαβαν να μπουν μέσα όλοι όσοι βρίσκονταν πίσω από εμένα (γιατί ήταν πάρα πολλοί-δεν ήμουν σε καμία περίπτωση από τους τελευταίους καθυστερημένους) πριν ξεκινήσει η συναυλία. Πραγματικά απορώ πως δεν έγινε καμία φασαρία. Και στο γυρισμό μια από τα ίδια στο parking. Απλά απαράδεκτοι. Δεν αξίζει πλέον να χρηματοδοτούμε τέτοιες διοργανώσεις.

Ευτυχώς οι Depeche Mode κατάφεραν και μας έκαναν για 2 ώρες και 15′ να τα ξεχάσουμε αυτά. Είναι παρήγορο κατ’αρχάς να βλέπεις έναν 51-χρονο Dave Gahan να είναι ίδιος και απαράλλαχτος, όπως και πριν 20 χρόνια. There’s still hope people! Νιώθεις και πάλι 20χρονο και αρχίζεις να λικνίζεσαι μαζί με τις λάγνες και μεθυστικές κινήσεις των γοφών του. Ξέρει να το κάνει καλά αυτό. Το έχει αναγάγει σε τέχνη και χθες μας το θύμισε πολλάκις. Στροβιλίζοντας, χορεύοντας σχεδόν θηλυκά και πιάνοντας τον καβάλο του αρκετές φορές. Η επιτυχία των Depeche Mode στα live στηρίζεται στον συνδυασμό πολύ καλής μουσικής, σκηνικής παρουσίας του Dave και εκπληκτικών video-γραφικών στις γιγαντο-οθόνες (του σταθερού συνεργάτη τους και μέγιστου Anton Corbijn).

DM

Καλύτερες στιγμές ήταν η version του A Pain That I’m Used To (τρομερό remix), A Question Of Time, Personal Jesus (μάλλον αξεπέραστο κομμάτι), το αυτόγραφο του Dave σε ένα τυχερό fan που του το ζητούσε με ένα … πλακάτ(!) και βέβαια το επικό πλέον Never Let Me Down Again. Ο κόσμος ήταν πολύς και όλων των ειδών-ηλικιών. Είδαμε ακόμα και τους κλασσικούς, γραφικούς μαυροφορεμένους fans του συγκροτήματος, που χθες επιτέλους μετά από πολλά χρόνια είδαν την ενδυματολογική επιλογή τους να δικαιώνεται, καθώς οι DM έπαιξαν το Black Celebration!

Οι Depeche Mode  δεν μας εξέπληξαν λοιπόν χθες. Δεν έχουν επανεφεύρει τον εαυτό τους, αλλά μάλλον δεν χρειάζεται. Είναι τόσο καλοί και φαίνεται ακόμα να ευχαριστιούνται τόσο πολύ να δίνουν συναυλίες, που είναι αυτό είναι υπερ-αρκετό. Τους ευχαριστούμε και υποσχόμαστε να τους ξαναδούμε σύντομα κάπου στο εξωτερικό!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: