Η Σπονδή ήταν το μόνο high-end εστιατόριο της Αθήνας, που μου είχε ξεφύγει τα τελευταία χρόνια. Κάτι η παλαιότητά του, κάτι η τοποθεσία του εκτός του άμεσου κέντρου, κάτι που είναι πανάκριβο και σε τέτοιες περιόδους που ζούμε, αν είναι να τα σκάσεις πας στα ήδη σιγουράκια (βλ. Funky Gourmet), μέχρι πριν 10 μέρες δεν είχα πάει ποτέ. Όντας πολύ τυχερή όμως, απεδέχθην την πρόταση για δείπνο ενός όμορφου Αθηναίου bon vivant και με έκπληξη βρέθηκα στην αυλή της Σπονδής, μια ζεστή φθινοπωρινή βραδιά.

Η αυλή της Σπονδής

Η αυλή της Σπονδής

Ο κόσμος δεν ήταν πολύς και κατά κύριο λόγο αλλοδαποί (σκανδιναβοί και ιάπωνες), εκτός από μια γηραιά παρέα ημεδαπών και … ημών. Μας υποδέχτηκαν με φιλική χαλαρότητα, αλλά και χαρακτηριστική ευγένεια. Κάτι που χαρακτηρίσε το service όλου του δείπνου μας και ήταν πραγματικά καλοδεχούμενο. Μου άρεσε και θα έλεγα μου είχε λείψει μια εξυπηρέτηση κάπως παλιομοδίτικη και πιο αυστηρά τοποθετημένη, αλλά παράλληλα αρκετα χαλαρή ώστε να μην φαίνεται εκτός εποχής. Ένας τέλειος συνδυασμός.

Όσον αφορά το φαγητό ομολογώ ότι εξεπλάγην ευχάριστα. Όχι ότι δεν περίμενα κάτι εξαιρετικό, αλλά ήταν καλύτερο και από τις προσδοκίες μου. Το βούτυρο με αλάτι, μαζί με ένα αφράτο pain au lait ήρθαν πριν από το καλωσόρισμα, και η βουτιά στην απόλαυση της ζύμης ξεκίνησε. Γιατί ομολογώ ότι από όλα όσα δοκίμασα, ξετρελάθηκα με τα ψωμάκια όλων των ειδών. Ταπεινή και εξαίσια απόλαυση ταυτοχρόνως. Μικρές μπαγκέτες, μπριός και πάνω από όλα μια αλμυρή σφολιάτα που έμοιαζε με ένα πολύ αλμυρό κρουασάν βουτύρου και ήταν ότι νοστιμότερο έφαγα εκείνο το βράδυ.

Σπονδή ψωμί

The bread, the bread

Στα ορεκτικά επιλέξαμε την πατάτα και το χτένι. Οι γνώσεις μου δεν μου επιτρέπουν να αναλύσω τις πολύπλοκες γεύσεις και τεχνικές, αλλά ομολογώ ότι η πατάτα με την τρούφα και τα αμύγδαλα ήταν απίστευτη! Πολύ νόστιμο και το χτένι βεβαίως, με τζίντζερ και λεμόνι. Τα κυρίως μας ήταν για έμενα ο μπακαλιάρος και για τον συνοδό μου η πάπια (την οποία δεν δοκίμασα, άρα απλά δέχομαι τα διθυραμβικά σχόλια του φίλου μου). Ο μπακαλιάρος ήταν αποκάλυψη, διότι συνοδευόταν από φασόλια και κορίανδρο ανάμεσα σε άλλα, που είχαν ως αποτέλεσμα μια ιδιαίτερη και καινούρια -για εμένα- γεύση. Όλο το δείπνο συνοδεύτηκε από ένα υπέροχο Chateauneuf Du Pape.

Και για το τέλος ήρθε το highlight ίσως της Σπονδής (εκτός της ψωμο-μανίας μου), η σοκολάτα Nyangbo-Guanaja! Ένα απίθανο γλυκό, με το καλύτερο παγωτό σοκολάτας που έχω φάει στη ζωή μου και υπέροχο παγωμένο μαντολάτο (σαν φλωρεντίνα στο τέλειό της). Αλλά δεν σταματάει εδώ η τελειότητα. Η σοκολάτα συνοδεύεται από ένα Port, Bin 27 Fonseca, το οποίο νιώθεις ότι έχει βγεί από μια καταπακτή ενός μεσαιωνικού κάστρου και έχει τόσα αρώματα και έντονη γεύση, όσα και το χρόνια που ήταν κλειδωμένο και σε περίμενε να έρθεις να το απολαύσεις! Πραγματικά απίστευτο.

Άρα η Σπονδή επιβεβαίωσε – και με το παραπάνω – τη φήμη της και σίγουρα είναι στη λίστα των εστιατορίων που θα ήθελα να ξαναπάω. Θα περιμένω το επόμενο special occasion λοιπόν!


Σπονδή, Πύρρωνος 5, Παγκράτι, 2107564021
WiFi: Όχι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: