Φθινόπωρο, πρώτες βροχές, λίγο κρύο το βράδυ και Νύχτες Πρεμιέρας. Κάθε χρόνο το διεθνές φεστιβάλ, είναι το μόνο πράγμα που γλυκαίνει τον Σεπτέμβριο και την πίκρα της επιστροφής στην ρουτίνα ενός χειμώνα που πλησιάζει.

Όχι φέτος όμως… Λυπάμαι παιδιά, αλλά Νύχτες Πρεμιέρας χωρίς ΑΤΤΙΚΟΝ δεν είναι Νύχτες Πρεμιέρας! Το συζητάμε εδώ και τόσες μέρες όλοι στη παρέα. Εγώ με το ζόρι έβγαλα ένα εισιτήριο για το ντοκιμαντέρ για τον Woody Allen στο Όπερα 1. Αναγκαστικά πήγα το χειμώνα εκεί, να δω το Shame (δεν το έπαιζε πουθενά αλλού – άλλο αυτό!) και εντάξει … δεν μου αρέσει. Και πέρα από τις προσωπικές προτιμήσεις, οι Νύχτες Πρεμιέρας έχουν ταυτιστεί με ΑΤΤΙΚΟΝ και ΑΠΟΛΛΩΝ. Καλός και ο Δαναός, αλλά αλλού χτυπούσε η καρδιά του φεστιβάλ.

Και τώρα εκεί είναι ένα κουφάρι. Δεν έχω δει να γίνεται καμία εργασία. Βιάστηκαν κάποιοι να μας καθησυχάσουν την επόμενη μέρα της φωτιάς, ότι πολύ σύντομα θα επαναλειτουργήσουν οι αίθουσες, οι ζημιές δεν είναι μεγάλες, μόνο το φουαγιέ κάηκε κλπ. Προφανώς, δεν πρόκειται να ανοίξουν σύντομα οι πόρτες του πιο όμορφου κινηματογράφου της Αθήνας. Τα χρήματα της κρατικής ενίσχυσης δεν τα θέλουμε γιατί ποτέ δεν τα βλέπω να έρχονται. Ας χρησιμοποιηθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία. Ας βρεθούν 2-3 άνθρωποι να κάνουν μια δωρεά, να τους βάλουμε και μια πλακέτα στη Σταδίου και να τελειώνουμε. Ή ας κάνουμε έρανο, τι να πω ρε παιδιά; Εγώ πάντως με 1.200 ευρώ μισθό, θα έδινα ένα 100αρικάκι για το ΑΤΤΙΚΟΝ. Είναι αυτό που εμάς τους ερωτευμένους με τον κινηματογράφο Αθηναίους, μας πόνεσε περισσότερο από όλες τις καταστροφές που έχουν γίνει τα τελευταiα χρόνια. Η καταστροφή των αγαπημένων μας αιθουσών.  Το ΑΤΤΙΚΟΝ είναι landmark στην Αθήνα. Και δεν έχει και πολλά σύγχρονα ορόσημα η άμοιρη η πόλη μας, έτσι δεν είναι;

Κατα τ’ άλλα, καλή τύχη στις φετεινές Νύχτες Πρεμιέρας. Προβλέπω να γίνεται πανικός στις μη αριθμημένες θέσεις του Ιντεάλ και οι συνήθεις καθυστερήσεις προβολών να γίνονται ωριαίες. Άντε και του χρόνου (πρώτα ο θεός) στη Σταδίου.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: