Έχω διαβάσει πολλά για την – όχι τόσο νέα – μόδα του frozen yoghurt. Για το πόσα (άπειρα) μαγαζιά έχουν ανοίξει, για το πόσο ύπουλα παχυντικό είναι, για το πόσο έχει υποκαταστήσει ως κλισέ την επιχειρηματική ιδέα του βιντεοκλάμπ, του καφέ ή του μπαρ. Κανείς – μα κανείς όμως – δεν έχει σχολιάσει αυτό που προσωπικά με ενοχλεί περισσότερο από όλα: Τα ονόματα των μαγαζιών.

Υποθέτω ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος άγραφος κανόνας, όπως π.χ. στα συνθήματα στις πορείες ή στη μπάλα, που να τυποποιεί την ονοματολογία των επιχειρήσεων αυτών και να επιβάλλει τη χρήση του “yo” κάπου πριν, μεταξύ ή στο τέλος του ονόματος. Το φαντάζομαι κάπως έτσι. Ο μελλοντικός επενδυτής (έχει σπουδάσει οικονομικά) κάθεται με τον φίλο και συνεπενδυτή του (έχει σπουδάσει στρατηγικό marketing) και συζητούν το επιχειρηματικό μοντέλο: 100 γιαούρτια, 300 toppings, 50 άλλα μπινελίκια μείον λειτουργικά και εφορία, νάτα τα κέρδη. Η τοποθεσία του μαγαζιού είναι απίθανη, το κεφάλαιο έτοιμο και το μόνο που λείπει είναι το όνομα. Και εκεί πέφτει η πρώτη μεγάλη κρίση μεταξύ των φίλων. Yogoleto φωνάζει με πάθος ο οικονομολόγος. Panyorgasmus του λέει με άποψη ο άλλος. Το τελικό αποτέλεσμα φθάνει στα επίπεδα του «Μαλακοστρώμ» ή «Χρωμοσυσκευασέξ».

Και ερωτώ: γιατί δεν υπάρχει καμία φαντασία στο θέμα αυτό? Η έμπνευση στην ονοματολογία φαίνεται αντιστρόφως ανάλογη από αυτήν στο θέμα των γεύσεων. Προτείνω στους τωρινούς και μελλοντικούς ιδιοκτήτες καταστημάτων frozen yoghurt να πάρουν μαθήματα από την οικογένεια Μπέκαμ ή Τζολί όπου η ονοματολογία των παιδιών περιορισμό δεν έχει. Θα μας χαλούσε δηλαδή ένα Ζαχάρα ή ένα Μπρούκλυν?

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: