Αυτή τη φορά δεν έχετε παράπονο οι γκρινιάρηδες που θέλετε να βλέπετε σε συναυλίες μόνο φρέσκα ονόματα μεγάλου βεληνεκούς. Αυτό το Ejekt ήταν για εσάς λοιπόν γιατί αυτό το Ejekt είχε headliners τους Kasabian και μάλιστα στην ακμή τους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για το συναυλιακό χώρο της πλατείας Νερού στο Φάληρο τα έχουμε ξαναπεί: απλά ο καλύτερος, δροσερότερος παραλιακός χώρος που είχαμε ποτέ. Άνεση για το μουσικό κοινό να κινηθεί, άνεση για τους χορηγούς που μπορούσαν να ξεδιπλώσουν τις ενέργειές τους σε μεγάλη έκταση.

Η οργάνωση της Detox Events καλή, ευτυχώς χωρίς τα περσινά παρατράγουδα (βλέπε ακύρωση Amy Winehouse).

Το line-up αποτελούμενο από Wheatman, Customs, Band of Skulls, Miles Kane, James και Kasabian ήταν αρκετά υποσχόμενο. Δυστυχώς δεν πρόλαβα τις δύο πρώτες μπάντες, τους Έλληνες Wheatman και τους Βέλγους Customs. Καθημερινή δουλεύουμε κύριοι της διοργάνωσης και duh ζούμε στην Ελλάδα. Πέντε η ώρα το απόγευμα με ντάλα ήλιο τα καίτε τα opening acts.

Όταν έφθασα ήταν επί σκηνής οι Band of Skulls. Έπαιξαν κομμάτια από το νέο τους δίσκο Sweet Sour. Δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω αρκετά τη δουλειά τους, μόνο μερικά single όπως το The Devil takes care of its own ή το I know what I am. Παρά τον αέρα που φυσούσε και κάποια προβλήματα στον ήχο, έδωσαν μια εικόνα σεμνού και μαζεμένου ροκ περισσότερο κατάλληλου για κλειστούς χώρους παρά για ανοικτά φεστιβάλ και την άποψη αυτή υποστήριξε το κοινό με τη χλιαρή συμμετοχή του (if any).

Τα πράγματα καλυτέρεψαν σημαντικά στη συνέχεια με την εμφάνιση του Miles Kane. Τον κο Kane τον έμαθα με τους Rascals και εννοείται στη συνέχεια με τους Last Shadow Puppets, τη μπάντα που συμμετέχει με τον Alex Turner των Arctic Monkeys. Ο Turner άλλωστε συνυπογράφει και πολλά από τα τραγούδια του προσωπικού lp του Kane (“Colour of the trap”). Συναυλιακά έχει παίξει support στους Arctic Monkeys αλλά και στους Kasabian οπότε το ύφος του ήταν αρκετά ταιριαστό με το φετινό Ejekt. Λοιπόν ο κος Kane ήταν αποκάλυψη συναυλιακά.  Έκανε δυναμική είσοδο με το Rearrange προς μεγάλη χαρά του κοινού με το οποίο ήταν σε επαφή σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής του. Ξεχώρισαν τα Inhaler, Counting down the days αλλά και η διασκευή στο Looking out my window του Tom Jones. Σε απάντηση του a-aa-aaah o-oo-oooh το οποίο τραγουδούσε με το που τέλειωνε ένα τραγούδι ο ανυπόμονος Αλέξανδρος  από την παρέα μας,  ήρθε επιτέλους η ώρα για το θριαμβευτικό φινάλε με το πιο δημοφιλές τραγούδι του Kane, το Come Closer, το οποίο ξεσήκωσε τρελό χοροπηδητό με τον Kane να μη λέει να φύγει από τη σκηνή.

Με καθυστέρηση βγήκαν στη συνέχεια οι James, η μπάντα που έχει εμπεδωθεί πια στη μνήμη του ελληνικού μουσικού κοινού μετά από τόσες εμφανίσεις στην Ελλάδα. Προφανώς θα ήταν πιο λογικό μετά τον Miles Kane να βγουν οι Kasabian και οι James να εμφανίζονταν μια άλλη μέρα ή καθόλου για ορισμένους. Στα 90s ήταν πολύ αγαπημένο συγκρότημα και τα τραγούδια τους είναι διαχρονικά αγγίζοντας πολλές ευαίσθητες ψυχές. Με βάση τις τόσο επιτυχημένες τους συναυλίες στην Ελλάδα θα περίμενε κανείς να θέλουν να είναι αυτοί οι headliners στο Ejekt. Ωστόσο δεν ήταν αλλά έπαιξαν σα να ήταν. Μιάμιση ώρα και παραπάνω είναι πολύ αν δεν είσαι headliner δεδομένου ότι ήταν και βράδυ καθημερινής. Προσωπικά μου φάνηκε ότι κάτι ήθελαν να δείξουν, ότι είναι ακόμη επιτυχημένοι; Μου φάνηκε λίγο κομπλεξικό. Τέλος πάντων.

Γενικά η εμφάνισή τους ήταν άνιση. Από τη μια πολλά αργά, σχεδόν  κατατονικά κομμάτια στα οποία το κοινό πήγαινε για μπύρες, μιλούσε κλπ κι από την άλλη τα γνωστά τους τραγούδια ξεσήκωναν το κοινό ιδιαίτερα όταν ο Tim Booth τραγούδησε σχεδόν μέσα στο κοινό. Ο οποίος Booth μου φάνηκε αλλοπρόσαλλα ντυμένος με ένα λινό υπέρφαρδο παντελόνι και μπλε μακρυμάνικο πουκάμισο το οποίο στη συνέχεια έβγαλε για να μείνει με ριγέ φανελάκι θυμίζοντας, σε συνδυασμό με το μουσάκι και το ξυρισμένο κεφάλι, τζίνι που μόλις βγήκε από το λυχνάρι. Ξεχώρισαν για μένα τα Say something, Getting away with it, Out to get you ενώ το Sometimes είχε προβλήματα ήχου. «Ανεβαστικό» το τέλος με το “τραγούδι των ζευγαριών” Senorita, το οποίο άνετα θα συνόδευε τον πρώτο χορό της νύφης και του γαμπρού σε ένα γαμήλιο γλέντι.

Λίγο μετά τις 12 ήρθε η ώρα για τους Kasabian. Το βραβευμένο ως “Best Act  in the world” συγκρότημα δικαίωσε τη φήμη του δίνοντας μια μoναδική high energy performance που θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια.

Τα δύο τόσο διαφορετικά αλλά εξίσου χαρισματικά μέλη του group, ο τραγουδιστής Tom Meighan και ο κιθαρίστας Sergio Pizzorno επιβλήθηκαν με το που βγήκαν στη σκηνή ενώ η σχέση τους περιέργως δεν έβγαζε τίποτε το ανταγωνιστικό. Μαύρο δερμάτινο, κόκκινα γυαλιά ηλίου και “I’m your ruler” πόζα για τον Meighan, μαύρα ρούχα,  headband α λα Πειρατές της Καραϊβικής  και χαμόγελο και για τον Serge.

Days are forgotten και το κοινό, σαν έτοιμο από ώρα παραληρεί. Ο Meighan με λιτές κινήσεις δίνει προσταγές στο κοινό το οποίο υπακούει τυφλά. Φοβερή ενέργεια ανάλογη με αυτή των metal συναυλιών. Καταιγισμός τραγουδιών χωρίς ανάσα: Shoot The Runner, Velociraptor, Underdog, Where did all the love go, Club foot, L.S.F.  όλα στη σειρά όπως έπρεπε.

Κάπου ενδιάμεσα ακούστηκε το θέμα από το Νονό ενώ η Μισιρλού που έπαιξαν μετά το Fast Fuse, και το λιτό, σχεδόν ειρωνικό χορευτικό α λα Pulp Fiction ενθουσίασε.

Στο encore έπαιξαν τα Switchblade Smiles, Vlad The Impaler και φυσικά έκλεισαν με το υπερμέγιστο Fire το οποίο τραγουδήσαμε όλοι σαν προσευχή με την αποχώρηση της μπάντας. O Meighan επέστρεψε για να τραγουδήσει a cappella το She loves you των Beatles και με αυτή την boyish εμφάνιση έκλεισε η βραδιά και πήραμε ικανοποιημένοι το δρόμο της επιστροφής. Και του χρόνου.

Σημ. Οι φωτογραφίες είναι από το stopthatsound.blogspot.gr

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: