Χωμένη κάπου στα στενά του Αλίμου, αυτή η ιταλική τρατορία λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία εδώ και 10 και πλέον χρόνια. ‘Οταν πρωτάνοιξε το Tinello προκάλεσε αίσθηση για την ποιότητα της κουζίνας του, την μεγάλη αναμονή για να βρεις να κλείσεις τραπέζι αλλά και για την εκρηκτική προσωπικότητα του ιδιοκτήτη του, του Στέφανου. Ο ίδιος και η Ιταλίδα σύζυγός του και μαγείρισσα Ντανιέλα εμπνεύστηκαν μια απλή τρατορία σαν καθημερινή σαλοτραπεζαρία  στο ισόγειο μιας μονοκατοικίας στα νότια προάστεια.

Περνώντας απέξω δεν υπάρχει κάτι που να προδίδει την ύπαρξη εστιατορίου και είναι πολύ πιθανό να το προσπεράσετε ή να προβληματιστείτε μια που και οι (αδιαφανείς) κουρτίνες είναι τραβηγμένες και η μουσική είναι ανύπαρκτη. Απλά ανοίξτε την πόρτα και μπείτε. Τόσο απλά.

Ο χώρος είναι διακοσμημένος λιτά: ανοικτόχρωμοι τοίχοι με ελάχιστα διακοσμητικά στοιχεία, τραπέζια στρωμένα με υφασμάτινα μονόχρωμα τραπεζομάντηλα, σκούρες καρέκλες, ένας μεγάλος σκούρος μπουφές-σερβάντα, ορατότητα από το πάσο προς την κουζίνα κι αυτό είναι όλο. Ξεχωρίζει η πινακίδα “Παρακαλώ Ησυχία” η οποία έχει νόημα μια που αν και δεν υπάρχει μουσική ο κόσμος μιλάει δυνατά και ο Στέφανος κάνει τα μικρο-show του, πειράζοντας όλο τον κόσμο. Μην παραξενευτείτε αν σας ζητήσει να σερβίρετε ένα πιάτο στη διπλανή παρέα! 

Στο μενού τώρα: μην σκοτίζεστε για το τι θα παραγγείλετε. Ο Στέφανος και η Ντανιέλα έχουν αποφασίσει για εσάς.  Θα σας ρωτήσουν μόνο τι κρασί (χύμα) προτιμάτε: λευκό ή κόκκινο. Με το που θα προσγειωθούν τα λευκά σερβίτσια τρατορίας, το ψωμί και το κρασί, αρχίζει η παρέλαση των 10+ πιάτων, των 4 γλυκών και των λοιπών συνοδευτικών  του μενού σε ταχύ, fast-forward ρυθμό. Το μενού είναι σταθερό όλα αυτά τα χρόνια με κάποιες μικρές αλλαγές ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των υλικών ανά εποχή και το κέφι της μαγείρισσας . Γενικά μη φάτε καθόλου όλη μέρα αν θέλετε να γευτείτε όλα τα πιάτα. Όχι ότι οι μερίδες είναι τεράστιες. Αντιθέτως είναι μεσαίου μεγέθους και σερβίρονται στη μέση και όχι ατομικά. Επιπλέον η κουζίνα της Ντανιέλας είναι ισορροπημένη μεν, ιταλική χωριάτικη δε. Και το αλατοπιπεράκι της το βάζει και τη σαλτσούλα της τη βάζει, και το ρυζοτάκι το χυλώνει ωραία με παρμεζάνα. Α και ο Στέφανος. Παρεξηγείται αν δεν το φάτε όλο. Νομίζει ότι δεν σας άρεσε κι αυτό μπορεί να έχει περίεργες επιπτώσεις για τη συνέχεια της βραδιάς σας. Αν το φάτε πάλι όλο, φέρνει κι άλλο και άκρη δεν βγάζετε. Απλά ρίξτε την πετσέτα και παραδοθείτε.

Ας τα δούμε όμως αναλυτικά. 

Η βραδιά μας ξεκίνησε με μια απλή σούπα από τορτελίνια με προσούτο μέσα σε ζωμό μοσχαριού. Κατόπιν μας έφεραν ταυτόχρονα πολέντα με πράσο και ρυζότο με μανιτάρια porcini, εξαιρετικά και τα δύο με το σωστά χυλωμένο αρωματικό ρυζότο να υπερισχύει της γλυκιάς πολέντας, ίσως γιατί ήταν λίγο βαριά. Μια κλασική σαλάτα με σπανάκι, μπαλσάμικο και παρμεζάνα με αναμενόμενη γεύση ήρθε λίγο να ελαφρύνει το μενού αλλά μάταια.

Ακολούθησε καταιγισμός ζυμαρικών: βίδες με νοσταλγική χωριάτικη σάλτσα ντομάτας (αχ γιαγιά που είσαι;), σπαγγέτι olio aglio peperoncino (λίγο στεγνό και όχι τόσο καυτερό), ονειρεμένη καρμπονάρα με αυγό και σχετικά αλμυρή αλλά τραγανή παντσέτα, λιγκουϊνι με κοτόπουλο και αμύγδαλα, και τέλος ραβιόλι γεμιστά με γλυκιά κολοκύθα (περιέργως δεν μας ενθουσίασαν).

Ως “δεύτερο” πιάτο – λες και δεν είχαμε χορτάσει ήδη – μας σέρβιραν μοσχάρι tagliata πάνω σε φρυγανισμένο χωριάτικο ψωμί συνοδεία πουρέ. Το κρέας ήταν εξαιρετικής ποιότητας αλλά θα το προτιμούσα λίγο παραπάνω ψημένο παρά τις αντίθετες απόψεις μερικών. Το ποτισμένο από τους χυμούς του ψητού κρέατος φρυγανισμένο ψωμί ήταν μια από τις δύο φορές που έκλεισα τα μάτια απολαμβάνοντας τη στιγμή. Αν είστε παρέα από 4 άτομα και άνω θα σας σερβίρουν και αστακο- ή καραβιδο- μακαρονάδα. Εμείς που ήμασταν δύο ατυχήσαμε εκείνο το βράδυ, ωστόσο μας κέρασαν μια “τζούρα” σε ένα μικρό μπωλάκι ενώ ο Στέφανος που έκρινε ότι δεν χορτάσαμε μας έφερε και δεύτερη μερίδα tagliata οπότε επήλθε ο κορεσμός.

Μικρή η ανάπαυλα ωστόσο γιατί κατέφθασαν τα γλυκά! Αξεπέραστη πανακότα με σως καφέ (από τις καλύτερες που έχω φάει), τιραμισού (ιδιαίτερη γεύση, βαριά σε ποτό αλλά δεν με ενθουσίασε η συγκεκριμένη βερσιόν), πάβλοβα με σαντιγύ και κομμάτια σοκολάτας (άνισο αποτέλεσμα γιατί η μαρέγκα ήταν απρόσμενα καλή για ιταλικό εστιατόριο αλλά το μίγμα σαντιγί και chips σοκολάτας δεν ήταν τόσο επιτυχημένο πράγμα περίεργο γιατί η σκέτη σαντιγί που μας πρόσφεραν είχε τέλεια γεύση και υφή). Ο διαδραστικός Στέφανος έφερε το τελευταίο γλυκό, την δεν-έχω-λόγια crème brulée και με τη βοήθεια υπερμεγέθους φλόγιστρου καψάλισε τη ζάχαρη δίνοντας ακόμη μια παράσταση. Κορυφαίο γλυκό αν και πρώτο θα ψήφιζα την πανακότα στο Tinello.

Ακολουθεί κέρασμα grappa ή sambucca και ένα φλυτζανάκι espresso για να μην σας πάρει ο ύπνος στο τιμόνι μέχρι να φτάσετε στο σπίτι. Όλα αυτά για 35 ευρώ. Καλή τιμή για τόσο φαϊ και θα ήταν εξαιρετική αν το χύμα κρασί ήταν καλύτερο.

Καταλαβαίνω ότι δεν αρέσει σε όλους το φιξ μενού με τον “κεφαλικό” φόρο, ότι κάποια πιάτα ξεχωρίζουν και ότι θα θέλατε ίσως να απολαύσετε μόνο αυτά με την ησυχία σας χωρίς τον Στέφανο να σας ενοχλεί με το ταμπεραμέντο, τα επιτυχημένα ή μη αστεία του και την κουραστική εκμαίευση κομπλιμέντων για την κουζίνα του. Πολλοί γνωστοί που πηγαίνουν συχνά τον αποκαλούν για την κοινωνικότητά του, Μπαϊρακτάρη της ιταλικής κουζίνας! Εδώ που τα λέμε κάποιες παρέες θα μπορούσαν άνετα να συχνάζουν και στα δύο εστιατόρια.

Θεωρώ ότι τώρα που οι δουλειές πέσανε, θα πρέπει να φύγει το άγχος να γεμίζουν τα τραπέζια 2 φορές κάθε βράδυ και να χαλαρώσει συνεπώς ο ρυθμός του σερβιρίσματος για να ευχαριστηθεί κανείς το φαγητό. 

Γιατί τελικά αυτό είναι που έχει σημασία και στο Tinello, το φαγητό είναι αυθεντικό.

ΥΓ Φροντίστε να κλείσετε τραπέζι από την προηγούμενη και να ενημερωθείτε πως θα το βρείτε.


Il Tinello, Κνωσσού 54, Άλιμος, 2109828462
WiFi: Όχι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: