Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της αγγλικής μουσικής σκηνής του Madchester, οι Inspiral Carpets εμφανίστηκαν για τρίτη φορά στην Ελλάδα το περασμένο Σάββατο, 10/3/2012 στο Fuzz club. Αυτή τη φορά με τραγουδιστή τον Stephen Holt, ο οποίος ήταν και ο πρώτος του συγκροτήματος. Οι Choosy Bastards ήταν εκεί και σας μεταφέρουν τα όσα έζησαν μέσω μιας, ελπίζουμε, ενδιαφέρουσας συνομιλίας.

Manchester-Madchester;

Νίκος: Απίθανο πώς κάτι που είδες να ανθίζει στον καιρό του, όπως η σκηνή του Madchester, βρίσκεται σήμερα να είναι αντικείμενο μουσικολογικών αναλύσεων και διδακτορικών διατριβών ενώ επιπλέον πολλά από τα μέλη της να είναι ακόμη ενεργά. New Order, Happy Mondays, Inspiral Carpets, Charlatans, Stone Roses, James. Μια ολόκληρη εποχή. Youth culture των δεκαετιών 80s-90s. Συγκίνηση.

Enigmatique: Δεν είναι τυχαίο ότι αναβιώνουν τα μουσικά 90’s. Ήταν από τις καλύτερες μουσικές δεκαετίες – ειδικά για τη μουσική σκηνή του Madchester – με πληθώρα καλών δίσκων. Τονίζω το «δίσκων» γιατί αυτή η δεκαετία ήταν η τελευταία στην οποία τα συγκροτήματα έβγαζαν ολοκληρωμένους δίσκους, τους οποίους άξιζε να τους ακούσεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Όχι σαν τους σημερινούς που τις περισσότερες φορές περιέχουν μόνο 1-2 καλά κομμάτια. 

Γιατί Inspiral Carpets;

Νίκος: Γιατί Inspiral Carpets; Για τα πλήκτρα πάνω απ’όλα. Ο ιδανικός συνδυασμός ψυχεδέλειας και dance. Μετά για τα ιστορικά αν και λίγο γλυκερά φωνητικά, για τη δεμένη feel-good εμφάνιση της μπάντας στη σκηνή, για το flower power logo.

Enigmatique:

  • για τα πλήκτρα του βιρτουόζου Boon «λέγε με και Ray Manzarek» 
  • για την μεγάλη μορφή, τον Martin Walsh (ο οποίος είχε πιάσει τη δική του κουβέντα με τους fan του στις μπροστινές σειρές) 
  • για το back-to-90’s feeling
  • για το κομμάτι που έχω μεγάλη …αδυναμία, το «Weakness» (no pun intended)

Τους έχεις ξαναδεί;

Νίκος: Όχι. Ήταν η πρώτη φορά που τους είδα live. Το Fuzz τους ταίριαξε πολύ νομίζω σαν συναυλιακός χώρος. Χωρίς τον εξώστη είναι ακριβώς το μέγεθος που χρειάζεται για να έχεις αίσθηση gig και προσωπικής επαφής με ένα καλλιτέχνη.  Στιγμές-στιγμές είχα την εντύπωση ότι ήμουν live audience στο Top of the Pops, τη γνωστή μουσική τηλεοπτική εκπομπή του BBC, όπου μάλιστα έχουν εμφανιστεί και οι Inspiral Carpets. Ιδανικά αν έλειπαν και οι τσιγαρο-προωθήτριες θα φαινόταν τελείως μη εμπορικό. Ο ήχος, αρκετά καλύτερος από την τελευταία φορά που πήγα στο Fuzz (στους Mogwai) είχε κάποια θεματάκια, με το μπάσο να μην ακούγεται τόσο πολύ.

Enigmatique: Πρώτη φορά και για μένα, πολύ καλύτερος ήχος από την συναυλία των Mogwai, πολύ καλή ιδέα τα video wall, δεξιά και αριστερά από την σκηνή. Όσο έπαιζαν iconic κομμάτια, έβλεπες να ξεδιπλώνεται μπροστά σου – με φωτογραφίες και video clips – η ιστορία του Madchester (το μαλλί «καπελάκι» έπεφτε σύννεφο από κορυφαίες μουσικές φιγούρες και μας γύρισε 20 χρόνια πίσω). Fockin’ 90’s mate!

Στιγμές-στιγμές είχα την εντύπωση ότι ήμουν live audience στο Top of the Pops, τη γνωστή μουσική τηλεοπτική εκπομπή του BBC, όπου μάλιστα έχουν εμφανιστεί και οι Inspiral Carpets.

Αντέχουν ακόμη;

Νίκος: Γερασμένη δεν μου φάνηκε η μπάντα, grown up είναι πιο σωστός όρος κι αυτό μόνο εμφανισιακά. Αλλά ούτως ή άλλως κάποια από τα μέλη ήταν «φάτσες» ήδη από τα νιάτα τους. Αναμφισβήτητα όμως ήταν σε φόρμα. Μορφή και αδιαφιλονίκητος «ενορχηστρωτής» ο Clint Boon, με το τυρκουάζ Fred Perry του. Αρκετά επικοινωνιακός (αν και ορισμένα περί κρίσης δεν χρειάζονταν), έδωσε ρέστα στην επαφή με το κοινό με όσους φυσικά καταλάβαιναν τα βαριά Αγγλικά, ενώ δεν σταμάτησα να γελάω όλο το βράδυ με την εμφανή ομοιότητα του μπασίστα Martin Walsh με τον θείο Fester από την οικογένεια Addams. Ο Stephen Holt ήταν ικανοποιητικός ως τραγουδιστής αλλά θα ήθελα κάτι παραπάνω ίσως περισσότερη κίνηση. Ο Tom Hingley πριν 5 χρόνια, λένε ότι είχε αφήσει καλύτερες εντυπώσεις.

Enigmatique:  Στα πλήκτρα ο Βοοn, ηγετική φιγούρα,  απέκτησε καραφλίτσα αλλά άψογο στυλάκι, nonetheless. O Holt (απέκτησε) κοιλίτσα και τώρα που μεγάλωσε, έμοιαζε περισσότερο στον Ian Curtis, όπως πολύ σωστά σημείωσε ο Γιάννης αλλά τα φωνητικά ήταν πολύ καλά. Η σκηνική του παρουσία όμως kind of shabby for a singer. A, και ο Craig Gill τα έσπαγε στα drumms, φοβερή ενέργεια.

Τι έπαιξαν; Ξεχώρισε κάτι;

Νίκος: Έπαιξαν για περίπου 1 ½ ώρα όλες τις παλιές επιτυχίες τους αλλά και το νέο τους single, το «You’re so good for me». Κορυφαίες στιγμές τα greatest hits τους: Weakness, This is how it feels, Dragging me down στο κύριος μέρος της συναυλίας ενώ στο encore έκλεισαν με  Garage full of flowers, 96 tears και εννοείται το Saturn 5

Enigmatique: Έπαιξαν σχεδόν όλα τα γνωστά τους κομμάτια εκτός από το «Two Worlds Collide» (δεν χάσαμε και τίποτα). Ο χαμός – φυσικά – έγινε στο Saturn 5.

Ο κόσμος;

Νίκος: Πραγματικά πόσο καιρό είχα να δω αυτές τις φάτσες! Party people από τα 90s, φάτσες από ιστορικές συναυλίες, οπότε σημερινές ηλικίες 30-40+. Grown-ups όπως είπα ήδη. Και no hype σας διαβεβαιώ. Οι περισσότεροι θα ήταν ίσως και νέοι γονείς.

Enigmatique: Ελάχιστες γυναίκες. Wtf? Δεν τους λέει κάτι πια το Madchester. Βασικά φάτσες που  έχω δει στο MAD, Memphis, κτλ πριν από καμμιά 15ετία και βάλε. Classic, «έχω σπουδάσει κι εγώ στην Αγγλία στα 90’s» φάτσες.

Τελική εντύπωση;

Νίκος: Κεφάτη συναυλία με πολύ θετικά vibes, υποδειγματικού βρετανικού στυλ. Διαχρονικά τραγούδια και αίσθηση πάρτυ. Σαν να άνοιξε ένα time slot και ταξίδεψα πίσω στο χρόνο.

Enigmatique: Fun συναυλία 100%. Feel good.

Τελευταία tricky ερώτηση: Ποιο άλλο συγκρότημα της σκηνής αυτής θα ήθελες να δεις αν υπήρχε η δυνατότητα;

Νίκος: Happy Mondays νομίζω, γιατί δεν έδωσαν τα πάντα τότε και οπωσδήποτε New Order.

Enigmatique: Τα Πέτρινα Τριαντάφυλλα.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: