Spoilers alert

Περίμενα να δω το Shame από τον περασμένο Σεπτέμβριο, που παρουσιάστηκε στη Βενετία και επιτέλους το παρακολούθησα χθες το βράδυ, σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα. Ο εικαστικός/σκηνοθέτης Steve McQueen, σκηνοθετεί τη 2η ταινία του μετά το άκρως σοκαριστικό Hunger και συνεργάζεται και πάλι με τον αγαπημένο του ηθοποιό Michael Fassbender.

Michael Fassbender in Shame

Michael Fassbender in Shame

Οι 2 τους έχουν αναπτύξει μια πολύ κοντινή σχέση εμπιστοσύνης, κάτι που φαίνεται από την ερμηνεία του Fassbender, ο οποίος ως Brandon, γδύνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά στην ταινία, μένει εκτεθειμένος και ακάλυπτος στα μάτια μας σε σκηνές που θα μπορούσαν να είναι από προκλητικές, μέχρι κωμικές και καταφέρνει να δώσει μια ερμηνεία σπαρακτική και χειροπιαστή για το τι σημαίνει να βασανίζεσαι από τον εθισμό στο σεξ. Όχι ότι αυτό είναι το κύριο πρόβλημά του. Αυτό είναι το σύμπτωμα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει αντιδράσει για να καταχωνιάσει μέσα του, παιδικά τραύματα (τα οποία ποτέ δεν μαθαίνουμε ποια είναι) και την (όπως υπονοείται) μάλλον αιμομικτική σχέση του με την αδερφή του.

Steve McQueen with Michael Fassbender & Carey Mulligan on the set of Shame

Steve McQueen with Michael Fassbender & Carey Mulligan on the set of Shame

Η Carey Mulligan, που υποδύεται την αδερφή του Brandon, Sissy, εδώ αφήνει για λίγο την υποκριτική μανιέρα της έκφρασης κλαυσίγελου, με την οποία έχει αντιμετωπίσει τους περισσότερους ρόλους της ως τώρα, και καταφέρνει να πείσει ως συμπληρωματική εικόνα του Brandon, για την στενή, βασανιστική σχέση αγάπης/μίσους που βρίσκεται στο προσκήνιο της ταινίας.

Το Shame είναι γεμάτο όμορφα πλάνα. Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με τεράστια τζαμαρία και υπέροχη θέα στη Νέα Υόρκη. Το bar που τραγουδάει η Sissy, με επίσης πανέμορφη απεικόνιση της, νυχτερινής αυτή τη φορά, πόλης. Τα απρόσωπα γραφεία, το πικάπ του Brandon, όλα είναι «γυαλισμένα» με ένα γοητευτικό και σκληρό στιλιζάρισμα. Η μουσική είναι κυρίαρχη στη ταινία και συμπεριλαμβάνει αρκετά κομμάτια κλασσικής μουσικής, jazz καθώς και κάποιους disco χορευτικούς ρυθμούς.

Υπάρχουν 2-3 σκηνές στο Shame, που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να σε κάνουν να τις θυμάσαι για χρόνια (αυτό το είχε καταφέρει ο McQueen και με το Hunger).

Shame - at the bar

Shame - at the bar

Η πρώτη είναι σίγουρα η σκηνή στο bar, με την Carey Mulligan να τραγουδάει μια πολύ αργή εκδοχή του γνωστού New York New York. Η κάμερα είναι κολλημένη στο πρόσωπό της για αρκετή ώρα και μετά γυρίζει στον Fassbender για να δούμε το γυάλινο βλέμμα του να υποφέρει και να δακρύζει. Η ερμηνεία του τραγουδιού είναι μοναδική και σημείο αναφοράς για την ταινία. Αιχμαλωτιστική είναι και η σκηνή που ο Brandon μην αντέχοντας τους προσωπικούς του δαίμονες, βγαίνει μέσα στη νύχτα και τρέχει στους δρόμους της πόλης. Η κάμερα αμέτοχη τον ακολουθεί για πολλά λεπτά και έτσι βρίσκεσαι να παρακολουθείς για ώρα με μεγάλο ενδιαφέρον, φαινομενικά το … τίποτα. Τέλος, ο μοναδικός, στην ουσία, διάλογος μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών, καθώς βρίσκονται μπροστά από μια τηλεόραση που προβάλλει ασπρόμαυρα κινούμενα σχέδια, κινηματογραφημένος πίσω από τις πλάτες τους είναι αξέχαστος και μας λέει όσα χρειάζεται να ξέρουμε για την πολύπλοκη επαφή τους.

Shame - the TV scene

Shame - the TV scene

Δυστυχώς, για κάποιον περίεργο λόγο, το Shame προβάλλεται σε μια μόνο αίθουσα σε ολόκληρη την Αθήνα. Αντίστοιχη, ήταν η διανομή στις Η.Π.Α., όπου λόγω της σκηνής όπου φαίνεται το πέος του Michael Fassbender, πήρε κατηγοριοποίηση «ακατάλληλη κάτω των 17» (σπάνιο για Η.Π.Α.) και έτσι δεν προβλήθηκε σε πολλές αίθουσες. Το ότι μετά από λίγη ώρα, βλέπουμε αντίστοιχη σκηνή με την Carey Mulligan, δεν μας ενοχλεί καθόλου βεβαίως! Εντάξει, το πόσο πουριτανοί είναι οι Αμερικανοί το ξέρουμε, απλά θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι αυτός ο λόγος που και στην Αθήνα είναι τόσο περίεργα περιορισμένη η διανομή.

Το Shame είναι μια συγκλονιστική ταινία. Αφορά ένα ιδιαίτερο θέμα, αλλά στην ουσία έχει να κάνει με το πως παγιδευόμαστε μέσα στους εαυτούς μας και γινόμαστε δέσμιοι των άλυτων τραυμάτων μας. Έχει απίστευτες ερμηνείες και αξέχαστες σκηνές. Θα το ξαναδώ.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: