Μετά από αναμονή μερικών μηνών πραγματοποιήθηκε επιτέλους το προηγούμενο Σάββατο η εξ αναβολής συναυλία των Mogwai στο Fuzz. Μια και πήγαμε όχι ένας αλλά δύο από τους Choosy Bastards, σκεφτήκαμε να γράψουμε ένα back to back review διασταυρώνοντας τις απόψεις μας.

 

 – Έχεις ξαναδεί τους Mogwai;

Νίκος: Αν και οι Mogwai έχουν έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα, ωστόσο για μένα, η συναυλία του περασμένου Σαββάτου ήταν η πρώτη μου. Δεν μπορώ να πω ότι το Σκωτσέζικο γκρουπ ανήκει στα αγαπημένα μου συγκροτήματα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με αφήνει κι αδιάφορο. Ύβρις: δεδομένου του instrumental χαρακτήρα των κομματιών τους, συνήθως τους ακούω στο σπίτι, σε χαμηλή ένταση σαν μουσική υπόκρουση κάνοντας κάτι άλλο (διαβάζοντας).

Enigmatique: Ήταν η τρίτη συναυλία Mogwai για μένα και ενώ είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, αυτή η συναυλία τους ήταν η χειρότερη για μένα. Σαφέστατα, έπαιξε ρόλο το ότι έπαιξαν πολλά κομμάτια από το μετριότατο τελευταίο album τους και το γεγονός οτι δεν ήταν καλός ο ήχος. Σίγουρα ακούγονται καλύτερα ως μουσικό χαλί σε in-house δραστηριότητες αλλά στις προηγούμενες συναυλίες τους είχαν καλύτερο υλικό.

Πως σου φάνηκε ο χώρος;

Νίκος: Το Fuzz στον Ταύρο είναι ένας καινούριος χώρος συναυλιών ο οποίος, παρά τα προβλήματα ήχου που έχω εντοπίσει κατά καιρούς (πχ στους Fun Lovin Criminals), έχει μια ροκ πατίνα που με κάνει να αισθάνομαι στο στοιχείο μου.

Enigmatique: Βρέθηκα πρώτη φορά στο Fuzz και θα έλεγα ότι ο χώρος είναι πολύ καλύτερος από το Gagarin, με λιγότερη τσιγαρίλα αλλά ο ήχος ήταν κάκιστος στη συγκεκριμένη συναυλία.

Γιατί πήγες στους Mogwai;

Νίκος: Στο Fuzz βρέθηκα γιατί είχα την περιέργεια να καταλάβω πώς ένα γκρουπ, «επίπεδης» -ας με συγχωρέσουν οι fans- μουσικής, χωρίς φωνητικά θα κατορθώσει να κερδίσει ένα ζωντανό κοινό. Αν ήταν να πω δύο λόγια για το έργο των Mogwai, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια συλλογή μακρόσυρτων κομματιών, τα οποία συνήθως αποτελούνται από ένα τρίλεπτο αργό εισαγωγικό θέμα, μια ακαθόριστη μέση και ένα καταιγιστικό κιθαριστικό τέλος που θυμίζει κορύφωση συναυλίας γνωστού super group. Αυτά τα μελαγχολικά, “post rock” κομμάτια των Mogwai, πιστεύω ότι έχουν μεγάλη απήχηση στον κόσμο όχι γιατί ξεσηκώνουν αλλά γιατί προκαλούν σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο.

Enigmatique: Δεν θα συμφωνήσω για το χαρακτηρισμό «επίπεδη» μουσική, έχουν πράγματι αρκετά σκαμπανεβάσματα μέσα στα μεγάλης συνήθως διάρκειας κομμάτια αλλά το έχουν «χάσει» τα τελευταία χρόνια. Οι δυο τελευταίοι δίσκοι δεν συγκρίνονται με τους προηγούμενους. Όσο το «Κιθαριστικό Τείχος» (nickname που τους έχω κολλήσει) σε κάνει να ανατριχιάζεις ακούγοντας ηχοτοπία όπως το “New paths to Helicon”, “Kappa”, “Stop Coming to My House”, άλλο τόσο τα νέα κομμάτια και οι somehow electro πειραματισμοί τους με έκαναν να βαρεθώ. Stick to what you know best mates.

Σου άρεσαν οι Kwoon;

Νίκος: Οι Γάλλοι Kwoon θυμίζουν αρκετά τους Mogwai στο είδος της μουσικής που παίζουν αλλά φάνηκε ότι δεν ενθουσίασαν το κοινό, το οποίο αδιάκοπα συζητούσε περί ανέμων και υδάτων όσο έπαιζαν. Είμαστε τελικά αγενείς στα support groups οι Έλληνες! Στο τέλος κάπως ανέβασαν για να κλείσουν χειροκροτούμενοι, με τον hip frontman να βγάζει φωτογραφίες το κοινό το οποίο και τελικά αποχαιρέτησαν όλοι μαζί με τρεις χαριτωμένες θεατρικές υποκλίσεις.

Enigmatique: Οι Γάλλοι άμα δεν κάνουν τον θεατρινισμό τους, δεν μπορούν (βλ. Golden Globe Awards, βράβευση “The Artist”). Αδιάφοροι, εκτός από τον Γιοκαρίνη look-alike κιθαρίστα τους. Μεγάλη μορφή.

Οι Mogwai;

Νίκος: Αν ήταν μια φορά βαρετοί οι Kwoon, οι Mogwai ήταν πολύ παραπάνω μια που οι απαιτήσεις ήταν φυσικά υψηλότερες. Έπαιξαν πολλά κομμάτια από το νέο τους album “Hardcore will never die, but you will”, τα οποία δεν ενθουσίασαν το κοινό που λαχταρούσε για κάτι πιο ανεβαστικό. Βέβαια είχαν τερματίσει τον ήχο σε εκκωφαντικά επίπεδα που, αν και δεν καθόμασταν πολύ μπροστά, με ενόχλησε, πρώτη φορά στα χρονικά! Και δεν ήμουν ο μόνος, πρέπει να πω. Από την άλλη ευτυχώς ήταν δυνατά, γιατί ο κίνδυνος λιποθυμίας από την ατονία και την βαρεμάρα ήταν υπαρκτός. Όντως είδαμε 4 λιποθυμικά περιστατικά, υψηλός αριθμός για το είδος της μουσικής αυτής αλλά και το πλήθος του κόσμου. Χωρίς πλάκα ελπίζουμε να πήγαν όλα καλά για τα παιδιά αυτά.

Enigmatique: Ο ήχος ήταν και εκκωφαντικός (άσχημα εκκωφαντικός, γιατί υπάρχει και το πωρωτικά εκκωφαντικός) και κακός ενώ υπήρχαν και τεχνικά προβλήματα (με μικρόφωνο, στα ελάχιστα κομμάτια που χρησιμοποιούν φωνή). Για το τελευταίο album, τα είπαμε. Ugly.

Το κοινό πως ήταν;

Νίκος: Το κοινό, όλων των ηλικιών και όχι απαραίτητα fans, ήταν γενικά ανώριμο να κάνει τη στοιχειώδη, μη πω την απόλυτη, ησυχία την οποία απαιτεί η μουσική των Mogwai. Επιπλέον η μπάντα, με εξαίρεση τον drummer, μου φάνηκε χλιαρή ή/και πολύ κουρασμένη. Μόνο στα κιθαριστικά κρεσέντο κάτι πήγαινε να γίνει. Οπότε ας μην κατηγορούμε μόνο το κοινό. Στο χέρι της μπάντας ήταν να τους κάνει να σκάσουν. Τώρα ένας ή δύο μ*****ς πάντα θα βρεθούν.

Enigmatique: Γενικά η μπάντα δεν είναι και πολύ ξεσηκωτική. Ολιγόλογοι, αφήνουν τη μουσική να μιλήσει. Αντιθέτως ο πολυλογάς Ελληνάρας απο πίσω μου βρέθηκε να κάνει ανάλυση των επαγγελματικών του σε αυτή τη συναυλία. Έλεος.

Ποια κομμάτια ξεχώρισαν;

Νίκος: Τι να ξεχωρίσω από τα κομμάτια τους; Πρέπει να έπαιξαν περίπου 10 tracks στο κανονικό set και 3 στο encore. Για μένα ξεχώρισαν τα White Noise, Rano Pano, Hunted by a freak αλλά και το Auto Rock.

Enigmatique: Όλα τους τα παλιά. Hunted by A Freak, New Paths to Helicon, κτλ. Απολύτως κανένα από τα καινούργια.

Overall;

Νίκος: Συνολικά πιστεύω ότι η συναυλία ήταν αρκετά μέτρια, με προβλήματα ήχου, διάθεσης του γκρουπ αλλά και συμπεριφοράς του κόσμου, ο οποίος δεν νομίζω ότι γνώριζε γιατί ήταν εκεί.

Enigmatique: Η συναυλία ήταν πράγματι μέτρια. I want the old Mogwai back!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: