Δεν αποφασίζω εύκολα να κινηθώ εκτός κέντρου όταν είναι να βγω το βράδυ σε μπαρ. Όποτε και να το επιχείρησα, σπανίως πέτυχε. Ειδικά δε όταν αυτοδιαφημιζόταν ως πρόταση εναλλακτική του κέντρου. Μόνη εξαίρεση προς το παρόν αλλά και ευχάριστη έκπληξη, το Μωσαϊκό στη Γλυφάδα.

Είχα ακούσει για τα “33 τετραγωνικά μέτρα” ή απλά για το “33” στα Βριλήσσια από φίλους που μένουν κοντά και πηγαίνουν συχνά, οπότε όταν μου πρότειναν να πάμε, δεν είπα όχι. Βρεθήκαμε λοιπόν στην πλατεία Αναλήψεως στα Βριλήσσια ένα βράδυ Σαββάτου νωρίς κατά τις 10:30. Σχετικά κρυμμένο ως θέση, χρειάστηκε να το ψάξουμε λίγο γύρω-γύρω στην έρημη -λόγω κρύου φαντάζομαι- πλατεία.

Ο χώρος όπως λέει και το όνομά του είναι πολύ μικρός αλλά λειτουργικά σχεδιασμένος και εξαιρετικά όμορφος. Το γκρι/μαύρο χρώμα κυριαρχεί και σε συνδυασμό με τα ντέξιον ράφια στο μπαρ, την τσιμεντοκονία, τις πόρτες των τουαλετών σε στυλ lockers και τους δυνατούς προβολείς προσδίδει στο χώρο μια ενδιαφέρουσα βιομηχανική αισθητική. Το μπαρ σε σχήμα Π είναι ουσιαστικά όλο το μαγαζί αλλά δεν σε μπουκώνει. Στους τοίχους κάποιες φωτογραφίες από τη συναυλία των Faithless στο Ρόδον το 2004.

Το 33 λειτουργεί ως café-snack-bar. Αυτή η ιδέα του ποιοτικού τσιμπολογήματος με καφέ ή οινόπνευμα (βλέπε μπιστρό) κερδίζει επιτέλους έδαφος και στην Ελλάδα. Εμείς βέβαια σταθήκαμε άτυχοι γιατί μόλις είχε κλείσει η κουζίνα και δεν δοκιμάσαμε το φαγητό και ειδικά την -καθώς λένε- πολύ ωραία pizza που έχουν.

Βρήκαμε λοιπόν το δικό μας τετραγωνικό ελεύθερο στο μπαρ και παραγγείλαμε τα ποτά, μπύρες και cocktail. Τα house cocktails κόστιζαν 10€ το ένα, πανάκριβα για συνοικιακό μπαρ πόσο μάλλον για μπαρ που έχει ως motto το value for money. Τέλος πάντων μια που ήρθαμε τόσο δρόμο είπαμε να τα δοκιμάσουμε.

Το μήλο τελευταία μου αρέσει στα cocktail οπότε παρήγγειλα ένα Apple delirium (με συστατικά ρούμι, μήλο, λάιμ) το οποίο ωστόσο ήταν πολύ μέτριο και με κάπως συνθετική γεύση μήλου. Το δεύτερο cocktail μήλου, το Apple wine είχε vodka, κρασί & μήλο και παρά τον περίεργο συνδυασμό δεν ήταν κακό αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο.

Στην κατηγορία «γλυκερών» cocktail πήραμε ένα Lemon pie martini με λεμόνι, βότκα και λικέρ βανίλιας το οποίο σερβιρίστηκε «βιενουά» με μια ροζέτα σαντιγύ στη μέση. Wtf!.. αλλά πάλι… this is not my thing. Στους υπόλοιπους άρεσε ωστόσο. Το εξωτικό Bahama-mama με ρούμι, λικέρ καφέ, ανανά, καρύδα, μπανάνα και ό,τι άλλο φανταστείς ήταν μια παχύρρευστη κάπως βερσιόν του κλασικού και μια έκρηξη γεύσεων, την οποία περιμένεις εφόσον παραγγέλνεις φρούτο με καφέ. Not my thing (ξανά). Πολύ καλό το LLB και φυσικά η αδυναμία μου η μπύρα Erdinger.

Και τώρα στα δυσάρεστα. Το ότι ο χώρος είναι μικρός δεν πειράζει. Αυτό είναι cosy, ευνοεί την κουβέντα στην παρέα αλλά και την επικοινωνία με τον κόσμο. Πειράζει το ότι ο κόσμος φωνάζει αντί να μιλάει ενώ η μουσική είναι σε χαμηλή ένταση. Απαράδεκτο. Υπήρχε μια διάχυτη υστερία στον κόσμο εκείνο το βράδυ πράγμα που δεν συμβάδιζε καθόλου, μα καθόλου με το μέσο όρο ηλικίας (35-40+). Όσο μικρός και να είναι ο χώρος δεν παραγγέλνεις φωναχτά το ποτό σου ενώ είσαι μακριά από το μπαρ. Δεν το παραγγέλνεις με αυτό τον τρόπο ακόμη κι αν είναι φίλος σου ο μπάρμαν. Αν ήσουν σε χωράφι δε λέω να φωνάξεις, εκεί όχι. Ούτε ανακοινώνεις σε όλο το μπαρ ότι βγαίνεις για τσιγάρο. Σε βλέπουμε. Το χειρότερο για μένα ήταν ότι και οι μπάρμεν ήταν κάπως έτσι. Αυτό δεν είναι  τρόπος επαφής με τους πελάτες παιδιά. Να κάνεις ένα μικρο-show δε λέω. Εντάξει η ενέργεια αλλά διοχετεύστε την σωστά. Δεν είστε οι Tom Cruise και Bryan Brown στην ταινία Cocktail. Διαχειριστείτε το θόρυβο. Μην τον ενθαρρύνετε. Και ο κόσμος θα συνεχίσει να έρχεται, μην ανησυχείτε.


33 τετραγωνικά, Πλατεία Αναλήψεως 4, Βριλήσσια, 2106821033
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι (έξω)
Θα ξαναπάς: ?

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: