Κομψό όπως τα καμπαρέ του Βερολίνου, decadent σαν σκηνικό από την ταινία Eyes wide shut, kinky σαν σκοτεινό swingers’ club, σκοτεινό σαν κρυφή λέσχη του μεσοπολέμου είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που θα έδινα στο Faust.

Για τους ιδιοκτήτες του, τον συμπαθή ηθοποιό Αλέκο Συσσοβίτη και τον δεν-βρίσκω-λόγια μπάρμαν Αλέκο Πετράκη, τεράστια περσόνα, icon, γνωστό σε όλους από τη θητεία του σε μπαρ όπως το Μπρίκι και τελευταία το 7 Jokers, το Faust δεν είναι απλά ένα ακόμη μπαρ. Στους τρεις ορόφους του διατηρητέου με τις δύο εισόδους (από Καλαμιώτου 11 και από Αθηναϊδος 12) φιλοδοξούν να στεγάσουν θέατρο, καμπαρέ, μουσικά δρώμενα και εκθέσεις.

Αν παραδεχτούμε ότι τα σκήπτρα στην αθηναϊκή διασκέδαση διεκδικεί αυτή τη στιγμή η περιοχή του Συντάγματος και ειδικότερα η περιοχή που ορίζεται από τις οδούς Κλειτίου – Καλαμιώτου και Αιόλου (Πλ.Αγίας Ειρήνης), τότε σίγουρα το Faust θέλει να γίνει το “jewel in the crown”.

 

Μπαίνοντας από την επίσημη είσοδο από την οδό Καλαμιώτου κατεβαίνεις ένα μακρόστενο διάδρομο, με ξυσμένους τοίχους, vintage καναπέδες και επιδαπέδια λαμπατέρ για να κοντοσταθείς στο κλιμακοστάσιο με τα υπέροχα πλακάκια. Η μουσική σε οδηγεί ευθεία προς τον κύριο χώρο του μπαρ.

 

A feast for the eyes! Κι ένα ταξίδι στο χρόνο. Μια υπέροχα «σκηνογραφημένη» μακρόστενη αίθουσα, στρωμένη με εξαγωνικά μαρμάρινα πλακάκια, φωτιζόμενη από κρυστάλλινους πολυελαίους και απλίκες, στην άκρη της οποίας υπάρχει μια μικρή υπερυψωμένη σκηνή, στεφανωμένη από ένα χρυσοποίκιλτο γύψινο Π και βελούδινες κουρτίνες-αυλαία. Εκεί γίνονται ήδη κάποιες παραστάσεις κυρίως μουσικές συναυλίες και δρώμενα. Το κυρίως θέατρο, σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες, θα είναι έτοιμο το 2012 στον πάνω χώρο.

 

Εμείς αποφύγαμε τη σκηνή και καθίσαμε όπως πάντα στο μπαρ. Εντυπωσιακή μαρμάρινη μπάρα όπου αντί ραφιών για τα ποτά και τα ποτήρια χρησιμοποιήθηκαν vintage σερβάν με καθρέφτες και καπιτονέ επενδύσεις, το ένα πάνω στο άλλο ως επίσης και μια πλάτη κρεβατιού.

Στα ποτά τώρα. Παραγγείλαμε σχεδόν τα πάντα μια που ήμασταν μεγάλη παρέα και γενικότερα πίνουμε. Κρασί, μπύρα, στρέιτ ποτά και κοκτέιλ ήταν οι επιλογές μας και προς το αρνητικές οι γνώμες των περισσοτέρων γιατί: το κόκκινο κρασί δεν ήταν καλό, οι συγκεκριμένες βέλγικες μπύρες που πίναμε εξαντλήθηκαν αμέσως, τα κοκτέιλ δεν ήταν τόσο πετυχημένα (τα 2 από τα 3). Δοκιμάσαμε: Ginger Mohito στο οποίο δεν έδενε τόσο καλά το ginger με τον δυόσμο με αποτέλεσμα να πικρίζει, Mango Daiquiri το οποίο ήταν αρκετά smooth αλλά ελαφρύ και άγευστο (μάλλον χρησιμοποιήθηκε άγουρο μάνγκο) και ένα αποδεκτό Amaretto sour. Ζητήσαμε εκτός καταλόγου White Russian αλλά δεν υπήρχε γάλα για την παρασκευή του. Μόνο τα στρέιτ ποτά ήταν πραγματικά καλοφτιαγμένα.

Ελπίζω να οργανωθεί λίγο η κατάσταση και να βελτιωθεί η εκτέλεση των κοκτέιλ ίσως σε λίγο καιρό που θα έχει κοπάσει ο πανικός του καινούριου. Ίσως να φταίει και το Σάββατο ή να μην περίμεναν τόσο κόσμο. Ο ίδιος ο Συσσοβίτης έφερε νέα ποτήρια γιατί δεν έφταναν για τον κόσμο που συνωστιζόταν μέχρι αργά. Να πούμε όμως ότι το service ήταν γενικά πολύ γρήγορο και ευγενικό.

Όσον αφορά στη μουσική, ξεκίνησε με ένα μίγμα ρετρό τζαζ, που υποστήριζε θαυμάσια τη θεατρικότητα του χώρου, για να καταλήξει σε funky κεφάτα ακούσματα. Άρεσε γενικότερα στους ετερόκλητους θαμώνες.

Τέλος, ειδική μνεία στον εξαιρετικό κλιματισμό. Φεύγεις ακάπνιστος.

Θα ξαναπάς; Ω ναι, αλλά καθημερινή.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: