Όταν έμαθα ότι ο Steven Spielberg θα σκηνοθετήσει το The adventures of Tintin πριν από λίγο καιρό και για παρέα θα έχει (ως παραγωγό) τον  Peter Jackson (σκηνοθέτη & παραγωγό της τριλογίας Lord of the Rings) ενθουσιάστηκα. Όταν δε είδα και το trailer είπα μέσα μου «Επιτέλους ένα action/adventure της προκοπής».

Να ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο ότι είδα την ταινία σε 3D κάτι που πιστεύω οτι είναι must. Άλλωστε εφόσον πήραν την απόφαση να κάνουν την ταινία σε 3d animation (και όχι σε 2D animation) δεν υπάρχει κανένας λόγος να την δείς στην απλή version της.

Η ιστορία είναι ένα μίγμα τριών ιστοριών του Hergé (δημιουργού του Tintin). Δεν θα σας κουράσω με τα της υπόθεσης γιατί πολύ απλά μπορώ να σας πώ οτι θα δείτε επι της οθόνης μια εκδοχή του Indiana Jones σε μικρή ηλικία. Ταξίδια σε εξωτικές χώρες, άφθονη δράση (πασπαλισμένη με αναφορές σε παλαιότερα φιλμ του Spielberg) και ίσες δόσεις χιούμορ και σασπένς.

The adventures of tintin

Θα σας κουράσω όμως με τα τεχνικά επιτεύγματα της ταινίας. Απαράμιλλο 3d animation/modeling, φανταστική απόδοση του νερού/θάλασσας (στα credits της ταινίας είδα 7 Water TD !!! ), οπτικά εφέ που κάνουν τους μικρούς και μεγάλους θεατές να μένουν με ανοιχτό το στόμα. Οι χαρακτήρες είναι δοσμένοι με απίστευτη ρεαλιστικότητα. Στο κοντινό πλάνο στο πουλόβερ, φαίνονται οι ίνες του υφάσματος. Oι πόροι του δέρματος είναι ευδιάκριτοι, η λεπτομέρεια στα μαλλιά των πρωταγωνιστών σε κάνουν να ξεχνας μερικές φορές ότι βλεπεις performance capture 3D film και όχι live action film.

Αλλα το σημαντικότερο είναι ότι ο Spielberg με την σκηνοθεσία του, με τα πλάνα του, το καδράρισμα του, έχει κάνει την ταινία να  φαίνεται σα να είναι γυρισμένη με πραγματικές κάμερες. Δεν φτιάχνει υπερβολικά/ψεύτικα πλάνα όπως έχουμε συνηθίσει σε animation movies αλλά κινεί την κάμερα σα να έχει τους περιορισμούς που έχει και η πραγματική κάμερα. Τα transitions επίσης από σκηνή σε σκηνή είναι ευφάνταστα και περνάνε τον θεατή με ένα ξεχωριστό και καθόλου συνηθισμένο τρόπο από τη μια σκηνή στην άλλη.

The adventures of tintin

Το μοναδικό μελανό σημείο της ταινίας (το οποίο όμως ποσώς θα ενοχλήσει τους μικρους θεατές) είναι η μουσική του John Williams. Μια από τα ίδια απο τον συνθέτη των ταινιών του Spielberg. Νομίζεις ότι έχεις πια templates μουσικών θεμάτων που τα μεταφέρει απο ταινία σε ταινία με ελάχιστες αλλάγες. Αφόρητα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας.

Και φτάνουμε στο ερώτημα “Δεν είμαι παιδί, αξίζει να το δω ;” Αν ζει ακόμα το παιδί μέσα σου (το ξέρω, αφόρητα cliché)  να πας οπωσδήποτε να το δεις. Αν θέλεις να περάσεις ευχάριστα και διασκεδαστικά, επίσης να πας.

Αν τώρα σε ενοχλούν οι αμερικανοποιήσεις (μπόλικες ελέω Spielberg, τι περίμενες ;), τα 3D γυαλιά «σε ζαλίζουν» και έχεις γίνει αφόρητα κυνικός stay clear of Tintin.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: