Θα ξεκαθαρίσω εξ’ αρχής, ότι δεν είμαι άνθρωπος της ταβέρνας. Ποτέ δεν με συγκίνησε το φαγητό ταβέρνας, απλά γιατί είμαι τυχερή και η μαμά μου μαγειρεύει συχνά και καλά, οπότε να φάω έξω κάτι που μπορώ να το φάω στο σπίτι σε πολύ καλύτερη ποιότητα, δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Γι’ αυτό το λόγο και πηγαίνω είτε σε εστιατόρια με εθνικές κουζίνες (η μαμά ποτέ δεν τιθάσευσε την τέχνη του sushi), είτε σε “gourmet” εστιατόρια. Ωστόσο, όλο και σε κάποιο νησί θα βρεθώ, η παρέα θα θέλει μετά τη θάλασσα «ταβερνάκι» και έτσι αναγκαστικά έχω πάει αρκετές φορές σε ταβέρνες, που μου έχουν αφήσει, στην καλύτερη περίπτωση, αδιάφορες εντυπώσεις. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για την ταβέρνα Μπουνταράκη στη Παροικιά, στη Πάρο.

Μπουνταρακη

Έφαγα εκεί με τον φίλο μου, την προηγούμενη Παρασκευή, μόλις κατεβήκαμε από το πλοίο. Αυτό που μου έκανε θετική εντύπωση πριν καν παραγγείλουμε, ήταν η όψη των πιάτων που έβλεπα στο διπλανό τραπέζι. Ήταν χρωματιστά και φαινόντουσαν λαχταριστά. Μόλις ήρθε ο κατάλογος, άρχισα να σιγουρεύομαι. Στις σαλάτες, υπήρχε η ομώνυμη σαλάτα «Μπουνταράκη», με λαχανικά, λιαστές ντομάτες, ξινομυζήθρα (φοβερό τοπικό μαλακό τυρί) και βινεγκρέτ … δυόσμου! Αυτό δεν το έχω ξαναδεί, ούτε καν το είχα σκεφτεί, αλλά αμέσως σκέφτηκα ότι θα ταιριάζει πολύ. Και όντως η σαλάτα ήταν πολύ διαφορετική και πάρα πάρα πολύ νόστιμη. Μπουνταρακη σαλατα

Ο φίλος μου πήρε μπεκρή μεζέ, που αντί να έρθει, ως συνήθως, σε πήλινο και να πρόκειται περί κρέατος χειρίστης ποιότητας και γενικά να είναι πολύ βαρύ και λιγωτικό, σερβιρίστηκε σε κανονικό πιάτο με συνοδεία τηγανητών πατατών. Ήταν τρομερά ευπαρουσίαστο, χρωματιστό και καλομαγειρεμένο. Επίσης, πήραμε μια φέτα τηγανητή με σουσάμι, πιάτο που επίσης φοβάμαι, γιατί συνήθως είναι τόσο βαρύ και λαδερό, που σου χαλάει τη γεύση για όλο το υπόλοιπο γεύμα. Ωστόσο, στη φέτα που μας έφεραν, ένιωθες ελάχιστα τη γεύση του τηγανητού λαδιού και σε αυτό μάλλον βοηθούσε το παχύ στρώμα σουσαμιού.

Όταν τελειώσαμε το φαγητό, μας έφεραν κέρασμα 2 κομματάκια μπακλαβά. Τα σιροπιαστά γλυκά δεν είναι και πολύ της αρεσκείας μου, ωστόσο για άλλη μια φορά εξεπλάγην. Ο μπακλαβάς μου φάνηκε ότι δεν είχε το κλασσικό βαρύ σιρόπι, αλλά μάλλον μέλι με αρκετό νερό και επίσης δεν είχε μουλιάσει μέσα στο σιρόπι. Ήταν κριτσανιστός και το αραιό μέλι που έπεσε από πάνω μαζί με αρκετή κανέλλα, τον έκαναν πεντανόστιμο και καθόλου, μα καθόλου βαρύ. Όλα αυτά μαζί με ένα ορεκτικό ακόμα και μισό κιλό χύμα κρασί, κόστισαν 40 ευρώ. Απόλυτα ανάλογη η τιμή με την ποιότητα.

Μπουνταρακη interior

Ο χώρος αν και σχετικά απλός και παραδοσιακός, είναι πολύ γλυκός και φιλόξενος. Πολύ καλή και η εξυπηρέτηση, από άτομα που δεν είναι επιτηδευμένα ευγενικά, αλλά απλά cool.  Συνεπώς, θα έλεγα να την έχετε υπόψη σας σαν επιλογή την ταβέρνα Μπουνταράκη, όταν πάτε στη Πάρο. Έπεισε ακόμα κι εμένα, την αντι-ταβερνιακή.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: