Όταν πηγαίνει κανείς σε live μιας μπάντας της νιότης του, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν:

  1. να απογοητευτεί γιατί η μπάντα είναι γερασμένη και σέρνεται στη σκηνή σε μια ακόμη προσπάθεια να μαζευτούν χρήματα για τις συντάξεις των μελών της
  2. να ενθουσιαστεί γιατί όλα είναι εκεί όπως τα θυμόταν από παλιά: η ενέργεια, τα συναισθήματα, οι εικόνες και οι στιγμές που έζησε ακούγοντας τα τραγούδια τους

Η συναυλία των Suede στο Entertainment stage της Ιεράς οδού στις 11/9 ή αλλιώς 9/11, μια ημερομηνία συνδεδεμένη με τραγικές εικόνες καταστροφής, κάθε άλλο παρά τραγική ήταν.

Σε ένα ιδανικό χώρο που πρωτογνωρίσαμε στους Interpol (ελπίζω να μη δοθεί στα σκυλάδικα πάλι το χειμώνα), με μια λιτή σκηνογραφικά εμφάνιση, απλές εναλλαγές φωτισμών και τη γνωστή balloon κουρτίνα στο φόντο να τους ακολουθεί σε όλες τις συναυλίες τους, οι ξανά ενωμένοι Suede έπαιξαν για μιάμιση ώρα (παρά κάτι) τις γνωστότερες επιτυχίες τους μπροστά σε ένα κοινό που μετά την τόσο επιτυχημένη εμφάνιση των Pulp τον Αύγουστο περίμενε τουλάχιστον κάτι εξίσου καλό.

Και η σύγκριση έγινε από όσους πήγαν και στις δύο συναυλίες σε επίπεδο frontman, μια που τα τραγούδια και των μεν αλλά και των δε είναι πλέον ύμνοι, έχουν εμπεδωθεί από το κοινό της britpop αντέχοντας το crash test του χρόνου.

Παρά τη γερασμένη εμφάνιση μερικών μελών της μπάντας (κάποια κιλάκια, λίγη καραφλίτσα, βαμμένα κόκκινα μαλλιά), η ίδια και –τονίζω- απαράλλακτη φιγούρα του frontman των Suede, του Brett Anderson έκανε όλη τη διαφορά στη σκηνή.

Slim και κομψός όπως πάντα, ντυμένος στα μαύρα (μοναδική εξαίρεση η κόκκινη σόλα στα παπούτσια του) με stretch παντελόνι και πουκάμισο και το πιο ζηλευτό ίσιο brit μαλλί να καλύπτει τα μάτια εξακολουθεί στα 44 του να μας θυμίζει τον εαυτό του στις αρχές των 90s, την πιο hype μορφή του britpop μετά τον Morrissey. Βέβαια δεν είναι πια το ανδρόγυνο English lad που ήταν τότε. Ο χρόνος έφερε κάποια ανδροπρεπή χαρακτηριστικά στο πρόσωπό του χωρίς να του στερήσει τίποτε από τη ζωντάνια, την ενέργεια και την επικοινωνία. Βέβαια δεν απευθύνθηκε τόσο με λόγια στο κοινό, ένα γεια είπε μόνο.

Το κοινό είχε όμως την χαρά της επαφής με τον Anderson αρκετές φορές στη διάρκεια της συναυλίας. Ο τύπος εκτός του ότι χοροπηδούσε από το ένα άκρο της σκηνής στο άλλο σκαρφαλώνοντας πάνω στα ηχεία και στριφογυρίζοντας το καλώδιο του μικροφώνου ως λάσο cowboy γύρω του και πάνω από το κοινό, έμπαινε από διάφορα σημεία της σκηνής μέσα στους fans αφήνοντας τους να τον αγγίζουν, να τον θωπεύουν κι ότι ήθελε ο καθένας τέλος πάντων.

Αν και απ’ότι είδα μόνο φιλικά πατ-πατ στην πλάτη και χάϊδεμα κόμης τύπου “άχου το, ωραίο κουταβάκι αυτό, good pappy, good” συντελέστηκαν. Α και μερικά hi-5’s. Ξενέρωτο ελληνικό κοινό. Ρε κορίτσια ξυπνήστε. Ο τύπος σας γύρισε και πλάτη, μέχρι και κώλο έδινε. Πιάστε κάτι, σκίστε κανένα πουκάμισο. Ένα-ένα σας ξεκούμπωνε τα κουμπιά του πουκαμίσου του. Αλλά και πάλι ίσως ήταν πολλοί οι άντρες μπροστά στο κάγκελο. Ας σημειωθεί κι αυτό.

Ο Anderson λοιπόν με αξιοθαύμαστη σωματική και φωνητική αντοχή, ερμήνευσε με καταιγιστικό ρυθμό αλλά και με πιστότητα ηχογράφησης τις περισσότερες επιτυχίες των Suede θυμίζοντάς μας γιατί τότε οι Suede είχαν την απόλυτη αποδοχή από κοινό και κριτική και γιατί παραμένουν σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα britpop συγκροτήματα.

Αφήνω πίσω κάποια προβλήματα ήχου και ξεχωρίζω: Animal Nitrate, We Are the Pigs, Can’t Get enough, Everything will flow, So Young, Metal Mickey και το Beautiful Ones σε ένα σετ από 17 τραγούδια το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Στο encore μετά από τόση κίνηση και τόσο ιδρώτα αλλά και αρκετά συγκινημένος, μας χαιρέτησε λακωνικά και έκλεισε με μια μπαλάντα, συγχωρέστε μου την κακοφωνία:

♫ Oh whatever makes her happy on a Saturday night… ♫

Δεν πήγα στους Pulp λόγω διακοπών. Η κριτική ήταν εκθειαστική. Από όσους πήγαν και στις δύο συναυλίες ακούω ότι ψηφίζουν Brett Anderson έναντι Jarvis Cocker. Εσύ;

ΥΓ. Κρίμα που αναβλήθηκαν για το Νοέμβριο οι Primal Scream. Θα ήταν τέλειο να τελειώναμε την britpop season το Σεπτέμβρη. Το χειμώνα προειδοποιώ θα περάσουμε σε πιο σκληρά ακούσματα να το ξέρεις.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: