Όλα όσα είχα διαβάσει για το Pasta Ragusa, το μικρό ιταλικό εστιατόριο στη Γλυφάδα, βγήκαν αληθινά. Δυστυχώς… Πήγα με μεγάλη παρέα χθες το βράδυ, την πρώτη μέρα του νέου φορολογικού συντελεστή του 23%, για να το γιορτάσουμε κιόλας. Μη μας φάει και η μιζέρια! (Όχι βέβαια, ότι χρειάζεται υψηλότερο ΦΠΑ το Pasta Ragusa για να θεωρηθεί ακριβό)

Το Pasta Ragusa λοιπόν, είναι διάσημο για τους «περίεργους» ιδιοκτήτες του, την χύμα εξυπηρέτηση, τις καθυστερήσεις στις παραγγελίες και μια γενικότερη ιδιαιτερότητα. Παράλληλα, όλοι μιλάνε για την τέλεια pizza του, με την πολύ λεπτή ζύμη, αλλά και για τις υψηλές τιμές του, σε σχέση με αυτό που προσφέρει. Γνωρίζοντας όλα αυτά, πήγα οπλισμένη με υπομονή και χαμηλές προσδοκίες.

Πολύ ευγενής ήταν ο σερβιτόρος που μας πήρε παραγγελία και αμέσως σκέφτηκα ότι όλα αυτά περί κακού service ήταν υπερβολές. Όχι και τόσο, όπως αποδείχτηκε αργότερα… Τα ψωμάκια που μας έφεραν ήταν καυτά και λαχταριστά (εκείνη την ώρα) και έτσι ήταν απαραίτητη η βουτιά στο ελαιόλαδο που τα συνόδευε. Όταν ήρθαν σε κανονική θερμοκρασία, ωστόσο, έχασαν οποιαδήποτε νοστιμιά είχαν, και δεν υπήρχε καμία διαφορά με μια φέτα ψωμί για τοστ. Δεν δοκίμασα από τη σαλάτα που παρήγγειλαν οι υπόλοιποι, αλλά πήρα μια μπουκιά από το ορεκτικό με λιωμένη mozzarella και κάποιο αλλαντικό από επάνω, που ομολογουμένως ήταν λιγωτικό.

Στο σημείο αυτό, να πω ότι είχα παραγγείλει ένα μπουκάλι Frascati (Όλοι οι υπόλοιποι έπιναν μπύρα και θα έπαιρνα κρασί σε ποτήρι ή μισόκιλο χύμα, αλλά όπως με ενημέρωσαν υπήρχε κάποιο πρόβλημα με τον προμηθευτή και έτσι είχαν μόνο εμφιαλωμένα κρασιά. Πήρα λοιπόν ένα ταπεινό Frascati), το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή περιέργως δεν είχε έρθει ακόμη. Μετά από 2 φορές που το υπενθυμίσαμε και κάποια λεπτά ακόμα, ήρθε ένα ανοιγμένο (!) μπουκάλι Frascati με ένα μπολάκι παγάκια. Το κρασί ήταν ζεστό προφανώς, το έβαλαν για όση ώρα μπορούσαν να το καθυστερήσουν στη κατάψυξη και το έφεραν σε θερμοκρασία «ότι να ’ναι». Συμπεριφορά παραπήγματος/ταβέρνας σε ξεχασμένη παραλία μου θύμισε αυτό.

Για κυρίως πιάτο πήρα pizza με ντομάτα, mozzarella και bresaola, μιας και όλοι έλεγαν ότι η pizza είναι το «δυνατό χαρτί» του μαγαζιού, και καλά έκανα, γιατί τα ζυμαρικά που δοκίμασα από τους συνδαιτυμόνες μου, ήταν από μέτρια έως άσχημα. Ειδικά το πιάτο με τα (φρέσκα μεν) ζυμαρικά και το μπρόκολο, κουνουπίδι, κρεμμυδάκι, ντοματάκια και ανθότυρο, αν και θα έπρεπε να είναι πεντανόστιμο, ήταν παντελώς αδιάφορο. Σαν να τα είχαν πετάξει όλα μαζί, αλλά δεν έδεσαν ποτέ μεταξύ τους. Μου θύμισε κάτι παγωμένες, άνοστες σαλάτες ζυμαρικών. Η pizza είχε πολύ, πολύ λεπτή ζύμη, αλλά η mozzarella ήταν εντελώς λιωμένη από επάνω και μετά από αρκετή ώρα που πάγωσε φαινόταν σαν μια λίμνη τυριού και λαδιού. Η bresaola επίσης μου φάνηκε πολύ «λαδερή». Επίσης, η ζύμη σε κάποια σημεία παραήταν κριτσανιστή (έως και καμένη) για εμένα, αλλά αυτό μπορεί να είναι και εντελώς προσωπικό μου γούστο.  Αν δεν είχα δοκιμάσει ποτέ pizza με λεπτή ζύμη ίσως ξετρελαινόμουν και ίσως γι’ αυτό το λόγο παλιότερα το μαγαζί να θεωρούνταν φοβερό και τρομερό, αλλά πλέον όταν μπορείς να πας στο Matilde και να φας πολύ νοστιμότερη pizza, με τρομερά υλικά (δες zucca), τότε δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρηθείς στο Pasta Ragusa. Πήρα και επιδόρπιο, μια μους σοκολάτα, αρκετά πικρή, αλλά όχι τόσο ώστε να σε χαλάει και με πηχτή υφή, η οποία ήταν καλή, χωρίς να είναι και κάτι τρομερό. Αλλά, για να είμαι δίκαιη, μια χαρά με ικανοποίησε. Ίσως να ήταν η καλύτερη γεύση από όσες δοκίμασα.

Πληρώσαμε γύρω στα 33 ευρώ το άτομο, το οποίο το θεωρώ κλοπή, σε σχέση με την ποιότητα φαγητού και την εξυπηρέτηση που είχαμε. Θα ήμουν ικανοποιημένη με 20 ευρώ maximum και πάλι, με την προϋπόθεση να είχαν φέρει το κρασί σε μια normal θερμοκρασία. Προφανώς δεν πρόκειται να ξαναπάω ποτέ. Ωστόσο, απ’ ότι μαθαίνω το μαγαζί είναι πάντα γεμάτο, οπότε δεν συμμερίζονται όλοι τη γνώμη μου. You just gotta try and find out.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: