Εκεί στου Ψυρρή, απέναντι από το Μοναστηράκι, Ερμού και Μιαούλη, άνοιξε ένα καινούριο ξενοδοχείο, το A for Athens. Μην φανταστείς κάτι τύπου Hilton ή Intercontinental, ούτε καν President. Ούτε κάτι στην αιχμή του design. Ένα απλό, minimal ξενοδοχείο είναι, υπέρ-βολικό για τον επισκέπτη της Αθήνας που θέλει να μείνει και να κινηθεί στο ιστορικό κέντρο.

Βγαίνοντας όμως από το ασανσέρ στο ομώνυμο μπαρ του 6ου ορόφου αντικρύζεις μια απίστευτη θέα προς την Ακρόπολη η οποία δεν συγκρίνεται σε τίποτε με αυτήν που προσφέρουν τα παραπάνω μέρη. Είναι μοναδική όχι απλά επειδή είσαι σε απόσταση αναπνοής από την Ακρόπολη αλλά γιατί το κάδρο συμπεριλαμβάνει όλη την πλατεία Μοναστηρακίου, με την εκκλησία, το τζαμί , τον σταθμό του ηλεκτρικού, την είσοδο της αγοράς της Ηφαίστου ακόμη και τον πορτοκαλί νέον φωτισμό του OVS. Όλα αυτά πάνω στην πολύχρωμη πλακόστρωση της πλατείας, την οποία εξαρχής συμπάθησα γιατί μου θυμίζει κονφετί που απέμειναν στο πάτωμα μετά από αποκριάτικο πάρτυ. Σημαντικότερο ακόμη μπορείς να χαζεύεις τον διερχόμενο κόσμο στην πλατεία αλλά και στην Ερμού. Μην φανταστείς urban culture κλπ. Αυτά εις τους κήπους.

 

Ο χώρος: διαμορφώνεται σε τρία επίπεδα. Στο πρώτο σε αφήνει το ασανσέρ όπου βρίσκεται το μπαρ, πολλά τραπέζια αλλά και ο περισσότερος κόσμος, το δεύτερο επίπεδο είναι ένα μικρό mezzanine με καναπέδες και θέα κυρίως προς το μεγάλης κλίμακας έργο του graffitti artist Δασμουλάκη (σε γειτονικό κτίριο) και το τρίτο βρίσκεται πάνω από το πρώτο και προσφέρει ανεμπόδιστη θέα και περισσότερη ηρεμία.

Τα ποτά: Τι άλλο; Κοκτέηλ κι εδώ. Καλοφτιαγμένα νομίζω αν και ακριβά (9-12€). Δοκίμασα το Theo’s punch με βασικά συστατικά ρούμι, λάϊμ και ανανά. Σωστό σε βαρύτητα αλκοόλ, δροσερό, με τον ανανά να γαργαλάει τον ουρανίσκο και αρκετό σε ποσότητα -να το πούμε κι αυτό. Οι υπόλοιποι πήραν κρασί και μπύρες (6€). Να τονίσω ότι διαθέτουν και κοκτέηλ χωρίς αλκοόλ. Δεν ξέρω γιατί αλλά διαθέτουν.

Το service: Πολύ ευγενικό και πολύ γρήγορο αν πάτε νωρίς, φιλότιμο αλλά αργό αν πάτε αργά.

Ο κόσμος: Μάλλον main-stream όταν πήγα εγώ, αλλά πολλοί έλειπαν σε διακοπές. Θα δείξει πιο μετά, να επιστρέψεις κι εσύ από τις διακοπές σου, να πας και να δούμε πως θα διαμορφωθεί η τελική εικόνα. Εκτιμώ ότι όλοι θα χωράνε.

Η μουσική: Τζαζ νωρίς, RnB στη συνέχεια, πιο αργά main-stream (δεν άκουσα τα καλύτερα σχόλια). Εγώ θα μείνω στη φάση 2 με την αγαπημένη μου Jill Scott της οποίας έπαιξαν 3 κομμάτια οπότε το ευχαριστήθηκα. Όσο με άφησε δηλαδή αυτή η πόλη η οποία οργιάζει μερικά μέτρα πιο χαμηλά.

Γιατί αυτό το χάζι δεν υπάρχει. Αν δεν σε πιάνει ίλιγγος από το ύψος δηλαδή.

Είχα την τύχη να απολαύσω την Πέμπτη που πήγα από τις 20:32 και μετά:

1. Πορεία για την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας, κατευθυνόμενη προς τη βουλή.

2. Μοναδικό σόου στην πλατεία Μοναστηρακίου με γυμνόστηθο τύπο με σαλβάρι που έσβηνε καιόμενες δάδες στο στόμα του συνοδεία ταμπούρλων. Η Αθήνα δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις υπόλοιπες κεντρο-αφρικανικές πρωτεύουσες.

3. Διπλοπαρκαρισμένα άπειρα ταξί, κατά μήκος της Ερμού, από την Αθηνάς έως σχεδόν την πλατεία Ασωμάτων.

Έχοντας πάει σε αρκετά μπαρ σε ταράτσες αυτό το καλοκαίρι διαβλέπω μια δυναμική σε αυτό, κυρίως γιατί λίγα πράγματα μας κάνουν πια να αισθανόμαστε ωραία χωρίς σκέψη στην Αθήνα. Κι αυτά δυστυχώς δεν είναι στο επίπεδο του δρόμου. Πρέπει να κοιτάξεις λίγο ψηλά ή από ψηλά. Κάτι ξέρουν στην Κωνσταντινούπολη. Ας τα ανακαλύψουμε.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: