Κι εκεί που είχα ετοιμαστεί για 3ήμερο 15Αύγουστου στην Αντίπαρο, έκατσε μια στραβή με δουλειά και ξέμεινα στην όμορφη Αθήνα (με καμία πρόθεση ειρωνείας).  Μου ήρθε λοιπόν η ιδέα, για να «διανθίσουμε» λίγο την παραμονή μας, να πάρω τον φίλο μου και να πάμε στον Αστέρα Βουλιαγμένης, στο Westin, όπου στεγάζεται η Γαλάζια Χύτρα, δηλαδή η καλοκαιρινή version της γνωστής Χύτρας. Έχει αστέρι Michelin, τέλειες συστάσεις και φανταζόμουν ότι θα είναι και τέλειο το setting στη Βουλιαγμένη. Συνεπώς, είχα υψηλές προσδοκίες.

Κακώς, όπως αποδείχτηκε. Κατ’ αρχάς είχα κάνει παράκληση να καθίσουμε στην πρώτη σειρά τραπεζιών για να είμαστε δίπλα στη θάλασσα, αλλά όταν φτάσαμε και επανέλαβα την παράκληση μου, μου είπαν ότι δεν είχε σημειωθεί κάτι τέτοιο στη κράτηση  και ότι όλοι αυτό ζητάνε, οπότε ας κάτσουμε σε ένα άλλο τραπέζι και σύντομα θα αδειάσει ένα από τα μπροστινά τραπέζια και θα μας μετακινήσουν εκεί. Μάλιστα, όταν ο φίλος μου μετά από 10 λεπτά μπήκε στον εσωτερικό χώρο, για άλλο λόγο, η κοπέλα στην υποδοχή τον ενημέρωσε ότι δεν μας έχει ξεχάσει και σύντομα θα μετακινηθούμε. Μετά από λίγο άδειασε το μπροστινό μας τραπέζι και μεταφέρθηκαν εκεί οι διπλανοί μας, οι οποίοι μάλιστα φάνηκαν ευχάριστα έκπληκτοι (μας μπέρδεψαν με αυτούς;), σαν να μην το είχαν ζητήσει… Αργότερα, εμφανίστηκε ζευγάρι γλοιώδη 60άρη (τύπου καραφλός Flavio Briatore) και 18χρονης-20 πόντους πιο ψηλή από αυτόν-νεανίδος, οι οποίοι κατέλαβαν το δεύτερο τραπέζι που άδειασε στη πρώτη σειρά. Έπρεπε να το είχα σκεφτεί να ντυθώ σαν βιζιτού για να εξυπηρετηθώ άμεσα, αλλά νόμιζα ότι πάω σε Michelin εστιατόριο και όχι στο Ακρωτήρι Boutique, μαζί με TV-πρωινάδικες περσόνες. Για να μην το κουράσω περισσότερο, να πω ότι τελικά λίγο πριν έρθει το κυρίως πιάτο μας, επιτέλους αλλάξαμε τραπέζι και πήγαμε σε ένα πολύ όμορφο και ήσυχο τραπέζι δίπλα στη θάλασσα.

‘Άλλο ένα μεγάλο φάουλ του service, ήταν το γεγονός ότι με το που καθίσαμε, ήρθε η sommelier και μας έβαλε 2 ποτήρια κρασί  χωρίς να το ζητήσουμε, σε φάση «σας βάζω μοσχοφίλερο Σεμέλη», όπου δεν κατάλαβα τι παίζει και δεν πρόλαβα να της πω «δεν πίνω Μοσχοφίλερο, δεν έχω παραγγείλει καν φαγητό, thx but no thx». Και ενώ μετά πήραμε ένα εξαιρετικό μπουκάλι κρασί και η κοπέλα πήρε πίσω το Μοσχοφίλερο, συνειδητοποίησα (δυστυχώς την επόμενη ημέρα) ότι μας το είχαν χρεώσει. Να συμπληρώσω, επίσης, ότι 2 φορές είχαν μείνει άδεια τα ποτήρια μας και βάλαμε μόνοι μας κρασί και γενικά οι σερβιτόροι ήταν πολύ «χύμα» και καθόλου δεν ταίριαζαν με το επίπεδο του φαγητού.

Άρα από service, έμεινα απόλυτα δυσαρεστημένη. Τώρα στα του φαγητού. Εκτός από το γλυκό, όλα όσα δοκίμασα ήταν πάρα πολύ νόστιμα. Από ορεκτικά διαλέξαμε τα γεμιστά και τα αυγά με μπέικον. Και τα 2 πολύ καλά εκτελεσμένα και ιδιαίτερα νόστιμα. Για κυρίως εγώ πήρα λαβράκι με κριθαράκι και αυγοτάραχο και ο φίλος μου μοσχάρι με σφαίρες μανιταριών και κρέμα πατάτας. Επίσης, πολύ νόστιμα και τα 2, δεν έχω κανένα παράπονο. Πολύ ιδιαίτερο το ψωμί, όπου υπήρχε ποικιλία από χαρουπόψωμο (μαύρο) και ένα λευκό, αν δεν κάνω λάθος με δεντρολίβανο. Εξαιρετικά και τα 2! Το γλυκό ήταν μια μπάλα από μαρέγκα που περιείχε γρανίτα φράουλας και παγωτό λεβάντα. Κατ’ αρχάς η μαρέγκα ήταν ένας φλοιός μόνο και «έχανε» σε γεύση και η γρανίτα φράουλα ήταν παντελώς αδιάφορη. Το παγωτό λεβάντα είχε ενδιαφέρον, αλλά ένιωθες και λίγο ότι τρως απορρυπαντικό. Ωστόσο, overall, το φαγητό ήταν πολύ καλό.

Ο λογαριασμός ήταν 204 ευρώ. Άφησα 220 ευρώ, αλλά μετά από10λεπτή περίπου αναμονή δεν είχε έρθει ούτε η απόδειξη, ούτε τα ρέστα. Εννοείται ότι είχα αφήσει τα επιπλέον ως pour boire (δεν το ξεκαθάρισα όμως όταν πλήρωσα), άρα επιτρέπεται να μην φέρεις στον πελάτη τα ρέστα και την απόδειξη; Anyway, την πήραμε και την απόδειξη την ώρα που φεύγαμε, καθώς αναρωτιόμουν: why??? Το καλό service δεν συμπεριλαμβάνεται στις απαιτήσεις των αστεριών Michelin; Σκέφτομαι ότι η βράβευση, βέβαια έγινε στο χειμερινό εστιατόριο, όπου ίσως υπάρχει διαφορετικό προσωπικό; Το ελπίζω. Αναγκαστικά το συγκρίνω με το Funky Gourmet, και πραγματικά είναι τεράστια η διαφορά στο service κατ’ αρχάς, αλλά και στο φαγητό. Απαράδεκτοι λοιπόν στην Γαλάζια Χύτρα, με μέτριο χώρο, όχι και τόσο ευχάριστους θαμώνες, καλό φαγητό και κακό service. Never again, που λέει και ο φίλος μου ο Dave Gahan!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: