Ayrton Senna. O Οδηγός-Θρύλος επιτέλους έχει το ντοκυμαντέρ που του αξίζει. Ο Asif Kapadia δημιούργησε ένα ντοκυμαντέρ που δεν πλατιάζει, δεν «κάνει κοιλιά», δεν αγιοποιεί, για τον πιο αγαπητό οδηγό που έχει περάσει ποτέ από τη Formula 1.

Ακόμα και στην extended version των 2 ωρών και 45 λεπτών κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον για έναν άνθρωπο που ήταν κάτι παραπάνω από – ίσως ο καλύτερος- πιλότος F1.

O πιο αγαπητός Βραζιλιάνος ever, o οδηγός που έχει δουλέψει περισσότερο από οποιονδήποτε στις πίστες. Αυτός που σιχαινόταν “the politics” της F1, που έβγαινε στην πίστα για να ΟΔΗΓΗΣΕΙ και όχι για να παίξει παιχνίδια.

Και εδώ θα κάνω μια μεγάλη παρένθεση για τα Formula 1 politics. Γιατί δεν θέλω να σχολιάσω μόνο το ντοκυμαντέρ αλλά θα κάνω και ένα συγκριτικό μεταξύ εκείνης της εποχής F1 και της σημερινής.

Τα παιχνίδια των F1 ομάδων έχουν κοστίσει στην δημοφιλία του αθλήματος.

Κάτι που βλέπουμε πάρα πολυ συχνά τα τελευταία 15 χρόνια, με τελευταίο παράδειγμα το πρόσφατο Grand Prix στην πίστα του Silverstone. Όταν η Red Bull έβλεπε να πλησιάζει ο Webber τον Vettel του έδωσαν οδηγία «να κρατήσει την διαφορά» για να πάρει περισσότερους βαθμούς ο Vettel, ο οποίος είναι πολύ κόντα στο πρωτάθλημα. Την ίδια τακτική είχε ακολουθήσει και η Ferrari με τον Schumacher πολλάκις και θύματα τους εκάστοτε No2 οδηγούς της ομάδας.

Όταν καταλάβουν οι ομάδες ότι αυτές οι πρακτικές μόνο ζημιά προκαλούν στο image της F1, τότε ίσως να έχουμε εικόνες σαν και αυτές των mid-80’s – αρχές 90’s. Γιατί οδηγοί με τσαμπουκά και ταλέντο υπάρχουν (βλ. αχώνευτος Hamilton) και μας θυμίζουν πολλές φορές τον αείμνηστο Senna. Μόνο που φροντίζουν να τους φορτώνουν με ποινές (όπως και τον Senna) και να ξενερώνουν τους φαν της F1.

O Senna, όπως και οι περισσότεροι οδηγοί της F1, προέρχονταν από τα cart. O τρόπος οδήγησης όπως λέει και ο ίδιος σε μια συνεντευξή του ήταν “Pure racing”. Αυτό το μετέφερε για καλή μας τύχη και στη F1.

Και σε αυτό το σημείο βασίζεται ένα μεγάλο κομμάτι του ντοκυμαντέρ. Ο Asif Kapadia έχει αφιερώσει αρκετό χρόνο στις συνεντεύξεις του Alain Prost.

O Κύριος Καθηγητής. Ο τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής. Η Νέμεσις του Senna. Αυτός που είχε βάλει όρο να μην ξαναβρεθεί στην ίδια ομάδα με τον Senna. Αυτός που τελείωσε την καριέρα του πρόωρα (κατά τα λεγόμενά του) εξαιτίας του Senna. Ένας τόσο – μα τόσο – διαφορετικός άνθρωπος και πιλότος απο τον Βραζιλιάνο.

Νομίζω οτι ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχίας αυτού του ντοκυμαντέρ το οφείλει σε αυτή την αντιπαραβολή των τόσο διαφορετικών χαρακτηρών, δυο απο τους μεγαλύτερους οδηγούς F1.

To παρατσούκλι «Καθηγητής» το κέρδισε ο Prost διότι έπαιρνε πάντοτε την θέση που έπρεπε. Οδηγούσε πάντοτε έτσι όπως έπρεπε να οδηγήσει για να πάρει αυτό που θέλει. Έπρεπε να βγεί 4ος; O Prost θα έβγαινε 4ος. Όχι 3ος, όχι 5ος αλλά 4ος. Θα μάζευε τους πόντους που έπρεπε και θα έπαιρνε το πρωτάθλημα. Υπολόγιζε τα πάντα, ρύθμιζε τον τρόπο οδήγησης του έτσι ώστε να πάρει αυτό που ήθελε. Μόνο ο Senna μπορούσε να του χαλάσει τα σχέδια. Αυτός που οδηγούσε για να βγει πρώτος. Μόνο.

Ο Senna οδηγούσε πιο γρήγορα από όλους στην εποχή του. Δεν είναι τυχαίο ότι είχε 65 pole positions σε 162 αγώνες στην καριέρα του (δεύτερος μετά τον Schumacher και τρίτος σε ποσοστό στην ιστορία της F1). Το σημαντικότερο όμως είναι οτι αυτές τις pole positions τις έκανε με manual κιβώτιο ταχυτήτων και χωρις να έχει super cars στην διάθεση του (Williams FW14B της season ’92). Και στους αγώνες, ο Senna έπαιρνε την πρώτη θέση ή εγκατέλειπε (τις περισσότερες φορές λόγω …υπερπροσπάθειας για να καταλάβει την πρώτη θέση).

Μέσα από τα λόγια του Prost μπορείς να καταλάβεις πως σημάδεψε την F1 αυτή η αντιπαλότητα τους, η δίψα για κατάκτηση τίτλων με τελείως διαφορετικούς τρόπους και τακτικές. Πόσο καλό έκανε στη δημοφιλία της F1 αυτή η, ανεμπόδιστη από την ομάδα τους, κόντρα.

Μέσα απο το ντοκυμαντέρ μαθαίνουμε όμως και για την (υπερβολική θα έλεγε κανείς) αγάπη του στο Θεό, το φιλανθρωπικό του έργο (το οποίο κρατούσε μακριά από τις κάμερες, σε αντίθεση με άλλους σταρ), την αγάπη του για την οικογένεια και την Βραζιλία.

Ο Senna δεν ήταν θεός. Είχε δείξει …υπερβολικό ζήλο πολλές φορές στην πίστα, ήταν εγωιστής και αδιάλακτος, αδίστακτος κυνηγός της νίκης. Όλα όμως τα παραπάνω, θετικά και αρνητικά τον έκαναν μια ξεχωριστή persona.

O θάνατος του στην πίστα της Imola (μια από τις πιο γρήγορες, θεαματικές πίστες της F1) την Πρωτομαγιά του ’94, μπορεί να ήταν τραγικός αλλά θα έλεγα ότι ήταν ο θάνατος που ταιριάζει στον Θρύλο Senna. Πέθανε στην πίστα, αγαπώντας αυτό που έκανε καλύτερα απ’ όλους.

Και να φανταστει κανείς οτι πιτσιρίκος ήμουν fan του Prost…

P.S: Αν δεν νιώσετε ρίγος ακούγοντας τον κινητήρα της McLaren MP4 στους δρόμους του Monaco, υπο τις διαταγές του Senna, τότε …this is not for you!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: