Όταν ξεκινάς να πας σε συναυλία στη μέση της εβδομάδας πρέπει να είναι κάτι πολύ καλό. Προσωπικά δεν είμαι ο μεγάλος φαν των Sublime ούτε του punk ska. Όμως αν το δεις σφαιρικά όλο το πακέτο με Καλιφόρνια μέσα, δυναμικές παραλίες, σερφ κλπ και προσθέσεις τις αναμνήσεις από κάποιο beach bar που άκουγες το What I got τότε αλλάζει. Βέβαια το ίδιο σκηνικό μου ταιριάζει καλύτερα με Pennywise ή – κλισέ – με Beach Boys αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Υπάρχει μια γενιά για την οποία οι Sublime σημαίνουν πολλά.

Λοιπόν θα σας στεναχωρήσω αλλά οι Sublime δεν υπάρχουν. Πέθαναν με τον θάνατο του τραγουδιστή τους, του Brad Nowell από overdose το 1996. Με την πρόσληψη αντικαταστάτη, του Rome Ramirez το 2009, και για λόγους δικαιωμάτων λέγονται πλέον Sublime with Rome και προσπαθούν να ξανασταθούν στα πόδια τους. Σεβαστό για κάθε εργαζόμενο άνθρωπο αυτό.

Στην Αθήνα εμφανίστηκαν στο Fuzz στην Πειραιώς αν και η αρχική συναυλία είχε προγραμματιστεί για την Τεχνόπολη. Από μια άποψη καλύτερα, υπήρχε κίνδυνος βροχής. Από την άλλη στους Sublime ταιριάζει ο ανοικτός χώρος. Ας μην γκρινιάζω όμως γιατί η όλη διοργάνωση αλλά και η προώθηση μέσω social media της Plenty ήταν άψογη. Πρώτη φορά είδαμε event να έχει twitter account. Μην το κάνετε μόδα τώρα και δω την Τάμτα να με ακολουθεί. Άσε που είναι λίγο weird.

Πήγα σχετικά αργά και το opening act που λέμε στο νησί είχε τελειώσει. Κόσμος αρκετός χωρίς αίσθηση ασφυξίας. Στυλ: μούσια, βερμούδες, ριγέ, καρώ, τατού, clean cut φάτσες, όλοι ήταν εκεί και αδημονούσαν. Το live ξεκινά γύρω στις 11 παρά τέταρτο με ενθουσιασμό αλλά χωρίς υστερίες, μια ατμόσφαιρα που έμελλε να συνεχιστεί σε όλη τη διάρκειά του. Air-condition, μικρή αναμονή στα μπαρ, άνεση, πολιτισμός.

Σ’αυτό το tribute στους Sublime -έτσι μόνο μπορώ να το δω- οι Sublime with Rome ανταπεξέρχονται. Χωρίς ιδιαίτερη κίνηση πάνω στην σκηνή, ο Rome, εντάξει, καλά τα πάει. Οι Bud Gaugh και Eric Wilson τον παρατηρούν. Είναι και οι ίδιοι κάπως διεκπεραιωτικοί. Νομίζω όλοι ξέρουν ότι δεν είναι το ίδιο. Ο κόσμος είναι χλιαρός, δεν συγκινείται ιδιαίτερα. Είναι τέτοια η διαφορά με τον Brad Nowell, που φαντάζομαι ότι αν έβαζα ένα συννεφάκι πάνω από τον κόσμο με τις σκέψεις τους αυτές θα ήταν η εξής μία: Oh Brad!

Αποφασίζω να μη δεχτώ μια απρόσμενη πρόσκληση να βρω κάποιους γνωστούς μπροστά στη σκηνή, στο κάγκελο.

Όμως με λίγη μπύρα, λίγο ρούμι, τα punk ξεσπάσματα της μπάντας και την καλή διάθεση να βοηθούν μπήκα σιγά-σιγά μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο στο mood. Ήρθαν να μας ξεσηκώσουν τα αγαπημένα όλων: Get Ready, Wrong Way, What I Got και φυσικά το Santeria με το οποίο και έκλεισαν το encore τους κατά τις 12:30.

Αποχωρήσαμε ήσυχα κι ωραία. Οι συζητήσεις στο δρόμο είναι αντιφατικές. Άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι πέρασαν τέλεια. Μεταφέρω μια κουβέντα που άκουσα μέσα στο Fuzz, με την οποία νομίζω ταυτίζονται οι περισσότεροι: «Το ξέρω ότι δεν είναι το ίδιο ρε μλκ. Άσε με να το ζήσω. Μη το συνεχίζεις, μου τη σπας»! Αυτό έκανα κι εγώ με την παρέα στο κάγκελο. Τους άφησα να το ζήσουν, να χαρούν την φάση τους.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: