Λίγα πραγματάκια για την χθεσινή συναυλία των Clutch στο Gagarin.

α) Πάρα πολύς κόσμος. Με το που άνοιγε η πόρτα, έπεφτες πάνω σε κόσμο. Οι περισσότεροι είχαν πάει και πέρσι απ’ ότι άκουγα από τις γύρω παρέες. Αναρωτιέμαι πάντως πόσα παραπάνω εισιτήρια έκοψε το Gagarin.

β) Πάρα πολύ ζέστη! Βέβαια, με είχε προειδοποιήσει ο Νίκος που είχε πάει και πέρσι, και έτσι ήμουν με το σορτσάκι μου και κάπως παλεύτηκε η κατάσταση… Αλλά ρε παιδιά, καλοκαιριάτικα σε κλειστό χώρο, χωρίς καλό air-conditioning και με τόσο κόσμο, γιατί;

γ) Πολλές (ΠΟΛΛΕΣ όμως) γενειάδες!

δ) Επί της ουσίας τώρα: καλοί οι Clutch. Και καταλαβαίνω γιατί έχουν και τόσο πιστούς οπαδούς. Η μουσική τους είναι χαρακτηριστική και πολύ αγαπητή και fun. Αλλά περίμενα μεγαλύτερη εκρηκτικότητα στο live. Εντάξει, δεν είμαι τρελή fan τους και ξέρω μόνο τα «hitάκια”, που είπε και ένας φίλος, αλλά πήγα με μεγαλύτερες προσδοκίες. Ειδικά, μετά από όσα είχα ακούσει για την περσινή συναυλία. Κάτι μου έλειψε. Δεν με συγκίνησαν. «Τραβούσαν» πολύ κάποια τραγούδια, το 5λεπτο σόλο του ντράμερ λίγο μετά τη μέση, μας ξενέρωσε κάπως και το encore, σίγουρα δεν χρειαζόταν! Νομίζω ότι αν έκλειναν τη συναυλία με το Electric Worry, θα ήμασταν όλοι μια χαρά ικανοποιημένοι. Το να βγουν και να παίξουν άλλα 10 λεπτά, με άλλο ένα 5επτο (τουλάχιστον) κιθαριστικό-ντραμ σόλο στη μέση, δεν ήταν αναγκαίο.

Γενικά, μια καλή συναυλία, αλλά δεν ξέρω αν θα μου μείνει και αξέχαστη. Στις συναυλίες πάω προς αναζήτηση συναισθήματος και χθες δεν ένιωσα τίποτα. Θέλω να πιστεύω ότι θα με «σπάσει» κ. Cave σε 2 βδομάδες, αλλιώς θα γίνω επισήμως Miss Stone Hearted.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: