Να σπεύσω να δηλώσω ότι δεν ανήκω στους fans των Interpol, μου αρέσουν αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Όταν πριν δυο εβδομάδες αποφάσισα να πάω στη συναυλία τους, το έκανα για να πάω σε μια συναυλία, για να ακούσω live μουσική. Λίγα πράγματα είναι τόσο ανεβαστικά και η μουσική είναι ένα από αυτά. Η ενέργεια που γεμίζεις στις συναυλίες αξίζει κι ας κοστίζει. Το εισιτήριο, μου προσφέρθηκε ετεροχρονισμένα ως δώρο για τη γιορτή μου και με βόλεψε τελευταία στιγμή μια που η ατζέντα των φετινών καλοκαιρινών συναυλιών είναι πλούσια κι εγώ αχόρταγος.

Μερικά δεδομένα:

Χώρος: το Entertainment stage, στις αρχές της Ιεράς Οδού προς Πειραιώς , πρώην (;) σκυλάδικο το οποίο βάζει υποψηφιότητα για top concert venue of the summer. Τέτοια κυρίλα δεν έχουμε ξαναδεί σε συναυλίες στην Ελλάδα. Όλα λειτούργησαν σωστά και προς μεγάλη μου έκπληξη γιατί με την Detox events έχω πικρή εμπειρία αλλά τώρα … προσκυνώ. Μαύρος χώρος μοιρασμένος σε πλατεία και εξώστη. Φοβερός αμφιθεατρικός εξώστης οργανωμένος σε επίπεδα με κάγκελα στα οποία αράζεις, κρεμιέσαι, χορεύεις. Όποιος ειδικά ανακάλυψε το μικρό κρυμμένο μπαρ εκεί πάνω γλίτωσε τις ουρές στα κυρίως μπαρ. Air condition; Full on. Που εκείνη η καταραμένη ζέστη και ο ιδρώτας στους Prodigy ή τους Clutch πέρσι.

Το μενού τώρα:

Ορεκτικό: Τους Electric Litany που έπαιζαν πριν από τους Interpol δεν τους πρόλαβα από την αρχή. Έρχονται συχνά στην Ελλάδα  από πέρσι νομίζω αλλά δεν είχα την ευκαιρία να τους δω ποτέ. Έπαιξαν έως τις 10 σε μελαγχολικό, ομοιογενές και σαφώς λυπημένο ύφος. Ενέργεια στις κιθάρες αλλά και υπερβατικότητα και κατάνυξη. Περισσότερο δημιουργούν συναισθήματα και ηχητικά τοπία παρά σου καρφώνουν στο μυαλό μια αξιομνημόνευτη μελωδία. Χαρακτηριστικό κομμάτι τους το Tear.  Νομίζω έχουν ενδιαφέρον και προοπτική. Θα τους έβλεπα να συνθέτουν και κινηματογραφική μουσική.

Κυρίως πιάτο: Οι Interpol βγήκαν 40 λεπτά αργότερα ξεκινώντας χαλαρά με το Success και συνέχισαν με όλα αυτά τα τραγούδια που τους έκαναν διάσημους στα 00’s. Kορυφαίες στιγμές με Barricade, C’mere, Heinrich Maneuver και Slow Hands. Τέλειος ήχος. Τέλεια φωνή, κιθάρες , τέλεια όλα. Παίζουν τόσο άρτια που νομίζεις ότι ακούς δίσκο.

Σκηνική παρουσία; Χμμμ… Νεοϋορκέζοι indie τύποι είναι αυτοί. Άκαμπτε και απόμακρε Paul Banks δεν μας έδωσες σημασία. Cool, φοβερή φωνή αλλά επικοινωνία μηδέν. Τον Bret Anderson των Suede νοστάλγησε ένας φίλος. Ο κιθαρίστας με το κοστούμι αριστερά χορεύει τέλεια, πάει και λίγο προς το κοινό.

Τι σημασία έχει αυτό στην τελική; Οι πάντες χορεύουν, τα κορίτσια είναι συνεπαρμένα. Tα σχόλια δίνουν και παίρνουν: πάχυνε λιγάκι, φοράει καρώ πουκάμισο buttoned up, he is having a bad hair day, τι απέγιναν τα κοστούμια που συνήθως φορούσε; Χαμογελάει τώρα; Τι μας λέει; You are fucking beautiful; Εντάξει το’πιασε ο τύπος. Εδώ μας θέλουν. Θα ξανάρθουμε.

Πολλή ενέργεια και feel good. Δεν είναι αυτό αρκετό; Είναι σίγουρο ότι δεν θα θυμάμαι τη συναυλία αυτή μετά από μερικά χρόνια. Δεν με σημάδεψε. Πέρασα πολύ καλά όχι ιδανικά, τουλάχιστον για τα δικά μου μουσικά κριτήρια. Είχα διαρκώς την αίσθηση ότι μετά από τους Interpol θα βγουν οι headliners και με αυτή την αίσθηση έφυγα μετά το τέλος του encore για να πιω μια μπύρα στο πολύβουο και καθόλου αγανακτισμένο Γκάζι.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: