Κατ’ αρχάς να πω, ότι και πριν την χθεσινή μου εμπειρία, δεν πολυσυμπαθούσα την διαμαρτυρία αυτή για δύο απλούστατους λόγους:

α) Αν είναι ειρηνική η διαμαρτυρία σου, ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! Αρκετά με αυτή τη κατάσταση. Πραγματικά, ΑΡΚΕΤΑ! Αν είσαι αγανακτισμένος δεν θα έπρεπε να είσαι αγανακτισμένος με όλη αυτή τη κατάσταση που επικρατεί εδώ και πολλούς μήνες, που ο καθένας κλείνει όποτε θέλει, όποιο δρόμο θέλει; Προφανώς όχι… Εμένα πάντως έχει γίνει πιο δύσκολη η ζωή μου εδώ και 10 μέρες, γιατί αν τολμήσω να φύγω από τη δουλειά μου μετά τις 5:30 – 18:00 (σύνηθες για ιδιωτικό υπάλληλο) βρίσκω κλειστή την Λ. Αμαλίας και σπαταλάω μισή ώρα παραπάνω.

β) Ποιο είναι το αίτημα; Δεν έχω καταλάβει και ίσως να φταίω εγώ, αλλά μου φαίνεται πως υπάρχει μια γενική αγανάκτηση, που λογικότατη είναι, αλλά όταν κάνεις διαμαρτυρία κάτι πρέπει να ζητάς. Δηλαδή, πότε θα τελειώσει η διαμαρτυρία; Όταν εκπληρωθούν κάποια αιτήματα; Ποια είναι αυτά τα αιτήματα; Είναι εναντίον του μνημονίου, θέλουν να γυρίσουμε στη δραχμή; Έχουν καταλάβει τι σημαίνει αυτό; Είναι υπέρ της αλλαγής κυβέρνησης; Σύμφωνα με την δική μου αντίληψη, δεν έχουν αρθρωθεί αιτήματα. Μου φαίνεται παράξενο αυτό, γιατί δεν οδηγεί κάπου…

Και μετά από την μακροσκελή εισαγωγή, διηγούμαι τις χθεσινές μου εντυπώσεις. Ήμουν στο Κολωνάκι για κάτι δουλειές και βόλτα (προσπάθησα να περάσω ένα χαρούμενο απόγευμα μιας και η κατάσταση στη δουλειά είναι τραγική) και κατά τις 9 κατεβαίνω τη Βουκουρεστίου για να πάρω το μετρό από το Σύνταγμα. Βλέπω κλειστή τη Πανεπιστημίου και τη Σταδίου, καθώς και την Αμαλίας casino online (εννοείται!) και ένα κομμάτι της Βασιλίσσης Σοφίας. Η κατάσταση που επικρατεί είναι όντως ειρηνική. Υπάρχουν κινούμενοι μικροπωλητές με ψητό καλαμπόκι, η μπύρα ρέει άφθονη (φαντάζομαι θα κάνουν χρυσές δουλειές τα περίπτερα του Συντάγματος) και γενικά ένιωθα ότι είμαι στο Rockwave. Ωραία ατμόσφαιρα, δηλαδή, γιορτή, πανηγύρι. Είδα άτομα που μου θύμισαν αθηναϊκή συνοικιακή πλατεία την δεκαετία του ’80. Βόλτα, δηλαδή, στη πλατεία ένα ζεστό καλοκαιρινό βραδάκι, με την οικογένεια. Μόνο που αυτά τα παιδάκια βλέπουν τους γονείς τους να μουτζώνουν τη Βουλή και τους πολιτικούς. Διαφωνώ πλήρως με την χειρονομία αυτή και είναι και τρομερά ενδεικτική της ελληνικής νοοτροπίας. Επίσης, ποιον μουτζώνεις; Αυτούς που εσύ ψήφισες;

Γενικά, όλη αυτή η διαμαρτυρία μου φαίνεται πολύ εύκολη. Αυτοί που έχουν κατασκηνώσει στη πλατεία είναι νέα παιδιά, που ίσως είναι φοιτητές, ίσως έχουν τελειώσει τις σχολές τους και δεν βρίσκουν δουλειά, ίσως άνεργοι. Γι’ αυτούς είναι εύκολο να πάνε να κατασκηνώσουν. Και να αράζουν και να συζητούν πίνοντας μπύρες. Και φαντάζομαι ότι πολλά από αυτά που συζητιούνται, είναι σημαντικά και σωστά, αλλά είναι πιο δύσκολο να τα εφαρμόσεις στη ζωή σου όλα αυτά, παρά να αγανακτείς έτσι γενικά. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πεις όχι στο ρουσφέτι και στο «μέσο». Είναι πολύ πιο δύσκολο να επαναστατήσεις στη προσωπική σου ζωή. Είναι πιο δύσκολο, επίσης, να μην ψηφίσεις στις επόμενες εκλογές. Αλλά βέβαια, αν το κάνεις αυτό, μετά δεν θα έχεις ποιον να μουτζώσεις και θα αναγκαστείς να πάρεις την ευθύνη των πράξεών σου. Κάτι που δεν αρέσει ΚΑΘΟΛΟΥ στον Έλληνα. Επανάσταση αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι να κάτσεις και να δουλέψεις. Γιατί μόνο με πολύ και δύσκολη δουλειά, υπάρχει περίπτωση να βγούμε κάποτε από αυτή τη κατάσταση και έτσι να υπάρξει μια ανάπτυξη και δουλειές για όλους τους ανέργους. Πέρασε ο καιρός της διαμαρτυρίας. Δυστυχώς, είναι πολύ αργά γι’ αυτό. Είναι ώρα για πολύ δύσκολες αποφάσεις και συνειδητοποιήσεις.

Υ.Γ. 1: Χαρακτηριστικό περιστατικό: βραδάκι στο μετρό, καλοντυμένος και παρφουμαρισμένος νεαρός βγαίνει από το βαγόνι και συναντάει τυχαία φίλο του, που την ίδια στιγμή μπαίνει στο βαγόνι. Ερώτηση: «Δεν πας Σύνταγμα;» Απάντηση: «Πήγα χθες, σήμερα έχω κανονίσει cinema». Η όλη φάση του Συντάγματος είναι ευχάριστη λοιπόν. Ένας άλλος φίλος μου πηγαίνει πριν πάει για ποτό στο Gin Joint. Επανάσταση my ass.

Υ.Γ. 2 : Επαναλαμβάνω ότι αν δεν έκλειναν δρόμους δεν θα είχα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Αλλά με αυτό τον τρόπο αυτοακυρώνεσαι…

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: