Οι περισσότεροι την έθαψαν, λίγοι την κατάλαβαν, ακόμη λιγότεροι την εκτίμησαν. Εγώ βρίσκομαι κάπου στη μέσα διότι, ενώ την κατάλαβα, δεν την εκτίμησα όσο θα ήθελε ο δημιουργός της. Ποιος άλλος; Ο Δημήτρης Παπαιωάννου είναι, ο γνωστός πλέον σε όλους, δημιουργός της εξάωρης αυτής παράστασης με τίτλο «Μέσα». Και λέω όσο θα ήθελε διότι ήθελε να υποβάλει τον θεατή σε μια ενδοσκόπηση ή ακόμα καλύτερα σε μια κάθαρση. Κάθαρση από την καθημερινή πίεση που επιβάλλουμε στον εαυτό μας ζώντας μέσα στην πόλη. Πως καθαρίζεις έναν υπολογιστή από ιούς, κάπως έτσι και ο Παπαιωάννου είχε σκεφτεί πως θα λειτουργούσε η μεγάλη διάρκεια του έργου. Μολονότι άντεξα και τις 6 ώρες χωρίς μεγάλη δυσκολία, δεν με συγκίνησε όσο τα προηγούμενα έργα του (2 + Μήδεια).

Πάντως, το μόνο που δεν μπορούμε να προσάψουμε στον Παπαιωάννου είναι ότι δεν προειδοποίησε το κοινό του. Όσες συνεντεύξεις του είχα διαβάσει, επέμενε στο γεγονός ότι η παράσταση δεν αφηγείται μια ιστορία με την συμβατική έννοια του θεάματος (σκεφτείτε ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά αρχή και τέλος) και συνεπώς ότι γνώριζε πολύ καλά πως δεν πρόκειται να αρέσει στους «πολλούς».

Η παράσταση έχει ως εξής: Μία πόρτα ξεκλειδώνει, ένας άντρας/μία γυναίκα μπαίνει στο διαμέρισμα, ανοίγει το φως και στη συνέχεια το θερμοσίφωνα, κοντοστέκεται στη μέση του δωματίου, γδύνεται με αργούς ρυθμούς, κάνει μπάνιο, σκουπίζεται, τρώει, πίνει νερό, ανοίγει την μπαλκονόπορτα, βγαίνει στο μπαλκόνι και ρεμβάζει, ξαπλώνει, πίνει νερό, κοιμάται και μετά μπαίνει ο επόμενος ερμηνευτής και επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς κινήσεις.

Το σκηνικό είναι πολύ λιτό: ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια καρέκλα, μια εντυπωσιακή μπαλκονόπορτα και η τυπική βεράντα των παλιών πολυκατοικιών. Στο background της σκηνής βλέπεις μια οθόνη όπου εναλλάσσονται εικόνες, οι οποίες μας δείχνουν τις πολλαπλές όψεις του αθηναϊκού τοπίου. Η αλήθεια είναι ότι τα ευρηματικά στοιχεία δεν έλειπαν: π.χ το κρεβάτι που είχε τοποθετήσει στην άκρη της σκηνής είχε καμιά 50ριά  στοιβαγμένα λευκά σεντόνια. Οι ερμηνευτές που ακολουθούσαν τις καθημερινές αυτές κινήσεις ρουτίνας, κατέληγαν να πέφτουν για ύπνο. Η σκηνή όμως είχε μια κλίση, οπότε καθώς τυλίγονταν ο καθένας από αυτούς στο σεντόνι και κουλουριάζονταν παίρνοντας τη στάση του εμβρύου, βυθιζόντουσαν κυριολεκτικά μέσα στο κρεβάτι (από την θέση του θεατή, δεν μπορούσες να δεις τον μηχανισμό αλλά προφανώς είχε μια τρύπα απ’ όπου εξαφανίζονταν). Αυτό ήταν ίσως το μοναδικό σημείο που άξιζε (όχι βέβαια για να το βλέπεις να επαναλαμβάνεται για 6 συνεχόμενες ώρες!).

Όσοι γνωρίζουν βέβαια το έργο της κορυφαίας performer Marina Abramovic και έχουν δει επίσης κάποιες video art εγκαταστάσεις τύπου Bill Viola τότε θα καταλάβουν ότι ο Παπαιωάννου δεν πρωτοτύπησε σε τίποτα δείχνοντας μας μια παράσταση στην οποία οι κινήσεις των ερμηνευτών επαναλαμβάνονται για 6 ώρες με ελάχιστες παρεκκλίσεις.

Bottom line: δεν μετανιώνω που το είδα αλλιώς δεν θα μπορούσα να εκφέρω άποψη επί του θέματος αλλά από την άλλη δεν θεωρώ ότι έδωσε τον καλύτερο του εαυτό ο Δ.Π. Βγήκα από το Παλλάς νοιώθοντας ότι κάτι μου λείπει για να μπορώ να υποστηρίξω ότι ήταν μια ολοκληρωμένη δουλειά.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: