Brassai (1948), Αυτοπροσωπογραφία

Όταν διάβασα πως η Δημοτική Πινακοθήκη πρόκειται να φιλοξενήσει ένα μέρος της συλλογής ενός Γιώργου Οικονόμου, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «ποιος είναι αυτός ο τύπος που έχει στην κατοχή του τόσους ανεκτίμητους πίνακες ζωγραφικής;». Το δεύτερο που σκέφτηκα ήταν «μπράβο του που επέλεξε τον συγκεκριμένο χώρο διότι σου δίνει την ευκαιρία να δεις μια αξιόλογη έκθεση δωρεάν». Έτσι λοιπόν μου κέντρισε το ενδιαφέρον και πήγα να δω τι το ιδιαίτερο είχε αυτή η συλλογή.

Ο συλλέκτης είναι ένας πάμπλουτος εφοπλιστής που ζει στο Λονδίνο (στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων στον πλανήτη για το έτος 2008) για τον οποίο θα διαβάσεις πολλά σχετικά με την επιχειρηματική του δραστηριότητα αλλά ελάχιστα για την κρυφή του ιδιότητα ως συλλέκτης έργων τέχνης. Και αυτό το εκτιμώ, όπως το γεγονός ότι υποστηρίζει πολύ σωστά ότι «η αγορά ενός πίνακα γίνεται με τα μάτια και όχι με τα αυτιά».

Η έκθεση φιλοξενεί μόνο 420 έργα από την συλλογή του (1400 έργα τέχνης παρακαλώ!) και χωρίζεται σε 2 ενότητας – εκθέσεις. Αυτό τον καιρό, παρουσιάζεται το δεύτερο μέρος που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει πολύ περισσότερο σε σχέση με το πρώτο καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογής του εστιάζει στην Μοντέρνα Τέχνη.

Οι Έλληνες ζωγράφοι στη συλλογή του Οικονόμου είναι ελάχιστοι (είχε πίνακες του Μπουζιάνη, του Ιακωβίδη, του Γύζη, του Ράλλη αλλά από έναν αντιπροσωπευτικό πίνακα για τον καθένα από αυτούς. Του αγνώστου (για μένα) όμως Θάνου Τσίγκου είχε 3 διότι είναι σύγχρονος ζωγράφος!). Γενικά, θα διαπιστώσετε ότι υπερτερούν οι γερμανόφωνοι ζωγράφοι. Το γιατί μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ αφού ο κύριος Οικονόμου αποφεύγει τις συνεντεύξεις σαν τον διάβολο.

Αυτή η έκθεση ήταν πραγματική αποκάλυψη για μένα διότι έμαθα για κινήματα μοντέρνα τέχνης (όπως ο «Μαγικός Ρεαλισμός» ή «Άξεστη Τέχνη») όπως και για ζωγράφους (π.χ Hermann Max Pechstein, Jan Toorop, Sandro Chia, Don Eddy και άλους πολλούς) για τους οποίους δεν γνώριζα καν την ύπαρξη.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: