Είχα την τύχη να παρακολουθήσω παραστάσεις της Pina Bausch στην Ελλάδα παλαιότερα, αρκετά πριν το θάνατό της. Είχα εντυπωσιαστεί θυμάμαι , μην πω χλευάσει το κοινό ενός κατάμεστου Ηρωδείου, το οποίο επαναλάμβανε με την παρακίνηση των χορευτών τις ρυθμικές κινήσεις των χεριών τους. Τέτοια μαζική συμμετοχή σε ελιτίστικη παράσταση δεν είχα ξαναδεί. Πόσο μάλιστα που το ελληνικό κοινό δεν έχει και την ανάλογη παιδεία εδώ που τα λέμε. Άντε μια λίμνη των κύκνων τα Χριστούγεννα, μια παράσταση του Παπαϊωάννου και πάλι βαριά.

Μιλάμε λοιπόν για χορό και την 3D ταινία του Wim Wenders, Pina η οποία αναφέρεται στο έργο της πρωτοπόρου και πολύ επιδραστικής χορογράφου Pina Bausch, ιδρύτριας της ομάδας Tanztheater στην πόλη Wuppertal της Γερμανίας. Ο Wenders και η Pina ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια ταινία-ντοκυμαντέρ για το έργο της όταν αυτή απεβίωσε αναπάντεχα το 2009.

Ο Wenders ξεκίνησε μόνος του και μέσα σε βαρύ κλίμα την κινηματογράφηση τεσσάρων βασικών χορογραφιών της: του περίφημου Café Muller με τις συνεχείς αναδιατάξεις καθισμάτων σε ένα εστιατόριο, της Ιεροτελεστίας της Άνοιξης, του Kontakthof με τη χορευτική συνύπαρξη ερασιτεχνών διαφόρων ηλικιών και του Vollmond, μιας χορογραφίας που εκτυλίσσεται σε ρηχά νερά δίπλα σε ένα τεράστιο βράχο.

Επιπλέον γυρίσματα έγιναν στο γενικό αστικό ιστό του Wuppertal, στα πάρκα, στα φανάρια, μέσα στο μοναδικό κρεμαστό τρένο της πόλης.

Η ταινία δεν δίνει πολλά προσωπικά  βιογραφικά στοιχεία για την Pina Bausch. Καταγράφει μόνο την καλλιτεχνική της προσφορά. Ακόμη και οι πιστοί της χορευτές δεν λένε πολλά, μόνο τη θλίψη τους για την απώλεια της δασκάλας τους εκφράζουν και το πως οι ίδιοι απελευθερώθηκαν διαμέσου της εμπειρίας της συνεργασίας με την Pina. Οι μαρτυρίες τους δεν χρειάζονται. Μοιάζουν υπνωτισμένοι. Το έργο της Pina δεν έχει ανάγκη από λόγια, μιλά από μόνο του.

Και επιπλέον αναδεικνύεται από την τεχνολογία 3D σε μέγιστο βαθμό. Δεν περίμενα ότι το 3D θα μπορούσε να υπηρετήσει τόσο ιδανικά το χορό καταφέρνοντας να διατηρήσει ατόφια την αίσθηση της ζωντανής παρακολούθησης και ταυτόχρονα να προσδώσει εικαστική αξία, υφή και πλαστικότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Πραγματικά δείτε το μόνο σε 3D. Σε κάποιες φάσεις έπιανα τον εαυτό μου να έχει την αίσθηση ότι συμμετέχει στην παράσταση ενώ σε άλλες να βλέπει σκηνές μέσα από ένα Viewmaster αλλά με κίνηση.

Επιπλέον η ταινία κατόρθωσε να είναι τόσο πιστή στην ουσία του έργου της Pina Bausch ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ως το ιδανικό «ανέβασμα» στην μεγάλη οθόνη. Όλα τα στοιχεία είναι εδώ: ο μινιμαλισμός, το σουρεάλ, η ειρωνία, το χιούμορ και μάλιστα φρεσκαρισμένα από τον σκηνοθέτη. Την τεχνολογία δάμασε και έθεσε στην υπηρεσία της τέχνης ο Wim Wenders. Γι’αυτό μόνο: Respect.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: