Τελείωσε ο τελικός Κυπέλλου της Euroleague και για μια ακόμη φορά θριάμβευσε ο Παναθηναϊκός. Είναι η πρώτη φορά που γράφουμε για αθλητικά και, όχι, μην ανησυχείτε, δεν θα παρασυρθούμε από τα Παναθηναϊκά μας αισθήματα, για άλλο λόγο γράφουμε το άρθρο. Γράφουμε για το πως αυτή η ομάδα έχει κάνει το όνομα της συνώνυμο με τη λέξη ΟΜΑΔΑ, με όλη τη σημασία της λέξης.

Μια ομάδα που αποτελείται από αλτρουιστές (βλ. Δημήτρης Διαμαντίδης), από «εργάτες», από ανθρώπους που αγαπάνε τη δουλειά τους (Obradovic). Και την κάνουν πολύ καλά αυτή τη δουλειά. Και δεν έχουν παρασυρθεί ποτέ σε μεγαλοστομίες, δεν ξέρουν τι σημαίνει έπαρση, «ύφος», κτλ.

Μιλάμε για τη μοναδική ελληνική ομάδα η οποία έχει κατακτήσει 6 φορές τον ανώτερο ευρωπαϊκό τίτλο μέσα σε 15 χρόνια! Ασύλληπτο ρεκόρ που όμοιο του δεν θα επαναληφθεί σε κανένα άθλημα από καμία ομάδα στο εγγύς μέλλον. Και το παραπάνω ρεκόρ είναι απόρροια ομαδικότητας (ειδικά για την εποχή Obradovic). Κανείς δεν βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα. Εργάζονται όλοι μαζί για το κοινό σκοπό, τους τίτλους και όχι για την προσωπική τους προβολή.

Μήπως κάποιοι πρέπει να παραδειγματιστούν από την ομάδα του Παναθηναϊκού;

Δημήτρης Διαμαντίδης

Δημήτρης Διαμαντίδης

Angie writing

Να γράψω κι εγώ 2 λόγια για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, που είναι ομάδα-μοντέλο προς μίμηση. Για την Ελλάδα είναι μοναδική περίπτωση. Αντίθετα, με το μοντέλο διοίκησης της χώρας (βλ. δημόσιο τομέα), αντίθετα με την νοοτροπία ρουσφετιού και ψευτομαγκιάς, αντίθετα με την τεμπελιά και την ανευθυνότητα που επικρατεί σε δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, στην ομάδα του Παναθηναϊκού υπάρχει επαγγελματισμός, πειθαρχία και συγκεκριμένη και οριοθετημένη δουλειά για τον καθένα. Βεβαίως όλα ξεκινούν από τον coach Obradovic και πραγματοποιούνται από τους παίχτες, με πρωτεργάτη τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Είναι απίστευτη η στάση αυτού του παίχτη. Την προηγούμενη βδομάδα παρακολούθησα μια από τις ελάχιστες τηλεοπτικές του συνεντεύξεις και μου έκανε εντύπωση πόσο «παιδάκι» φαινόταν. Σεμνός και αμήχανος, αρνήθηκε (και πάλι) να δεχτεί μόνος του το credit της επιτυχίας, λέγοντας ότι παίζει μόνο για να βοηθήσει την ομάδα. Νομίζω ότι χθες στη συνένευξη τύπου είπε μια ατάκα που θα την θυμόμαστε για πολύ καιρό: ο αθλητικογράφος Βασίλης Σκουντής, τον παρότρυνε να αφήσει γνωστή του μετριοφροσύνη και να σχολιάσει το γεγονός ότι ήρθε με άδεια χέρια στη Βαρκελώνη και φεύγει με 1 ομαδικό και 4 προσωπικούς τίτλους. Επίσης ο Blat είπε ότι ίσως είναι ο καλύτερος παίχτης στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων.  Ο Διαμαντίδης ψιλο-απηυδησμένος, απαντάει: το άθλημα που κάνουμε δεν είναι ατομικό, δεν κάνουμε στίβο, παίζουμε μπάσκετ. Εγώ κάνω ότι μπορώ.

Νομίζω ότι αυτή η απάντηση «κάνω ότι μπορώ», όταν προέρχεται από τον κορυφαίο αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη μπασκετμπολίστα, δείχνει έναν χαρακτήρα που αξίζει να τον έχουμε ως παράδειγμα. Είναι μια νοοτροπία που λείπει από τους Έλληνες και μας κάνει τον Διαμαντίδη ιδιαίτερα αγαπητό και σπάνιο.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: