Πολύ σύντομα δεν απονέμεται η σκηνοθεσία; Το συνειδητοποίησα προχθές που αναρωτήθηκα τι ακολουθεί. Νόμιζα ότι λογικά θα προηγηθεί το σενάριο. Καλά, όχι ότι έχει και πολύ σημασία. Στην επίσημη τελετή πάντως, που ελπίζω να πραγματοποιηθεί και να την παρουσιάσω εγώ (προφανώς!), θα αναγγείλω τον νικητή-σκηνοθέτη, προτελευταίο!

Το top 10 μου:

10. Woody Allen (You Will Meet A Tall Dark Stranger). Γιατί αν και κάνει το ίδιο πράγμα ακριβώς, σε όλες του τις ταινίες (ειδικά τις πρόσφατες), το κάνει καλά. Και πολύ, πολύ ιδιαίτερα. He’s one of a kind (my kind).

9. Tom Hooper (The King’s Speech). Όπως και να το κάνεις κινηματογράφησε μια καλή ταινία.

8. David O.Russel (The Fighter). Μόνο και μόνο για τη σκηνή έναρξης. Δίνει τεράστια «φόρα», η οποία δεν χάνεται κατά τη διάρκεια όλης της ταινίας.

7. Debra Granik (Winter’s Bone). Ποτέ to Missouri δεν ήταν τόσο σκληρά κρύο.

6. Luca Guadagnino (Io sono l’amore). Καταπληκτική απεικόνιση της ιταλικής φύσης, του art-deco σπιτιού και της Tilda Swinton.

5. Christopher Nolan (Inception). Αν δεν είχε διαλέξει και τον Leonardo Di Caprio για πρωταγωνιστή, θα ήταν και ψηλότερα στη λίστα.

4. Ethan & Joel Cohen (True Grit). Είναι τρομερό, ότι καταφέρνουν να παίρνουν εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς τους, σε όλες τις ταινίες τους.

3. Martin Scorsese (Shutter Island). Τώρα γιατί προσπεράστηκε έτσι αυτή η ταινιάρα, δεν θα το καταλάβω ποτέ. Λάθος timing, μιας και βγήκε στις αίθουσες λίγες μέρες πριν τα περσινά Oscars? Who knows… (Α! Και νάτος πάλι ο Di Caprio. Ήμαρτον πλέον! Θα τρελαθώ!)

2. David Fincher (The Social Network). Ε, δεν θέλει και comment…

1. Darren Arronofsky (Black Swan). Γιατί δημιουργεί ταινίες που σε πονάνε και σε κάνουν να τις σκέφτεσαι για χρόνια. Στο Black Swan είναι αριστοτεχνικός ο τρόπος που η κάμερα ακολουθεί την Nina, την στοιχειώνει και στοιχειώνεται από αυτήν, σε κάθε σκηνή.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: