Στον Tony Bonanno πηγαίνω χρόνια τώρα. Είναι ένα αρκετά καλό ιταλικό εστιατόριο και ο μόνος λόγος για να κατέβω στη Καστέλα.

Τα θετικά:

  • Το χειμώνα, που κάθεσαι μέσα, έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα, με ασπρόμαυρες φωτογραφίες μαφιόζων και τη γενική αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε παλιά ιταλική νεοϋορκέζικη τρατορία. Ο κρεμαστός καθρέφτης είναι, επίσης, άψογος.
  • Το καλοκαίρι, βέβαια, έχει καταπληκτική θέα στη θάλασσα.
  • Το layout των τραπεζιών. Από τα παλιομοδίτικα μαχαιροπίρουνα και τα σερβίτσια, μέχρι τα λευκά τραπεζομάντηλα, το κηροπήγιο και τις παλιές ψάθινες καρέκλες.
  • Το φαγητό, βεβαίως. Πολύ νόστιμο ριζότο (αν και παλιότερα το menu συμπεριλάμβανε και ένα υπέροχο ριζότο με σπανάκι και γαρίδες, που δεν υπάρχει πλέον), φοβερές ταλιατέλες με μανιτάρια, καθώς και νιόκι με πράσο και καρύδι. Το cheesecake σοκολάτας είναι must, αρκεί να έχει μείνει χώρος από τα κυρίως. Και αν πετύχετε το μους λευκής σοκολάτας, με βύσσινο, δοκιμάστε το οπωσδήποτε! Σαλάτα parmigiano και carpaccio είναι τα αγαπημένα μου ορεκτικά. (κάπως ανάποδα τα έγραψα, αλλά είναι με σειρά αρεσκείας)
  • Πολύ fair τιμές στη λίστα κρασιών. Μια χαρά είναι και το δικό τους «χύμα» κρασί.

Τα αρνητικά:

  • Το καλοκαίρι βρίσκεσαι ακριβώς δίπλα στο δρόμο (και είναι κεντρικός), άρα ότι κερδίζεις σε ατμόσφαιρα από τη θάλασσα, χάνεται από τη βαβούρα των αυτοκινήτων.
  • Έχει τύχει στο παρελθόν Παρασκευές και Σάββατα, να έχει τόσο κόσμο, που τα γκαρσόνια τρέχουν πανικόβλητα και σου προκαλούν άγχος. Δηλαδή, ενώ προσπαθούν να σε εξυπηρετήσουν και δεν σε καθυστερούν, φτάνουν στο άλλο άκρο, να στα φέρνουν όλα πολύ γρήγορα και να αποκτάς την αίσθηση ότι σε διώχνουν.
  • Το menu έχει αλλάξει και κάποια πιάτα «λείπουν» πλέον. Εκτός από το ριζότο σπανάκι, που είπα παραπάνω, καταπληκτικό ήταν και το ριζότο με παντζάρι, που δεν υπάρχει πλέον. ΟΚ, καταλαβαίνω ότι πρέπει να αλλάζει το menu, αλλά αν δεν αντικαθιστάς τα παλιά πιάτα με νοστιμότερα, δεν πειράζει, άστο ίδιο.
  • Το ριζότο που πήρα προχθές ήταν πιο al dente απ’ ότι έπρεπε. Και το τονίζω, γιατί το ριζότο είναι από τα πιο δυνατά πιάτα στον κατάλογο και ο βασικός λόγος που πηγαίνω (πήγαινα;)

Overall, θα έλεγα, ότι ενώ γενικά είχα πολύ καλή γνώμη για τον Tony, η προχθεσινή μου επίσκεψη με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα. Λίγο το ριζότο, λίγο η «ότι να ’ναι» μουσική, λίγο που ήταν Κυριακή και υπήρχε μια ραθυμία, δεν έμεινα ικανοποιημένη όπως παλιά. Ωστόσο, σίγουρα το προτείνω τουλάχιστον για δοκιμή και ως ένα αξιοπρεπέστατο ιταλικό εστιατόριο. Άλλωστε, μου κάνει και συνειρμούς με τους αγαπημένους μου Sopranos, άρα δεν μπορώ να το καταδικάσω ακόμα!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: