Διαβάζοντας γι’ αυτή τη παράσταση στο site του Εθνικού Θεάτρου (btw είναι πολύ όμορφο site, με καταπληκτικές φωτογραφίες), μου φάνηκε ενδιαφέρον εγχείρημα και μιας και δεν είχα πάει ποτέ στο καινούριο (όχι και τόσο καινούριο, βέβαια, πλέον) κτίριο Τσίλλερ, αποφάσισα να πάω χθες. Ο Πλατόνοφ είναι από τα πρώτα έργα του Τσέχοφ και η εκδοχή που σκηνοθετεί ο Γιώργος Λάνθιμος είναι η σύγχρονη μεταφορά από τον Ντέιβιντ Χέαρ.

Στα συν:

  • Ο χώρος του Εθνικού Θεάτρου (κτίριο Τσίλλερ). Ο Πλατόνοφ ανεβαίνει στην Νέα Σκηνή, που είναι ένας χώρος καινούριος, καθαρός, τεχνολογικά άρτιος και γενικά φιλόξενος. Το αναφέρω, γιατί θεωρώ ότι ο χώρος είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στη ψυχαγωγία, για οτιδήποτε κι αν πρόκειται. Δηλαδή, πολλές φορές πρώτα κοιτάζω τις αίθουσες κινηματογράφων και μετά τι ταινίες παίζονται εκεί. Μικρή παρατήρηση: είχε λίγο κρύο στην αρχή.
  • Η κινησιολογία. Που βέβαια είναι μέρος της σκηνοθεσίας. Πολλές φορές η παράσταση σε παρασύρει μέσω μιας ρουτίνας ρυθμού ή ρυθμών και αυτές είναι οι στιγμές που άξιζαν για εμένα.
  • Ο Άρης Σερβετάλης σωματικά είναι αξιοζήλευτος. Τον θυμάμαι και πέρσι στο «Άτιτλο» στο Ίδρυμα Κακογιάννη, όπου και πάλι εκτέλεσε την ιδέα με απόλυτη αφοσίωση.
  • Από τους ηθοποιούς ξεχώρισε η ερμηνεία του Θανάση Δήμου.
  • Η παράσταση ήταν άκρως επαγγελματική. Φαινόταν ότι έχει γίνει πολύ δουλειά από πίσω με πολλές, πολλές πρόβες. Είναι καλό και ανακουφιστικό να βλέπεις, ότι κάποιοι σε αυτή τη χώρα δουλεύουν σκληρά.

Στα πλην:

  • Το κείμενο δεν είχε τίποτα να μου πει. Για τα πρώτα 10 λεπτά μάλιστα προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω τι ακριβώς γίνεται. Κάποιοι, δεν κατάλαβαν τίποτα μέχρι το τέλος… Αλλά πέρα από αυτό, που ίσως ήταν και πρόθεση του σκηνοθέτη ή του Χέαρ, το παλιό αυτό και πρώιμο κείμενο του Τσέχοφ δεν είχε από μόνο του δύναμη.
  • Οι flat ερμηνείες, τύπου «απαγγέλω το κείμενο σαν να διαβάζω συνταγή γιατρού», ενώ μου αρέσουν γενικά (και αναδεικνύουν τυχών δυνατά σημεία του κειμένου), στη συγκεκριμένη περίπτωση με έκαναν να πω «πάλι τα ίδια;» Και στον Κυνόδοντα το ίδιο πράγμα.  Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνονται οι δημιουργοί και μάλιστα σε κάτι τόσο αναγνωρίσιμο και ιδιαίτερο.
  • Δεν κατάφερε να απογειωθεί ποτέ. Δεν μπορεί να σε κρατήσει. Πολύς κόσμος βαρέθηκε και μάλιστα μια κυρία μπροστά μου κοιμόταν(!)

Συνολικά θα έλεγα ότι είναι μια μέτρια παράσταση. Έχει πολύ καλά στοιχεία, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσε ποτέ να φτάσει τις φιλοδοξίες της, γιατί δεν έχει τολμήσει να κάνει το άλμα της υπέρβασης του εναλλακτικού.

Υ.Γ. Πόσο όμορφη είναι η Αριάν Λαμπέντ;;;

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: