Μη μπερδεύεστε. Δεν είναι μια ταινία για να δείτε με το ταίρι σας του Αγίου Βαλεντίνου. Μάλλον το αντίθετο από ότι είχατε σχεδιάσει για την cheesy γιορτή θα συμβεί. Οπότε μείνετε μακριά.

Γιατί αυτή η ταινία έχει να κάνει με το τέλος του έρωτα.

Ο Dean (Ryan Gosling) και η Cindy (Michelle Williams) είναι το ζευγάρι που θα κάνει μια τελευταία προσπάθεια να σώσει το γάμο του για χάρη της εξάχρονης κόρης τους. Ο Dean δουλεύει σαν ελαιοχρωματιστής και βρίσκει παρηγοριά στο ποτό ενώ η Cindy απομακρύνεται συνεχώς από αυτόν περνώντας  όλο και περισσότερες ώρες στη δουλειά της στο νοσοκομείο.

Ο θάνατος του σκύλου της οικογένειας πυροδοτεί μια εναγώνια προσπάθεια διάσωσης της σχέσης με σπαραξικάρδια υπερπροσπάθεια από τον άντρα. Μέσα στο κλειστοφοβικό, Intergalactica περιβάλλον του θεματικού δωματίου «Future»  ενός σεξο-μοτέλ στο οποίο καταφεύγουν η αποτυχία είναι βέβαιη. Ο φθηνός διάκοσμος 70’s και ο ψυχρός σχεδόν ωχρός φωτισμός είναι δηλωτικοί της έκβασης. Η απογείωση της σχέσης δεν θα έρθει ποτέ.

Ο Dean έχει τραβήξει τα «πάνδεινα» για να καταφέρει να κάνει δική του τη Cindy γιατί πραγματικά πιστεύει στην «αγνότητα του έρωτα» και γιατί αναγνώρισε τη γυναίκα της ζωής του στο πρόσωπο της Cindy με την πρώτη ματιά. Ως υπέρτατη απόδειξη της αγάπης του της προτείνει να την παντρευτεί και να κρατήσουν το παιδί που περιμένει από συμφοιτητή της.

Η Cindy τον ερωτεύεται σε μια συγκλονιστικά όμορφη σκηνή έξω από ένα κατάστημα ρούχων όπου οι δυο τους δημιουργούν το μυστικό τους κώδικα όταν ο Dean παίζει Elvis και η Cindy τον συνοδεύει χορεύοντας άτσαλα κλακέτες.

Η ιστορία τους όμως είναι σαθρή. Σε όλη την ταινία υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά από την αρχή, ότι σύντομα ότι θα καταρρεύσει. Δεν αποδίδονται ευθύνες σε κάποιον από τους δύο, αλλά αφήνονται υπόνοιες για τη Cindy η οποία εξαρχής φαίνεται περισσότερο ευγνώμων παρά ερωτευμένη και συνεπώς δεν πείθει για την ανιδιοτέλειά της. Αυτή είναι ο κακός της υπόθεσης αν πρέπει να βρούμε κάποιον. Προφανώς δεν είναι ο πρίγκηπας των ονείρων της ο Dean.

Ο Derek Cianfrance, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία,  υιοθετεί το αποσπασματικό στυλ για να διηγηθεί την ιστορία βάζοντας εμβόλιμα πολλά φλασμπάκ με κομμάτια της ιστορίας. Τα κοντινά πλάνα με handycam και οι εναλλαγές φωτισμών από θερμούς σε ψυχρούς είναι συχνά και στηρίζουν το σενάριο.

Ο Ryan Gosling παίζει εσωτερικά σε χαμηλούς τόνους, συχνά με παιδικότητα  και εκεί που απαιτείται τα δίνει όλα σε μια ωμή και τραυματική για αυτόν ερμηνεία.

Η Michelle Williams (τη θυμάστε ίσως από το τηλεοπτικό σήριαλ Dawson’s Creek ή το Brokeback Mountain) ερμηνεύει πολύ καλά την οδύνη, τη θλίψη και τον τσαμπουκά (ως συνήθως) σε μια ακόμη προσεκτική επιλογή ρόλου για την καριέρα της.

Όμως όπως προφητικά τραγούδησε ο Dean από την αρχή: You always hurt the ones you love.

Τουλάχιστον έζησες και ερωτεύτηκες. Λίγο είναι;

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: