Συνήθως οι συναυλίες που έχω παρακολουθήσει σε χώρους που δεν είναι αποκλειστικά για live, με απογοητεύουν. Δεν είναι εύκολο ένα συγκρότημα να δέσει με το κοινό του, όταν η σκηνή έχει στηθεί πρόχειρα σε μια γωνιά ενός μπαρ. Δεν υπάρχει οπτική επαφή, η ακουστική είναι μέτρια κλπ κλπ. Όλα αυτά παύουν να ισχύουν όταν μιλάμε για το Κ44. Αυτό το μαγαζί έχει κάτι που σε κάνει να αγνοείς όλα τα παραπάνω!


Το live που είδαμε λοιπόν ήταν ιδέα του Νίκου, ο οποίος παρακολουθεί τα τρέχοντα στην Ελληνική avant garde καλλιτεχνική σκηνή… Δεν είναι και δύσκολο άλλωστε, μιας και δε γίνεται και τίποτα το πολύ σπουδαίο πλέον στην Αθήνα, άλλα μολαταύτα ο Νίκος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, και αυτό είναι πάντα καλό!
Έχοντας δει πολλές δυστυχώς συναυλίες Ελληνικών indie rock συγκροτημάτων (πολλές παραπάνω από ότι θα ήθελα), έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα – οι μόνοι που πάνε πλέον σε αυτές τις συναυλίες είναι οι συγγενείς των μουσικών και τα μέλη από τις άλλες μπάντες. Ο λόγος είναι πολύ απλός. 99/100 ελληνικές indie μπάντες είναι μέτριες κόπιες είτε των Pixies είτε των Sonic Youth ή των Madrugada. Καμία πρωτοτυπία, κανένας νεωτερισμός, κανένα ενδιαφέρον. Προσκόλληση στα 90s και η ζωή σταμάτησε όταν διαλύθηκαν οι Nirvana. Το post punk revival δεν έφτασε στην Αθήνα.. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένα Ελληνικό group των 00s δεν κατάφερε να περάσει τα σύνορα με επιτυχία, παρόλη την προβολή της Ελλάδας από τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Δεν είχα λοιπόν μεγάλες προσδοκίες από αυτή τη συναυλία, και δεν είχα ακούσει τους Baby Guru πιο πριν. Eυτυχώς έπεσα έξω. Ήταν το καλύτερο live από Ελληνικό group που έχω δει ποτέ. Ο ήχος που έβγαζαν τα τραγούδια τους ήταν ένα μείγμα Doors με Primal Scream και πολλά στοιχεία ψυχεδέλειας. Η φωνή του Obi που τραγουδάει, φέρνει λίγο σε Morisson, και αυτό δίνει το κάτι παραπάνω και στα live (είναι γνωστή η αδυναμία των τοπικών τραγουδιστών στον Αγγλικό στίχο). Το κυριότερο όμως είναι ότι οι B.G. δεν προσπαθούν να μοιάσουν σε κάποια μεγάλη μπάντα. Έχουν πάρει τις επιρροές τους και τις έχουν κάνει υλικό με το οποίο χτίζουν το δικό τους ήχο. Εύχομαι να πάνε όσο καλά τους αξίζει, και μπράβο στο Νίκο που μας τους έμαθε.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: