Από το καλοκαίρι του 2009 που είδα επιτέλους τους Faith No More Live, δεν έχω σταματήσει να ακούω τα album τους. Πέρσι τους ξαναείδα και παράλληλα ανακάλυψα το πιο πρόσφατο (από τα πολλά ) side projects του υπέροχου διαβόλου Mike Patton: το album Mondo Cane. Πρόκειται για διασκευές pop ιταλικών τραγουδιών των δεκαετιών ’60 και ’70. Το κατέβασα τον Ιούλιο και το ακούω από τότε συνέχεια. Πολύ δύσκολο και σπάνιο! Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η μουσική δεν έχει καμία σχέση με τα συνήθη γούστα μου.

Λοιπόν, ο κος Patton είχε πολύ δίκιο όταν αποφάσισε να κάνει ένα τέτοιο δίσκο, αφότου μια μέρα άκουσε στο ιταλικό ραδιόφωνο ένα παλιό τραγούδι. Του πήρε βέβαια αρκετά χρόνια μέχρι να πραγματοποιήσει την ιδέα του. Ο Mike Patton ήταν παντρεμένος με μια Ιταλίδα και έμεινε για κάτι λιγότερο από μια δεκαετία στην Ιταλία, όπου και έμαθε και τη γλώσσα. Έτσι δεν είναι (εντελώς) έκπληξη αυτή η δημιουργική έμπνευση. Η φωνή του είναι μοναδική στην ποικιλία που μπορεί να τραγουδήσει ή απαγγείλει και το πειρακτικό και αχαλίνωτο ταμπεραμέντο του ιδανικό για να ερμηνεύσει και να υποστηρίξει live αυτά τα τραγούδια. Και άλλωστε είναι ένας gentleman: πάντα με το κοστούμι του! Είτε τα σπάει πάνω στη σκηνή με τους Faith No More, είτε εμφανίζεται με πολυπληθέστατη ορχήστρα τραγουδώντας ρομαντικά ιταλικά τραγούδια.

Ανακάλυψα μέσα στο Mondo Cane, το Deep Deep Down, γραμμένο από τον Ennio Morricone, το Senza Fine (που πρέπει να το έχω ακούσει πλέον εκατοντάδες φορές) και το φοβερό και τρομερό Urlo Negro, έτσι για να θυμόμαστε ποιος είναι ο Mike Patton. Δείτε το live σε αυτή τη θριαμβευτική θα έλεγα εκτέλεση!

httpv://www.youtube.com/watch?v=jTSq3A0470w

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: