Φαντάζομαι ότι μια ταινία για τον κόσμο του κλασικού μπαλέτου δεν ενδιαφέρει και πολλούς. Κάτι που οι μητέρες ανάγκασαν τις ανυποψίαστες κορούλες τους να βασανιστούν σε τρυφερή ηλικία στα μαθήματα μπαλέτου, κάτι που οι άντρες σύρθηκαν από τη φίλη τους να δουν τη λίμνη των Κύκνων, ναι πιστεύω  πολλοί θα είχαν αντίρρηση να τη δουν.

Και όμως ο Darren Aronofsky (Requiem for a dream, The Wrestler, Pi) κατορθώνει να συναρπάσει γυναίκες και άντρες με τη δική του, πειραγμένη και πάντα μαύρη ματιά στον κόσμο αυτό. Οι πανέμορφες αλλά σκοτεινές εικόνες από τον κόσμο του μπαλέτου, οι λεπτές ερμηνείες και τα στοιχεία θρίλερ/μυστηρίου καθιστούν την ταινία “a must see” για φέτος και οχυρώνουν το status του ως ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες σήμερα.

Σπάνια μια υπερφιλόδοξη ταινία που υπόσχεται εμπειρία συναισθημάτων έστω και σε δεύτερο επίπεδο, το καταφέρνει τόσο καλά. Το θέμα της ταινίας δεν έχει να κάνει καθαυτό με τη δημιουργία, το ανέβασμα μιας παράστασης μπαλέτου ή τις ίντριγκες μέσα σε μια ομάδα χορού. Φυσικά όλα αυτά είναι μέσα αλλά υποσκελίζονται από την εξονυχιστική διερεύνηση της λεπτής ισορροπίας μεταξύ ιδιοφυϊας και τρέλας, των φραγμών που μπορεί να ξεπεράσει κανείς για την τελειότητα.

Η Nina Sayers (Natalie Portman) είναι μια μεγάλη σχετικά σε ηλικία μπαλαρίνα, της οποίας η συγκρατημένη, ασκητική και αφιερωμένη στο μπαλέτο ζωή φαίνεται να βρίσκει ευτυχές τέλος καθώς ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στη Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκυ ως Odette/Odile ή αλλιώς λευκός/μαύρος κύκνος. Η σχέση με την πιεστική μητέρα της (Barbara Hershey), η στερημένη σεξουαλικά ζωή της, μια ασθένεια που υποβόσκει και μια σειρά παραισθήσεων την οδηγούν στο παράλογο και την ανασφάλεια. Η κατάστασή της είναι διάφανη σαν το λεπτό θλιμμένο πρόσωπό της.

Η Natalie Portman κατορθώνει να αποδώσει συγκλονιστικά αυτές τις αλλαγές Once a week, on Wednesdays after school, all 5th graders meet at Goshen Middle alpine school district and combine to form the All-City Elementary Orchestra. διάθεσης, μεταξύ διστακτικότητας και θέλησης και ο Aronofsky παρακολουθεί το πρόσωπό της σε άπειρα close-up που αξίζουν σε μια σταρ. Κι όμως αυτή η ματιά είναι κλειστοφοβική και διαβρωτική. Βλέπουμε πότε λευκό, πότε σχεδόν μαύρο. Σαν πίνακας τεχνοτροπίας Chiaroscuro. Ο διχασμός προσωπικότητας είναι έντονος. Το εύθραυστο γίνεται αγέρωχο, το καλό κακό.

Σε ρόλο γητευτών ο σκηνοθέτης της παράστασης (Vincent Cassel) αλλά και η αφόρητα σέξυ και δολοπλόκος ανταγωνίστριά της (Mila Kunis) (κλισέ αλλά κάτι έπρεπε να δει το αντρικό κοινό) την παρακινούν να ξεπεράσει τον εαυτό της, να ανακαλύψει τη σκοτεινή πλευρά της για να μπορέσει να ερμηνεύσει εξίσου καλά το μαύρο κύκνο. Aποκάλυψη, η τσαλακωμένη και αγνώριστη Winona Ryder στον πικρόχολο ρόλο της πρώην μούσας του σκηνοθέτη.

Τρέλα, πόθος, παράνοια, ζήλεια και ματαίωση συσσωρεύονται καθώς η πίεση αυξάνεται και στο αισθητικής αρτιότητας φινάλε  ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα ενώ το κοινό παραληρεί.

Ένα μη συμβατικό, διεστραμμένο art φιλμ τρόμου, επίτηδες αντιφατικό και edgy αλλά όχι τόσο δυσανάγνωστο. Υπάρχουν κάποιες επιρροές από ταινίες διαφόρων σκηνοθετών όπως οι Cronenberg, Polanski και Lynch αλλά ας μη γελιόμαστε, είναι ταινία του Aronofsky.  Αφορμή για εκρηκτικές συζητήσεις στις παρέες.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: