Είχα καιρό να δω μια ταινία που αν και ακαδημαϊκή και κλασσική, δεν σε κάνει να βαρεθείς (και είναι και 2 ώρες γεμάτες, έτσι;) ή να νιώσεις ότι την έχεις ξαναδεί δεκάδες φορές.

Ο λόγος που πήγα να τη δω είναι βέβαια ο Colin Firth. Και είναι και ο βασικός λόγος που την προτείνω κιόλας. Η παρουσία του είναι αυτή που δίνει το κάτι παραπάνω στην ταινία. Η υποκριτική του είναι άψογη και ξεφεύγει εύκολα από τον κίνδυνο του να γίνει υπερβολικός, δεδομένου του ρόλου (τραυλός βασιλιάς).  Ο Geoffrey Rush είναι επίσης πολύ καλός, χωρίς να  εκπλήσσει όμως. Αδιάφορη η Helena Bonham Carter ως βασίλισσα Ελισάβετ. Btw, γιατί δεν γράφονται καλοί ρόλοι για γυναίκες;

Η ταινία κερδίζει πολύ από την ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργήσει και από την αναπαράσταση της εποχής. Πολύ καλή δουλειά λοιπόν από φωτογράφο/σκηνογράφο. Είναι η πρώτη παρατήρηση  που έκαναν και οι 2 φίλοι μου, μόλις βγήκαμε από την αίθουσα. Ειδικά η σκηνή στο πάρκο είναι υπέροχη.

Τα γεγονότα που αφηγούνται είναι αληθινά, αν και υπάρχουν διάφορες αντιρρήσεις για την ιστορική πιστότητα, όσον αφορά τη χρονική καταγραφή και την συμπάθεια ή μη, της βασιλικής οικογένειας προς τους Ναζί. Ωστόσο, η βασική ιστορία της προσπάθειας του βασιλιά Γεωργίου του ΣΤ’ να ξεπεράσει τον τραυλισμό του με τη βοήθεια του λογοθεραπευτή Lionel Logue, είναι ένα ιστορικό γεγονός και μάλιστα τόσο ενδιαφέρον, που άξιζε να γίνει μια αξιόλογη ταινία, την προτείνω να δείτε άμεσα.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: