Στο Aglio, Oglio e Peperoncino πηγαίνω πολλά χρόνια τώρα. Στην ουσία απ»όταν άνοιξε. Και προφανώς είμαι πολύ ευχαριστημένη. Για να προλάβω όμως οποιεσδήποτε αντιρρήσεις, δηλώνω ότι το Aglio, Oglio e Peperoncino έχει ένα μειονέκτημα, που για κάποιους (πολλούς) είναι εντελώς αποτρεπτικό για να πάνε: αργεί πολύ στο κυρίως πιάτο. Δηλαδή, μπορεί να υπάρξει καθυστέρηση και μιας ώρας. Άρα, απόλυτα κατανοητό να μην θες να πας. Ωστόσο, αν το ξέρεις από πριν και δεν πεινάς του θανατά, πας με χαλαρή διάθεση κουβέντας και απολαμβάνεις τη Valpolicella σου μέχρι να έρθει η μακαρονάδα.

Ο χώρος, για εμένα, ίσως και να είναι το μεγαλύτερο ατού του μαγαζιού. Χωρίς να είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο, είναι αυτό που λέμε ζεστό (κάτι που σπάνια το πετυχαίνει, τελικά, ένας χώρος ) και σε κάνει να νιώθεις οικεία, σαν στο σπίτι σου. Δεν μπορώ να το πω αυτό για κανένα άλλο εστιατόριο της Αθήνας. Η ιδιοκτήτρια Σουζάνα και άλλη μια κοπέλα εξυπηρετούν τα 10-12 (max) τραπέζια.

Από τα πρώτα πιάτα προτείνω μπρουσκέτα τομάτας. Είναι το πιο απλό και πιο νόστιμο ορεκτικό. Προειδοποιώ ότι έχει πέστο με πολύ σκόρδο. Δηλαδή, καλό είναι να δοκιμάσει όλη η παρέα για να μην είστε εσείς ο βρωμιάρης. Επίσης, η σαλάτα με φρούτα εποχής είναι σταθερή αξία. Και τώρα στα κυρίως: μόνο μακαρονάδες! Τέλειο για εμένα που δεν είμαι και μεγάλη fan του online casino’s κρέατος. Τα ραβιόλι με φασκόμηλο και βούτυρο (πλέον πιάτο ημέρας) είναι υπέροχα, το ίδιο και οι παπαρδέλες με porcini. Προχθές που πήγα είχε και ένα πιάτο ημέρας με σπαγγέτι ή λινγκουίνι, με ραγού βακαλάου και peperoncino. Το είχε πάρει πολύς κόσμος (και ο φίλος μου) και άκουσα πολύ καλά σχόλια. Ήταν «περίτεχνο», αλλά αυτή τη ψαρίλα εγώ δεν την αντέχω.

Άλλο ένα πλεονέκτημα του μαγαζιού είναι τα γλυκά. Δοκιμάστε οπωσδήποτε tiramisu. Εμένα δεν ήταν αγαπημένο μου γλυκό, μέχρι που πήγα στη Ρώμη και έμαθα πως είναι πραγματικά το tiramisu. Στο Aglio, Oglio e Peperoncino, λοιπόν νομίζεις ότι τρως tiramisu στο Brillo Parlante της Ρώμης (Via della Fontanella 12 δίπλα στη Piazza Del Popolo, πηγαίντε και θα με θυμηθείτε). Τρομερό και το mille biscotini (ή κάπως έτσι). Δυστυχώς, είμαι άτυχη και έχω να το πετύχω καιρό (δεν φτιάχνει κάθε μέρα τα ίδια γλυκά η Σουζάνα).

Στο τέλος πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε για χωνευτικό, σορμπέ λεμόνι. Είναι σαν ένα σφηνάκι μαρέγκας με γεύση λεμονιού. Πραγματικά απίθανο.

Στη λίστα κρασιών έχουν προστεθεί αρκετές ιταλικές ετικέτες, το οποίο σημαίνει ότι πίνεις αξιόλογο κρασί σε πολύ πιο φθηνές τιμές απ» ότι το αντίστοιχο ελληνικό.

Άρα, συμμαζεύω και λέω: προετοιμαστείτε για μακρόσυρτο γεύμα και πηγαίντε για να απολαύσετε ωραίες μακαρονάδες και πολύ νόστιμα γλυκά στο πολύ φιλικό Aglio, Oglio e Peperoncino.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: