Αυτό το κείμενο ξεκίνησα να το γράψω κάνοντας έναν απολογισμό των καλύτερων στιγμών του 2010, αλλά τελικά κατέληξα αλλού…

Όλα με τη σειρά τους όμως. Ταξινομώντας, με χρονολογική σειρά, δεν είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ τις καλύτερες αναμνήσεις του 2010. 25η Μαρτίου και το πρώτο μπάνιο στη Πάρο. Υπέροχο καλοκαίρι, με πολλά σαββατοκύριακα στο Πόρτο-Χέλι και ένα μοναδικό βράδυ, με πανσέληνο στο Ποσειδώνιο στις Σπέτσες. Και τέλος, Σεπτέμβριος με συναυλίες U2 και (ναι μετά από αυτό μπορώ να πεθάνω) τυχαία συνάντηση με το Bono στο Παρίσι. Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο θεϊκό είναι να πηγαίνεις σε τέτοιου είδους συναυλίες (τύπου mega stage, με πιάνει δέος όταν βγαίνει το συγκρότημα κ.λ.π.) και πόσο καλοί (και πλέον μοναδικοί) σε αυτό είναι οι U2. Στη συναυλία στην Αθήνα δεν ήμουν, αλλά μου έλεγε μια φίλη μου ότι οκ ήταν όλα γαμάτα, αλλά ξενέρωσε γιατί, αν και δεν ήταν πολύ πίσω, ο κόσμος δεν χοροπηδούσε, αλλά ήταν όλοι με τα κινητά και τραβούσαν συνεχώς βιντεάκια (τα οποία καμιά ώρα μετά είναι σε youtube, facebook κ.λ.π.) Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο ακούω διάφορα τραγούδια στο youtube από τα φετινά live των U2. Υπάρχει τεράστια ποικιλία. Μα καλά ρε γαμώ μου, ποιος έχει όρεξη την ώρα του Hold Me Thrill Me Kiss Me Kill Me, να τραβάει video;;; Είναι δυνατόν να μην πορώνεσαι εκείνη την στιγμή και να μην ευχαριστιέσαι τόσο πολύ, αλλά να κάθεσαι και να προσέχεις ποια είναι η καλύτερη γωνία;

Προσπαθώντας να αναλύσω το φαινόμενο, ως ερασιτέχνης του χώρου της ψυχανάλυσης, κατέληξα σε 2 συμπεράσματα. Πρώτον, ο άνθρωπος έχει μια τεράστια ανάγκη να μοιράζεται και να επικοινωνεί. Και με την τεχνολογία που υπάρχει πλέον, είναι πανεύκολο να το κάνεις αυτό εύκολα και ταυτόχρονα σχεδόν με τη στιγμή που συμβαίνει. Το δεύτερο είναι ότι σε όλους μας αρέσει να «περηφανευόμαστε» για όσα έχουμε κάνει. Άρα καταλήγεις να είσαι διακοπές στο Δουβλίνο (αληθινή ιστορία που λέει και ο Barney) και όπως περπατάς στους δρόμους να μην κοιτάς μπροστά σου, αλλά να τα καταγράφεις όλα κοιτώντας μέσα στο φακό της κάμερας. Κρίμα, έτσι; Και δεν φτάνει αυτό, τα ανεβάζουν και όλα στο fb. Βέβαια έτσι γίνεται η κοινοποίηση, το «μοίρασμα». Ωστόσο, pls σταματήστε να βγάζετε άπειρες φωτογραφίες (σε απλές εξόδους σε bar, όχι κάτι τρελό-τύπου πήγα Ν. Υόρκη και πέτυχα τον Jared Leto) που καταλήγουν σε διάφορα προφίλ στο fb. Είναι ψιλο-γελοίο και κακόγουστο.

Και κάπου εδώ τελείωσα με τις καλύτερες στιγμές (συν λίγο κράξιμο και κοινωνικο-ψυχαναλυτική ανάλυση) του 2010! Τα λέμε το 2011. Θα είναι glorious!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. 1 Πείτε μου κι εσείς! Ποιες ήταν για εσάς οι καλύτερες στιγμές;;;
Υ.Γ. 2

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: