Το Φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου εποχή. 1. Έχω τα γενέθλια μου 2. Mπορείς επιτέλους, μετά τους παρατεταμένους καλοκαιρινούς μήνες, να φορέσεις τις μπότες και το δερμάτινο σακάκι σου (ναι, έχω ένα θέμα με τα καλοκαιρινά ρούχα τα βρίσκω λίγο cheesy) και 3. Είναι ο μήνας που διοργανώνεται το Athens Photo Festival.

Είναι ίσως το πιο γαμάτο φεστιβάλ που πραγματοποιείται στην Αθήνα (μάζι με το Art Athina αλλά μάλλον δεν πιάνεται για φεστιβάλ οπότε το APF παραμένει πρώτο στην λίστα μου!). Ανήκω στους πωρωμένους με την φωτογραφία (από την πλευρά του θεατή πάντα διότι από την πλευρά του φωτογράφου άστα να πάνε! Τι να κάνω, πρέπει επιτέλους να αποδεχτώ πως δεν έχω αυτό το ταλέντο) οπότε το γεγονός ότι μου δίνεται η ευκαιρία να δω άπειρες εκθέσεις φωτογραφίας μέσα σ’ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι απλά ΤΕΛΕΙΟ. Φέτος δεν πρόλαβα να δω πολλές αλλά από τις λίγες που είδα ξεχώρισα την έκθεση του μεξικανού φωτογράφου Pedro Meyer (στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση. Άλλωστε είναι γνωστό πως οι εκθέσεις που διοργανώνει η ΕΑΕ είναι εγγυημένα καλές. Ειδικά όταν τις επιμελείται ο Πλάτωνας Ριβέλλης τότε δεν είναι απλά καλές αλλά γαμάτες! (δεν ισχύει βέβαια στην περίπτωση του Pedro Meyer αλλά το αναφέρω για να το έχετε υπόψη σας για μελλοντικές εκθέσεις).

Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον είχα καν ακουστά τον καλλιτέχνη απλά ένας φίλος μου (εξίσου πωρωμένος με την φωτογραφία και γνωρίζοντας την αδυναμία μου για την street photography) μου πρότεινε να πάμε και είχε δίκιο, όντως άξιζε!

Ο τίτλος της έκθεσης «A long and personal trip throughout the USA» μπορεί να μην είναι πολύ πρωτότυπος αλλά πολλές φορές κολλάμε στον τίτλο και χάνεται η ουσία οπότε δεν με ενόχλησε στη συγκεκριμένη περίπτωση (έχω κόλλημα με τους ευρηματικούς τίτλους είτε πρόκειται για πίνακες ζωγραφικής είτε για τραγούδι είτε ακόμα για ταινία, μου αρέσει να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον ο τίτλος διότι είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς).

Οι επιλεγμένες φωτογραφίες του Meyer για την έκθεση ήταν ένα είδος personal diary-φωτογραφικού ντοκουμέντου αρκετά politically engaged (άλλωστε με την μεξικάνικη καταγωγή του πώς να μην είναι πολιτικά και κοινωνικά ευαισθητοποιημένος;). Είναι γνωστό πως η Αμερική διαθέτει πολλά πρόσωπα (εξού και η διαταραγμένη προσωπικότητα της χώρας ε;) και μάλιστα με έντονες αντιφάσεις μεταξύ τους. Αυτό το στοιχείο από μόνο του αποτελεί ερέθισμα για έναν φωτογράφο (και για εμάς που ανακαλύπτουμε τα διάφορα πρόσωπα της Αμερικής μέσω της προσωπικής ματιάς του καλλιτέχνη). Επιπλέον, παρουσιάζει ενδιαφέρον διότι μας δείχνει στιγμιότυπα από την καθημερινότητα των αμερικανών της ενδοχώρας και όχι μόνο των μεγαλουπόλεων που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Πολύ λίγες είναι οι φωτογραφίες τραβηγμένες σε τουριστικά μέρη της χώρας.

Pedro Meyer - Balacera en el corral, Tombstone, Arizona, 1989

Σαφώς επηρεασμένος από την ανθρωποκεντρική φωτογραφία του CartierBresson (βάθος προοπτικής, ασύμμετρο κεντράρισμα, κομμένα κεφάλια), οι μαυρόασπρες φωτογραφίες του Meyer είναι κάτι μεταξύ street photography, photojournalism & documentary photo (το αγαπημένο μου τρίπτυχο by far!). Μου αρέσει ο τρόπος που παίζει με τους συμβολισμούς των επιγραφών που συναντάει στον δρόμο του καθώς περπατάει όπως «HAPPINESS IS SUBMISSION TO GOD». Γενικά οι φωτογραφίες του, από καλλιτεχνική άποψη, δεν είναι εξαιρετικές αλλά καταφέρνει να σου περάσει μηνύματα κάνοντας σε ακόμα και να ανατριχιάσεις όπως π.χ. αυτή που απεικονίζει ένα πιτσιρίκι που ακουμπάει τρυφερά το πρόσωπο και τα χέρια του σε μια ατομική βόμβα (αν μπείτε στην ιστοσελίδα του φωτογράφου www.pedromeyer.com θα την δείτε στην Gallery “United States”)

Σ’ευχαριστώ Athens Photo Festival που έμαθα για την ύπαρξη ενός μεξικανού Cartier-Bresson! Ήδη από τώρα ανυπομονώ για το APF 2011 σας παρακαλώ κύριε Ψηνάκη τώρα που είστε υπεύθυνος για τα πολιτιστικά της Αθήνας μην καταργήσετε αυτόν τον θεσμό!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: