Χθες το βράδυ πήγα για φαγητό στο Άνετον, κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και αρκετό καιρό. Γνώρισα το Άνετον το καλοκαίρι στις Σπέτσες, όπου λειτουργούσε στη βεράντα του ξενοδοχείου Ποσειδώνιο. Η εμπειρία μου ήταν μαγευτική. Ναι, το ξέρω ότι είναι υπερβολή, αλλά πραγματικά η βραδιά ήταν βγαλμένη από τα όνειρά μου. Η πρόσοψη του ξενοδοχείου είναι χαρακτηριστική και άμεσα αναγνωρίσιμη εικόνα των Σπετσών. Η βεράντα του είναι σκηνικό ταινίας 60’s, κλασσάτη και αρχοντική (με την καλή έννοια). Νιώθεις σαν να είσαι σε άλλη εποχή και αυτό γίνεται εντελώς αβίαστα. Ήμουν και τυχερή βέβαια, γιατί είχε πανσέληνο  εκείνο το βράδυ. Το φαγητό με είχε ξετρελάνει. Δεν έχω φάει πιο ωραία αυγά καγιανά! Σε αυτό πρέπει να παίζει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι το εστιατόριο έχει δικό του μποστάνι στις Σπέτσες όπου καλλιεργούνται σχεδόν όλα τα ζαρζαβατικά που χρησιμοποιούν.

Έπειτα λοιπόν από αυτή την εμπειρία, δεν μπορούσα να μη δοκιμάσω το Άνετον και στην Αθήνα. Βέβαια το Μαρούσι δεν είναι η αγαπημένη μου περιοχή (βασικά την θεωρώ απαίσια), αλλά ευχαρίστως έκανα εξαίρεση. Είχα διαβάσει ότι «ο χώρος διακρίνεται από τις σχεδιαστικές αναφορές στη χρυσή εποχή της Αθήνας του ’50 και του ‘60». Είδα και τα φωτιστικά τύπου Verner Panton και σκέφτηκα: τέλεια! Όντως ο εσωτερικός χώρος είναι σαν σαλονάκι εκείνης της εποχής. Πολύ ζεστός και απλός. Ωστόσο, αυτό που με χάλασε ήταν ο εξωτερικός χώρος, που υποψιάζομαι ότι την άνοιξη θα ανοίγει σαν βεράντα και τώρα είναι κλεισμένος γύρω-γύρω με τζαμαρίες (ένα ενιαίο σύνολο με τον μέσα χώρο είναι όμως). Δεν μπορώ να πω, είναι πολύ προσεγμένος, αλλά και πάλι κάτι χάνεται. Γίνεται πιο απρόσωπο το σύνολο.

Λέγοντας αυτό, προχωρώ στην εκθείαση του φαγητού. Πήραμε 2 ορεκτικά, μια σούπα βελουτέ από πιπεριά Φλωρίνης με μους φέτας και μια στραπατσάδα με πράσο και κατσικίσιο τυρί. Δεν είναι απλά ότι τρελαίνομαι για στραπατσάδα, δεν είναι ότι η εκτέλεση ήταν φανταστική, είναι ότι επέλεξαν να βάλουν μέσα πράσο, το οποίο λατρεύω και κατσικίσιο τυρί για το οποίο επίσης τρελαίνομαι. Δηλαδή, ο σεφ κι εγώ έχουμε ίδια γούστα στις γεύσεις απ’ ότι φαίνεται. Η σούπα ήταν σύμφωνα με το φίλο μου η πιο νόστιμη που έχει δοκιμάσει και για εμένα όντως μια από τις καλύτερες που έχω γευτεί. Επίσης, μας έφεραν ψωμάκια που τα φτιάνουν οι ίδιοι με διαφορετικές γεύσεις, όλα ωραία. Τα κυρίως μας ήταν λαβράκι και σολομός. Και τα δύο συνοδεύονταν από μια σως με λεμόνι, ιδιαίτερα ωραία. Ακόμα άξια λόγου ήταν τα χόρτα που έφαγα μαζί με το λαβράκι μου, μαγειρεμένα τόσο όσο χρειαζόταν για να είναι τραγανά και μαλακά ταυτόχρονα. Για γλυκό πήραμε μια γκανάς σοκολάτας με φυστικοβούτυρο, καραμέλα γάλακτος και κομμάτια αμερικάνικου μπισκότου. Δεν έχω λόγια… Απλά πρέπει να το δοκιμάσετε όσοι είστε λάτρεις των hardcore σοκολατένιων γλυκών. Όλα αυτά συνοδεύτηκαν από Sauvignon Blanc Fume Καρυπίδη και κόστισαν πολύ λιγότερο απ’ ότι περίμενα και απ’ όσο θα μπορούσαν (συγκρίνοντας με τα διάφορα υπερτιμημένα μαγαζιά της Αθήνας).

Άρα, το Άνετον είναι σαφώς προτεινόμενο και αυτή τη στιγμή που τα γράφω και τα ξαναθυμήθηκα, μου τρέχουν τα σάλια.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: