Κυριακή μεσημέρι στην Κηφισιά.

Είχα να πάω πολύ καιρό. Δεν τρελαίνομαι για την περιοχή. Δεν μπορώ αυτό το δήθεν που κυκλοφορεί.

Αν θα πάω, αυτό θα είναι για δύο λόγους. Πρώτον για θερινό σινεμά και δεύτερον για το τέλειο café bar, την Μέντα.

Λόγω καιρού, νόμιζα πως ήταν Μάιος μήνας, επέλεξα την Μέντα. Στο café αυτό πρωτοπήγα με τον φίλο μου Αντρέα πριν 2 χρόνια. Απλά το λάτρεψα!

Χωμένο σε ένα στενό που δύσκολα το βρίσκεις αλλά σίγουρα σου μένει.

Ένα πέτρινο σπίτι (παλιά κατοικία του ποιητή  Α. Σικελιανού, ποιός να το φανταζόταν…) με ένα λουλουδάτο μπαλκόνι, δέκα τραπεζάκια όλα κι όλα στο εξωτερικό του και άλλα 7-8 μέσα.

Ευτυχώς βρήκαμε τραπεζάκι έξω. Γενικά δύσκολα βρίσκεις και χειμώνα και καλοκαίρι.

Ζευγαράκια, παρέες με τις εφημερίδες τους και τα περιοδικά τους, οικογένειες με τα πιτσιρικάκια τους, η Μέντα δεν κάνει διαχωρισμούς. Είναι το μόνο café που πραγματικά δεν με ενοχλεί ο κόσμος που θα δω. Είτε είναι ψωνισμένοι Κηφισιώτες, είτε άλλων προαστίων.

Τα κορίτσια που σερβίρουν απλά υπέροχα. Χαμογελαστές, να σ’ εξυπηρετήσουν αμέσως, να σου προτείνουν γλυκά, αν όχι, τ’ αλμυρά τους πιάτα και πάντα γεμάτες ευγένεια.

Δύο – τρεις φορές να πας σίγουρα θα σε θυμούνται και θα σου πιάσουν την κουβέντα.

Με τον Αντρέα κάποια εποχή πηγαίναμε σχεδόν κάθε Κυριακή. Είτε για καφέ, είτε για φαγητό, είτε για ποτό βράδυ. Διαφορετικά πιάτα κάθε εβδομάδα και γλυκά φυσικά! Δεν υπάρχει φορά που να μην επισκεφτώ την βιτρίνα του bar για να διαλέξω το γλυκό μου, όσο δίαιτα και να κάνω!

Γουστάρω πάρα πολύ να κάθομαι στο bar αν και μικρό, αλλά για μένα είναι το ωραιότερο spot του μαγαζιού. Κοζάρεις τον κόσμο που μπαινοβγαίνει, έχεις αμεσότητα με τα κορίτσια, το σφηνάκι δεν το γλιτώνεις και βέβαια με τον dj που απλά σε ταξιδεύει με τις μουσικές του. Jazz-ιές, γαλλικές μελωδίες, soundtracks και πάντα σε ιδανικό volume. Δεν μ’ έχει χαλάσει ποτέ η μουσική του ως τώρα.

Προσωπικά το προτιμώ τον χειμώνα. Ζεστό, με χαμηλό φωτισμό και γύρω γύρω κεράκια μ’ ένα ποτήρι σαγκρία στο bar και ο dj να κάνει τα μαγικά του. Όποτε πηγαίνω νομίζω πως δεν βρίσκομαι στην Ελλάδα.

Και το καλύτερο; τα πάρτυ που οργανώνουν κάθε τόσο τον χειμώνα.

Ανυπομονώ!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: