28η Οκτωβρίου, 9:30μμ, Μεταξουργείο, οδός Ιάσωνος, Νέα Υόρκη Αθήνα. Πατώ το κόκκινο κουμπί που βρίσκω πάνω σε μια γκαραζόπορτα. Ο χαρακτηριστικός ήχος με αφήνει να εισέλθω στα λευκά άδυτα της γκαλερί The Breeder. Ο βραβευμένος αρχιτεκτονικά χώρος, σχεδιασμένος από τον Άρη Ζαμπίκο μου είναι γνωστός αλλά δεν έτυχε να έρθω μέχρι τώρα. Με οδηγούν στο 2ο όροφο όπου είναι το Feeder, ο νέος χώρος φαγητού που επιμελήθηκε ένας άλλος αρχιτέκτονας, ο Ανδρέας Αγγελιδάκης.

Το concept βασίζεται σε ένα χαρακτικό του 1836 που αναπαριστά ένα στιγμιότυπο από την Αθηναϊκή ζωή: η μεγάλη αίθουσα του καφενείου «η Ωραία Ελλάς» είναι χωρισμένη στα δύο. Στην αριστερή πλευρά οι πελάτες είναι ντυμένοι ευρωπαϊκά και πίνουν μπύρα ενώ στη δεξιά είναι ντυμένοι παραδοσιακά με φουστανέλες και πίνουν ρακί. Το interior design εκφράζει αυτό ακριβώς. Διαμελισμένα παλιά τραπέζια και ρουστίκ καρέκλες παντρεύονται με λευκά βάθρα και μεταλλικά στοιχεία δημιουργώντας καθιστικά και τραπεζαρίες εκθέματα αλλά όμως απόλυτα χρηστικά και προφανώς με άποψη. Οι αναφορές στο χαρακτικό συνεχίζονται με τα πολύχρωμα υφαντά, τα παραδοσιακά χράμια και τα υφαντά γιλέκα τσολιά του προσωπικού. Μην πω για τα μουστάκια.

Με έχει πιάσει ήδη hipsteria! The next best thing is here! 

Ελληνικά σημαιάκια παντού πανηγυρίζουν τη σημερινή επέτειο. Ζήτω το Έθνος!

Μέχρι να μαζευτεί όλη η παρέα απολαμβάνω ένα παγωμένο botanical cocktail αποτελούμενο από πουρέ σταφυλιού, χυμό λεμονιού και αφρώδες κρασί και μελετώ το ενημερωτικό βιβλιαράκι.

Για 3 μήνες μαγειρεύουν λοιπόν εδώ οι Troo Food Liberation (http://www.troofoodliberation.com/), μια κολεκτίβα που προωθεί την επανάκτηση του ελέγχου των τροφών μας. Για το μήνα Οκτώβριο, η πρότασή τους λέγεται Heal ή θεραπεία μέσω ωμοφαγικής vegan διατροφής. Η περιέργεια φουντώνει…

Το μενού, αξίας 25€ αποτελείται από 3 ορεκτικά, 2 επιλογές στα κυρίως και 1 γλυκό.

Τα ορεκτικά ή amuse-bouches για να είμαστε πιο σωστοί είναι: σφηνάκι με άλγη, πορτοκάλι, μέντα & κάρδαμο, ένα spicy χούμους συνοδευόμενο από τσιπς λαχανικών (κολοκυθάκι, μπρόκολο) & κράκερ λιναρόσπορου και τέλος ρολά νόρι με ginger & αμύγδαλα με ωμή σάλτσα σόγιας. Το σφηνάκι ήταν αρκετά δροσιστικό με το κάρδαμο να υπερτερεί. Το χούμους το ήθελα λιγότερο spicy ενώ τα τσιπς μπρόκολου (από τον αφυγραντήρα) είχαν θλιβερή εμφάνιση και απογοητευτική γεύση. Τα ρολά όμως ήταν εξαιρετικά.

Πίνουμε λευκό κρασί Saumur.

Ως κυρίως σερβίρονται μια χορταστική σαλάτα με ποικιλία πράσινων λαχανικών, κουκουνάρι, ρόδι, σως σπιρουλίνας και λεμόνι και κατ’επιλογή ή μια σούπα μανιταριών σιτάκε και καρύδας με κρέμα από καρύδια και φρέσκο ψωμί ή pizza από λιναρόσπορο με λιαστή ντομάτα, ελιές και σπανάκι.

Η ζεστή σούπα ήταν ενδιαφέρουσας υφής και γεύσης αν και της έλειπε αλάτι κατά την άποψή μου. Η pizza επίσης άρεσε αν και θεωρήθηκε μικρού μεγέθους  άρα όχι αρκετά χορταστική.

Ένα δροσιστικό τόνικ μήλου με ginger αλλάζει τη γεύση και προχωρούμε στο γλυκό, μια τάρτα σοκολάτας πάνω σε βάση από αμύγδαλα και χουρμάδες, η οποία θα ήταν τελείως άγλυκη αν δεν συνδυαζόταν με τη σως καρύδας, agave και λεμονιού. Οι εντυπώσεις διχασμένες. Σοκολάτα είναι αυτή, την έχουμε συνηθίσει αλλιώς.

Τα παραπάνω προφανώς περιγράφουν μια πρωτόγνωρη γευστική εμπειρία που κάποιους ενθουσίασε και κάποιους χάλασε. Σίγουρα είναι ασυνήθιστη, σίγουρα είναι εκλεκτικιστική. Ακόμη κι αν το γαστρονομικό στοίχημα που θέτει πιθανότατα δεν θα κερδηθεί ποτέ, είναι παρήγορο να παρουσιάζεται μια τόσο φρέσκια πρόταση στην επαναλαμβανόμενη μην πω βαρετή γαστρονομικά Αθήνα.

Δυστυχώς όμως δεν μπορείτε να δοκιμάσετε το ίδιο μενού. Το Νοέμβριο, το μενού και μαζί η εμπειρία αλλάζουν.

Λυπάμαι. Αυτό είναι το hip.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: