Να λοιπόν που ένα φαινόμενο των (Online) καιρών μας έγινε κιόλας ταινία απο το Hollywood.  Χωρίς ιδιαίτερες «αμερικανιές» στην παρουσίαση και στο σενάριο, χωρίς φανφάρες, χωρίς τις χονδροειδέστατες απλουστεύσεις στις οποίες μας έχει συνηθίσει  η αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία όσον αφορά στην αναπαράσταση του κόσμου των …Nerds. (μάλιστα νομίζω ότι σε κάποια σημεία, οι άνω των 40 θεατές θα χάσουν λίγο τη μπάλα. «Τι είναι αυτή η Perl? PHP? Bits?»).

Σε αυτό πιστεύω ότι έχει συμβάλλει τα μάλα ένας μεγάλος σκηνοθέτης, ο οποίος μας έχει δώσει δύο από τις πιο «δυνατές» ταινίες που έχει βγάλει το Hollywood την τελευταία 15ετία. David Fincher το ονομά του και «Seven» & «Fight Club» οι ταινίες. ‘Nuff said.

Η τελευταία ταινία του Fincher έχει καταφέρει μέσα σε ένα δίωρο να αφηγηθεί μια ιστορία χωρίς εντυπωσιασμούς αλλά παράλληλα κρατώντας το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο. Αν και οι περισσότεροι ξέρουμε τι κάνει ο κ. Zuckerberg και ποιά είναι η τύχη του, η ταινία μας δείχνει και την πορεία των συνεργατών του και φίλων του μέσα από την ταχύτατη ανάπτυξη της εταίρείας, με το όνομα Facebook. Και προσωπικά πιστεύω ότι σε κάνει να ενδιαφερθείς για το τι ρόλο έπαιξαν αλλά και τι απέγιναν οι (όχι και τόσο, μερικές φορές) δευτερεύοντες χαρακτήρες όλης αυτής της ιστορίας.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν τον Mark Zuckerberg στην ταινία.  Ένας άνθρωπος με αρκετές ιδιορρυθμίες, περίεργος, πολύ μακριά από το πρότυπο του «popular” αλλά και πάρα πολύ έξυπνος και πανούργος (με τη βοήθεια του μέντορα του Sean Parker). Προσπαθεί με το μοναδικό τρόπο που ξέρει, την ευφυΐα του, να γίνει δεκτός σε ένα απο τα πανεπιστημιακά club. Nα γίνει κοινωνικά αποδεκτός. Αν και σε πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει πως δεν ήταν αυτό το κίνητρο του πίσω απο το Facebook…

Μέσα από αυτή τη ταινία παρατηρούμε ότι το κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου, δεν είναι… a walk in the park. Και η επιτυχημένη πορεία του Facebook αυτό ήταν. Ένα κυνήγι για το ποιός θα γίνει ο βασιλιάς των Social Networking sites. Και οι αντίπαλοι του Zuckerberg ήταν πολύ «λίγοι». Τον υποτίμησαν.

Ο σημαντικότερος του σύμμαχος σε αυτό το ανηλεές κυνηγητό της πρώτης θέσης ήταν ο Sean Parker. Είχε βοηθήσει τον Sean Parker στο στήσιμο του Napster, τσαντίζοντας ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία με το δημιούργημα του, και αυτός στην …τρυφερή ηλικία των 19. Ένας πολύ δυνατός παίκτης, ένας online entrepreneur. Χωρίς αυτόν το Facebook δεν θα ήταν Νο1. Υπήρχαν άλλα websites (Friendster, My Space) τα οποία είχαν το infrastructure αλλά δεν είχαν το σωστό management και τους σωστούς συνεργάτες.

Περιέργως, ο Justin Timberlake απέδωσε αρκετά πιστά τον Sean Parker. Λιγομίλητος (ΝΟΤ!), οξυδερκής, άριστος γνώστης της online αμερικάνικης αγοράς αλλά πάνω απ’όλα a people’s person. Αυτό ακριβώς που ΔΕΝ ήταν ο Zuckerberg. Αυτό που χρειαζόταν.

Αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν αποδοθεί πολύ καλά. Τα δίδυμα αδέλφια Winklevoss να αποδίδονται πιστότατα απο τον Armie Hammer. Τον Andrew Garfield – στο ρόλο του συνιδρυτή του Facebook, Eduardo Saverin – με ζωγραφισμένη  την πικρία στο πρόσωπο του για την «προδοσία» του πρώην φίλου του και πρώην συνεργάτη του. Τον γιό του Anthony Minghella, (σκηνοθέτη του Talented Mr. Ripley, The English Patient, Cold Mountain μεταξύ άλλων)  Μax Minghella να παίζει πειστικά το ρόλο του Divya Narendra (ιδρυτή και CEO της SumZero πια), ενός νέου ο οποίος είναι σίγουρος για τον εαυτό του και τις δυνατότητες του.

Mark Zuckerberg. Ένας αμφιλεγόμενος χαρακτήρας. Ίσως η ταινία τον βγάζει πιο κακό απ’ότι είναι στην πραγματικότητα. Ίσως και όχι. Η καλύτερη πάντως ατάκα της ταινίας η οποία αναφέρεται σε αυτόν είναι η εξής:

“You’re not an asshole, Mark. You’re just trying so hard to be”.

Ας προσπαθήσει λιγότερο.Θα κάνει καλό στο..προφίλ του.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: