Άκουσα γι’αυτό από φίλους. Κλασικό γαλλικό εστιατόριο στο Κολωνάκι από το 1977 με φήμη ότι διατηρεί πιστούς πελάτες κάποιας ηλικίας. Για μένα αυτό αποτελεί εγγύηση για τουλάχιστον αξιοπρεπές φαγητό.

Πήγαμε με την Αγγελική μια Τρίτη σχετικά νωρίς κατά τις 8:30. Ψιλόβροχο, οι κολώνες της ΔΕΗ δεν φώτιζαν και μέσα στο μαύρο σκοτάδι, δυσκολευτήκαμε να το εντοπίσουμε. Η έντονη νέον πινακίδα του Prunier και τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια απέξω μας βοήθησαν τελικά να το βρούμε.

Αριστερά από την είσοδο παρατηρούμε πινακίδα να υπόσχεται: «Food, Glorious Food». Μπαίνουμε μέσα. Είμαστε οι μόνοι πελάτες. Απογοήτευση. Περιμέναμε πλήθος εκλεκτών συνδαιτημόνων, μεταξύ άλλων το Ζάχο Χατζηφωτίου, τη Νόνικα Γαληνέα, άτομα εποχής και αίγλης. Την Παλιά Αθήνα. Που τέτοια τύχη. Λίγο αργότερα ήρθαν και άλλοι δύο πελάτες. Ας μην το σημειώσω όμως αρνητικά. Θα το αποδώσω στην ημέρα που πήγαμε.

Το περιβάλλον είναι ρουστίκ: λευκοί τοίχοι, ξύλο, βιτρώ φωτιστικά, πίνακες-δεν-σχολιάζω και art de la table κλασικό Ξενία Hotel του ‘70. Δεν με ενοχλεί αυτό. Έχω έρθει για το φαγητό.

Ο κατάλογος πλούσιος και αντίθετα με το τι περίμενα είχε εκτός από γαλλικά και αρκετά ιταλικά πιάτα. Καταραμένη και πεντανόστιμη ιταλική κουζίνα. Έχει διεισδύσει παντού!

Τέλος πάντων ξεκινάμε με ορεκτικά και παίρνουμε κρεμμυδόσουπα και μύδια au gratin. Η κρεμμυδόσουπα παρά τη ρουστίκ εμφάνισή της ήταν ιδιαίτερα φίνα, το χρώμα της κοντά σε αυτό του κονιάκ ενώ η γεύση της… βάλσαμο. Τα μύδια ήταν φρεσκότατα και μου θύμισαν τα αντίστοιχα πιάτα που τρώει κανείς στις Βρυξέλλες και τη Γαλλία φυσικά. Πραγματικά λαχταριστά και με τσιμπημένο το σκόρδο αν κάποιος έχει θέμα.

Όλα αυτά συνοδευόμενα από λευκό κρασί Frascati, ένα αξιοπρεπές και λογικής τιμής κρασί.

Γελάμε με τη μουσική, ένα μίγμα oldies αρχικά και στη συνέχεια αφιέρωμα στη Celine Dion, η οποία έμεινε να μας ταλαιπωρεί μέχρι το τέλος της βραδιάς. Πραγματικά πόσο Celine Dion μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος;

Τα κυρίως πιάτα: σολωμός ποσέ με καλοφτιαγμένη sauce meuniere, σπαράγγια και τάρτα λαχανικών και φιλέτο λίγο παραπάνω ψημένο απ’ότι ζητήθηκε με sauce béarnaise, σωταρισμένο σπανάκι και βραστά baby καρότα. Και τα δύο εξαιρετικά με την παράσταση να κλέβει το άριστης ποιότητας φιλέτο κρέατος, ένα από τα καλύτερα που έχουμε γευτεί.

Καθώς και των δυο οι εντυπώσεις ήταν πολύ καλές συνεχίζουμε, αν και ήδη κορεσμένοι, για να μοιραστούμε ένα προφιτερόλ, πραγματικά αξιοθαύμαστης εμφάνισης. Τα σου ήταν λίγο σκληρά για μένα αλλά η φρεσκοφτιαγμένη κρέμα από πάνω ήταν θάνατος.

Check please! 50€ το άτομο. Ouch! Σε αυτή την τιμή νομίζω ότι μια μικρή ανακαίνιση του χώρου, μια σωστότερη επιμέλεια της μουσικής και μικρή μείωση των τιμών στα κρασιά  ώστε να δοκιμάσεις και ένα καλύτερο κρασί είναι απαιτητά. Ένα κέρασμα limoncello δεν αρκεί.

Επίσης πληροφορήθηκα εκ των υστέρων ότι ισχύει ειδική έκπτωση στους κατόχους κάρτας γνωστού εβδομαδιαίου περιοδικού τις καθημερινές. Το ερώτημα είναι απλό: αν μπορείτε και δίνετε 20% έκπτωση σε αυτούς τους πελάτες γιατί όχι σε όλους τις μέρες αυτές;

Δεν βασανίζομαι για τη βαθμολογία: Β+

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: