Τη Κυριακή μιας και είχε φοβερό καιρό πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου (ρεζίλι) στις Στήλες του Ολυμπίου Διός. Γενικά μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σε αρχαιολογικούς χώρους. Έχουν μια ηρεμία και μια περίεργη αίσθηση ασφάλειας που δεν μπορώ ακριβώς να εξηγήσω. Ίσως να έχει να κάνει με το ότι υπάρχουν εκεί για τόσα πολλά χρόνια, που έχουν αποκτήσει τόσο έντονη συλλογική μνήμη, που σε κάνει να νιώθεις ιδιαίτερα οικεία και ασφαλή. Έχω πάει άπειρες φορές στην Ακρόπολη, έτσι έστω και για 15 λεπτά, για να πάρω λίγο «άρωμα». Ο μόνος χώρος που μου είχε ξεφύγει μέσα στην Αθήνα, ήταν το Ολυμπιείο.

Ήταν πολύ όμορφα. Ο ναός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους του αρχαίου κόσμου. Τώρα βέβαια έχουν μείνει λίγες στήλες όρθιες και υπάρχει και ένας κίονας που έπεσε το 1852 από μια θύελλα και είναι πολύ εντυπωσιακός έτσι όπως κείτεται ξεχαρβαλωμένος. Αυτό που δεν με ξετρέλανε πολύ είναι ο κορινθιακός ρυθμός των κιόνων. Είναι τόσο πελώριοι, που θα προτιμούσα δωρικό ρυθμό. Είναι λίγο too much η περικοκλάδα. Ο γύρω χώρος είναι καταπράσινος (αυτή την εποχή τουλάχιστον) και έχει φοβερή θέα στην Ακρόπολη.

Στο φυλλάδιο που μας έδωσαν στην είσοδο, μαζί με το πάμφθηνο εισιτήριο των 2 ευρώ, αναφέρει ότι ο ναός βρίσκεται σε ένα χαμηλό έξαρμα νοτιοανατολικά της Ακρόπολης. Μα τι σημαίνει «έξαρμα», αναρωτήθηκα; Στην αγγλική μετάφραση διάβασα “elevation”, ύψωμα δηλαδή. Εξυψωθείτε λοιπόν με μια βόλτα στο πολύ πολύ όμορφο Ολυμπιείο.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: