Θυμάμαι καθαρά πότε πρωτοπήγα στο Petite Fleur. Ήταν μετά από προφορικές εξετάσεις στο Γαλλικό Ινστιτούτο στο Κολωνάκι. Κατεβαίνουμε τη Σίνα με την Ελένη και συζητάμε έντονα για το τι μας ρώτησαν, τι απαντήσαμε κλπ. Είχαμε βαλθεί να τελειώσουμε επιτέλους με τα γαλλικά εκείνη τη χρονιά. Στρίβουμε στη Σκουφά, μετά στην Ομήρου και λίγο πριν τη Σόλωνος μπαίνουμε στο Petite Fleur.

Ακούγεται ζεστή jazz μουσική από βινύλιο. Βρίσκουμε το τελευταίο τραπέζι δίπλα στο πικάπ και καθόμαστε με προσοχή να μην χοροπηδήσει η βελόνα. Λιγομίλητη ως Κορσικανή και με εμφανή ευγένεια η κοπέλα μας δίνει τον κατάλογο. Μας δείχνει τα κομμάτια σοκολάτας και μας εξηγεί τον τρόπο παρασκευής. Εντυπωσιασμένος που δεν θα πιω ζεσταμένο milko, παραγγέλνω αυτή με το ροζ πιπέρι. Αναψοκκινισμένοι συζητάμε πωρωμένα για τις εξετάσεις. Μισά γαλλικά μισά ελληνικά ξέρετε αυτό το ενοχλητικό και ναρκισσιστικό μίγμα συνοδευόμενο από ανάλογη, ακαδημαϊκή προφορά εκφωνητή του TV5. Και έρχεται η σοκολάτα ή καλύτερα να πω η σούπα σοκολάτας μια που η ποσότητα που μας την σέρβιραν ήταν πλούσια.

Η αποκάλυψη της σωστά παρασκευασμένης σοκολάτας ήταν συγκλονιστική και αναπάντεχη. Ξεκινάμε να δοκιμάζουμε με κουτάλι. Είναι παχιά, βουτυράτη, αρωματική, κανονικό γεύμα. Η κουβέντα στρέφεται στα προσωπικά.  Η θερμοκρασία κατεβαίνει και πίνουμε πια από την κούπα. Χαλαρώνουμε και αδιαφορούμε για το ποιος είναι δίπλα ή αν ακουγόμαστε. Κοιταζόμαστε στα μάτια και μιλάμε… Δίπλα έχει έρθει ένα ζευγάρι που μοιράζεται ένα κομμάτι κέικ. Μιλούν με νάζι και φιλιούνται μετά από κάθε μπουκιά. Κοιταζόμαστε συνωμοτικά και σκάμε στα γέλια. Πληρώνουμε άρον άρον και βγαίνουμε τρέχοντας στη Σόλωνος για να ξεσπάσουμε σε δυνατά γέλια με την ησυχία μας.

Πηγαίνω συχνά έκτοτε με φίλους για ήσυχη, ειλικρινή κουβέντα. Όταν αυτό το καλοκαίρι είδα να γίνονται  εργασίες στο εσωτερικό του φοβήθηκα μήπως κλείσει. Οικονομική κρίση; Ευτυχώς όχι. Μια ανακαίνιση μόνο, τίποτε το φοβερό, για την λειτουργικότητα του χώρου κυρίως. Όλα στη θέση τους. Οι γεύσεις εμπλουτισμένες.

Πάω με τη νέα σεζόν λοιπόν. Η συζήτηση βαριά και πικρή αυτή τη φορά. Ανεργία και αδιέξοδα. Προσέχω τις τιμές και θυμώνω. 6-7 ευρώ η σοκολάτα. Νευριάζω, λέω ότι δεν θα ξανάρθω. Μετά από δύο εβδομάδες ξαναπάω.

Σίγουρα δεν είμαι ο Willy Wonka και δε ζω σε εργοστάσιο σοκολάτας. Σκέφτομαι ότι δεν ήταν η επίγευση της τελευταίας σοκολάτας που δοκίμασα που με έφερε πίσω.

Ήταν νοσταλγία. Δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό. Μόνο που δεν έχει να κάνει με τα πράγματα ή τις γεύσεις. Έχει να κάνει με την απώλεια της ανεμελιάς, του χρόνου, της παιδικότητας. Αυτά μας λείπουν αυτά αναζητάμε. Και ναι μπορεί να τα παραμερίσαμε για να εισέλθουμε στον κόσμο των «μεγάλων» όλοι όμως τα αναζητάμε στα πιο απλά πράγματα, στις πιο απλές γεύσεις. Όπως μια σοκολάτα.

Σε συγχωρώ ακριβό μου Petite Fleur. Μου είσαι πράγματι ακριβό.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: