Δεν ανήκω στους fans του George Clooney. Ούτε και με ενοχλεί ωστόσο. Το είδος ερμηνείας που έχει υιοθετήσει στις «σοβαρές» του ταινίες όπως το Up in the Air ή το Michael Clayton δηλαδή το να μένει ώρα σιωπηλός και να αφήνει το βάρος του σώματός του, την σκαμμένη έκφραση του προσώπου του, τα γκρίζα μαλλιά και το ναρκισσιστικό χαμόγελό του να κάνουν τη δουλειά, μου φαίνεται πια επιτηδευμένο εφόσον επαναλήφθηκε απαράλλαχτο σε τόσες ταινίες. Κάνει μια υπερπροσπάθεια ποιοτικών ρόλων για να προσδώσει ένα ευρωπαϊκό αέρα στο προφίλ του, η οποία πάει χαμένη εμπορικά στην Αμερική διότι λίγους ενδιαφέρει. Δεν βαριέσαι, είναι ρόλοι για Όσκαρ αυτοί.

The American τώρα. Μάλλον θα έπρεπε να λέγεται the European αφού όλα τα στοιχεία πλην Clooney δείχνουν Ευρωπαίο και όχι Αμερικάνο. Θρίλερ θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται η ταινία ενώ άνετα θα περνούσε για spy western, αν υπάρχει αυτός ο όρος. Η υπόθεση είναι απλή: επαγγελματίας δολοφόνος μετά από μια ας πούμε «αποτυχία» στη Σουηδία, έρχεται στην Ιταλία για την τελευταία του αποστολή. Εκεί τα πράγματα σκουραίνουν καθώς ο κίνδυνος παραμονεύει ενώ πολλά πρόσωπα μπαίνουν στην πλοκή και μαζί και ο έρωτας. Δεν μαθαίνουμε τίποτε γι’ αυτόν. Ζούμε μαζί τις τελευταίες του μέρες σαν ένα έντονο καρδιογράφημα. Το νήμα της ζωής του είναι τόσο εύθραυστο όσο το  απειλούμενο είδος πεταλούδας που εμφανίζεται στην ταινία.

Αν είστε καμένος μουσικόφιλος πιθανό να ξέρετε το σκηνοθέτη Anton Corbjin από το Control, την ταινία για τη ζωή του Ian Curtis, τραγουδιστή των Joy Division. Ή ίσως να θυμάστε διάφορα video & video documentaries που έχει γυρίσει για συγκροτήματα όπως οι Depeche Mode, οι U2 ή οι Metallica.

Η άψογη φωτογραφική προσέγγιση του Corbjin σε όλο το φιλμ μας χαρίζει πανέμορφα πλάνα της ιταλικής εξοχής και του Abruzzo, αναδεικνύοντάς τα όχι μόνο ως τουριστικούς προορισμούς αλλά και ως συμπρωταγωνιστές του Clooney, από τον οποίο και κλέβουν την παράσταση. 

Τα κινηματογραφικά δάνεια είναι πολλά. Προσωπικά βρήκα κοινά με ταινίες του Antonioni (πχ στο The Passenger με τον Jack Nicholson), με παλιές Ιταλικές ταινίες 60’s (απόσπασμα ταινίας του Sergio Leone παίζεται σε κάποια σκηνή) αλλά και με ταινίες του Jarmusch κυρίως όσον αφορά στο γενικό στυλ και το ρυθμό της ταινίας.

Όλα αυτά δεν έφτασαν ωστόσο. Βγήκα από το σινεμά με την αίσθηση του ημιτελούς. Δεν είδα κάτι νέο, κάτι ολοκληρωμένο, κάτι τέλειο εκτός ίσως … από την Violante Placido (ναι υπάρχει αυτό το όνομα) την οποία και άφησα για το τέλος… Enjoy.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: